Messier 9

Geschreven door Christophe Bogaert en Sander Vancanneyt
Beoordeel dit item
(1 Stem)
Messier 9 Messier 9 Foto: Siggi Kohlert

M9 is een zeer geconcentreerde en heldere bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Ophiuchus (Slangendrager) gevuld met zwakke sterren. Doordat dit object zich dicht bij de Melkweg bevindt, wordt het gedeeltelijk verduisterd door interstellair stof. De afstand van M9 wordt geschat op 25 800 lichtjaar van de Aarde en het object is 'slechts' 5500 lichtjaar verwijderd van het centrum van ons Melkwegstelsel. M9 meet ongeveer 90 lichtjaar in diameter.

Sterrenbeeld: Ophiuchus
Magnitude: 7.7
Coördinaten:

  • RA: 17h 19.2m
  • DEC: -18° 31'

Ophiuchus

Geschiedenis

De bolvormige sterrenhoop werd ontdekt op 28 mei 1764 door Charles Messier. William Herschel was de eerste die er in slaagde om het object op te lossen. Op 3 juni 1851 ontdekte Lord Rosse dat de buitenvorm niet rond was en een donkere stofbaan in het zuidelijke deel van de sterrenhoop. In de jaren 40 van vorige eeuw ontdekte Walter Baade een tiental kortperiodieke variabele sterren.

Waarnemen

M9, of NGC 6333, kan men vinden door de zoeker van de telescoop te richten op · Ophiuchi, een ster van magnitude 2,5. Als men de telescoop dan 3° zuidwaarts en 2° oostwaarts beweegt, verschijnt M9 in beeld. Met een binoculair of de zoeker van een telescoop ziet men een zwak lichtvlekje. Met een middelmatige telescoop ziet men al een groot, helder centrum omringd met een zwakgrijze halo. Bij hogere vergrotingen begint de kern een granulaire structuur te vertonen, maar er zijn geen individuele sterren zichtbaar. De eerste randsterren worden zichtbaar met telescopen vanaf 20 cm en vanaf 30 cm is het mogelijk om de bolhoop volledig op te lossen.

Meer in deze categorie: « Messier 8 Messier 10 »

Dit gebeurde vandaag in 1789

Het gebeurde toen

De Duits-Britse astronoom William Herschel meent een ringenstelsel rond de planeet Uranus te zien. Uiteindelijk worden deze ringen pas in maart 1977 voor het eerst echt ontdekt door de astronomen James L. Elliot, Edward W. Dunham en Douglas J. Mink die gebruik maakten van het Kuiper Airborne Observatory. De afstanden van deze ringen tot de planeet liggen tussen de 41 800 en 51 100 kilometer en de vorm van de ringen is elliptisch. Op foto's die in 2003 en 2005 met de Hubble ruimtetelescoop zijn gemaakt, werden opnieuw twee ringen ontdekt. Deze bevinden zich op onverwacht grote afstanden van Uranus: 67 000 en 98 000 kilometer. Foto: NASA

Ontdek meer gebeurtenissen

Het weerbericht op Mars

Geplande evenementen

Geen geplande evenementen
Meer Evenementen

NGC 4631

NGC 4631
Het spiraalvormig sterrenstelsel NGC 4631 bevindt zich in het sterrenbeeld Jachthonden (Canes Venatici) en heeft een helderheid van magnitude van 9. Dit stelsel, dat ook gekend is onder de naam…

Steun Spacepage!

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

11%

Sociale netwerken