
Astronomen hebben iets waargenomen wat mogelijk een zeldzame kosmische catastrofe is die zich 11.000 lichtjaar verderop afspeelt. Een ogenschijnlijk gewone, zonachtige ster begon plotseling hevig te flikkeren, wat wetenschappers voor een raadsel stelde, totdat ze zich realiseerden dat de vreemde verduistering werd veroorzaakt door enorme wolken van heet stof en puin die langs de ster dreven. De meest waarschijnlijke verklaring is een gewelddadige botsing tussen twee planeten, waarbij twee werelden op elkaar botsten en gloeiend materiaal door het hele stelsel verspreidden.

In 2022 botste de Double Asteroid Redirection Test (DART)-missie van NASA opzettelijk op de asteroïde Dimorphos, die in een baan om een grotere asteroïde genaamd Didymos draait. Nu hebben wetenschappers bevestigd dat DART niet alleen de baan van Dimorphos rond zijn binaire metgezel heeft veranderd, maar ook de baan van het hele binaire systeem rond de zon.

Op aarde zijn aurora's vluchtige verschijnselen. Ze ontstaan wanneer geladen deeltjes van de zon de magnetosfeer van de aarde raken. De meeste van deze deeltjes worden afgebogen, maar sommige deeltjes raken gevangen en worden door magnetische veldlijnen naar de polen geleid. Ze vinden hun weg naar de bovenste atmosfeer, waar ze in botsing komen met atomen en moleculen. Dit zorgt voor het energieke schouwspel aan de hemel, en hoe sterker de stroom geladen deeltjes van de zon, hoe verder de aurora's zich uitstrekken tot in de middelste breedtegraden. Maar op de enorme Jupiter zijn aurora's anders.

Onze catalogus van rimpelingen in ruimte en tijd die door zwaartekrachtgolfdetectoren hier op aarde worden ‘gehoord’, is verdubbeld, zeggen wetenschappers, met nieuw ontdekte bronnen variërend van wankele fusies van zwarte gaten tot de zwaarste botsing van zwarte gaten die tot nu toe is gedetecteerd. Al in 1915 voorspelde Albert Einstein dat wanneer de meest dichte en extreme objecten in het universum met elkaar in botsing komen, deze gebeurtenissen de structuur van ruimte en tijd (verenigd als een vierdimensionale entiteit genaamd ruimte-tijd) zouden doen trillen.

Astronomen hebben gezien hoe een van de grootste sterren in ons universum veranderde in een zeldzaam sterrenlichaam. Deze dramatische metamorfose zou wel eens de voorbode kunnen zijn van een krachtige supernova-explosie, waarbij deze ster een zwart gat zal voortbrengen. De gedoemde ster in kwestie is WOH G64 (ook bekend als IRAS 04553–6825), gelegen in een satellietstelsel van de Melkweg dat bekend staat als de Grote Magelhaense Wolk (LMC), op ongeveer 163.000 lichtjaar afstand.

Vulkanische activiteit is niet uniek voor de aarde: sporen van vulkanische activiteit, zoals lavatunnels, zijn ook gevonden op Mars en de maan. Nu heeft de Universiteit van Trento het bestaan aangetoond van een lege lavatunnel, zelfs in de diepten van Venus, een planeet waarvan het oppervlak en de geologie grotendeels zijn gevormd door vulkanische processen.

Elke situatie heeft een positieve kant. In 2032 zou de maan zelf wel eens een bijzonder positieve kant kunnen krijgen als ze wordt geraakt door een asteroïde van 60 meter breed. De kans dat zoiets gebeurt is nog steeds relatief klein (slechts ongeveer 4%), maar niet te verwaarlozen. Wetenschappers beginnen zich voor te bereiden op zowel het slechte scenario (enorme risico's voor satellieten en een regen van enorme meteorieten op een groot deel van de planeet) als het goede scenario (een unieke kans om de geologie, seismologie en chemische samenstelling van onze naaste buur te bestuderen).

De Circinus-sterrenstelsel, een melkweg op ongeveer 13 miljoen lichtjaar afstand, bevat een actief superzwaar zwart gat dat zijn evolutie blijft beïnvloeden. Men dacht dat de grootste bron van infraroodlicht uit het gebied dat het dichtst bij het zwarte gat zelf ligt, uitstromingen waren, oftewel stromen van oververhitte materie die naar buiten schieten.

Een team dat gebruikmaakt van de Hubble-ruimtetelescoop van NASA/ESA heeft een nieuw type astronomisch object ontdekt: een sterloze, gasrijke wolk van donkere materie die wordt beschouwd als een ‘relikwie’ of overblijfsel van de vroege vorming van sterrenstelsels. Dit object, dat de bijnaam ‘Cloud-9’ heeft gekregen, is de eerste bevestigde waarneming van een dergelijk object in het heelal.

Zwerfplaneten, werelden die zonder ster door de ruimte zweven, blijven voor wetenschappers grotendeels een mysterie. Nu hebben astronomen voor het eerst het bestaan van een van deze sterloze werelden bevestigd door de afstand en massa ervan te bepalen, een zwerfplaneet ter grootte van Saturnus op bijna 10.000 lichtjaar van de aarde.

De Brits-Duitse astronoom Frederick William Herschel ontdekt de planeet Uranus. Deze planeet werd echter in 1690 al een keer waargenomen door John Flamsteed maar deze Engelse astronoom vermoedde dat het om een ster ging. Vanaf de Zon gezien is Uranus de zevende planeet in ons zonnestelsel. De planeet draait om de 84 jaar om de Zon en de gemiddelde afstand van Uranus tot onze ster bedraagt ongeveer 20 AE. Een van de opvallendste eigenschappen van Uranus is de equator, die een hoek van 98° heeft met het vlak van de ecliptica waarin de planeet rond de Zon draait. Foto: NASA
Ben je een amateur astronoom met een sterke pen? De Spacepage redactie is steeds op zoek naar enthousiaste mensen die artikelen of nieuws schrijven voor op de website. Geen verplichtingen, je schrijft wanneer jij daarvoor tijd vind. Lijkt het je iets? laat het ons dan snel weten!
Wordt medewerkerDeze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.