Het Apollo Maanproject

Toen in 1962 de toenmalige Amerikaanse president John F. Kennedy aan zijn volk beloofde dat de Verenigde Staten een mens op de maan zou brengen tegen het einde van dat decennium bleek al gauw dat tal van technologische problemen moesten overwonnen worden. Eén van deze problemen was de realisatie van een netwerk van volgstations dat zou instaan voor de communicatie met de astronauten. Het Apollo Range Instrumentation Aircraft (ARIA) speelde hierin een cruciale rol.

Apollo 1 is de naam dat wordt gegeven aan de Apollo ruimtecapsule waarin op 27 januari 1967 drie Amerikaanse astronauten om het leven kwamen tijdens een oefening. De bemanning bestond uit de drie astronauten Virgil Grissom, Ed White en Roger Chaffee. Dit was de eerste maal dat Amerikaanse astronauten het leven lieten in het kader van een ruimteprogramma. 

De Lunar Rover, ook wel 'maanwagen' genoemd, werd eind de jaren '60 ontwikkeld om afstanden te overbruggen op het oppervlak van de maan. Dit voertuig werd ontworpen tijdens het Amerikaanse Apollo maanproject en bood plaats aan twee Amerikaanse astronauten. In totaal werden drie van deze maanwagens meegenomen tijdens de drie laatste bemande Apollo maanmissies en op kleine aanpassingen na waren alledrie de maanwagens vrijwel identiek en vertoonden deze geen problemen tijdens hun missies. Dankzij deze voertuigen konden de Apollo astronauten op de maan andere regionen verkennen en hoefde men niet altijd in de buurt van de maanlander te blijven.

De Amerikaanse Apollo 5 ruimtemissie was de eerste onbemande Apollo vlucht waarbij de Lunar Module Maanlander voor het eerst getest werd in een baan om de Aarde. De raketmotoren van de maanlander zouden getest worden en een maanlanding zou voor het eerst gesimuleerd worden zodat men alle functies en mogelijkheden van deze lander uitvoerig kon testen. De raketmotoren van de maanlander waren een cruciaal onderdeel in het maanprogramma doordat zij voor een zachte maanlanding konden zorgen en de astronauten terug konden laten opstijgen vanop het maanoppervlak. Indien deze zouden falen tijdens een bemande maanmissie, zou de bemanning te pletter kunnen storten op het maanoppervlak of zouden ze het oppervlak niet meer kunnen verlaten.

De Apollo 10 ruimtemissie was de vierde bemande ruimtevlucht uit het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Het doel van deze missie was om voor de tweede maal een crew in een baan om de Maan te brengen. Daarnaast zou er voor het eerst ook een bemande afdaling uitgevoerd worden naar het oppervlak van de Maan tot op een bepaalde hoogte.

De Apollo 4 ruimtemissie was de eerste ruimtevlucht na het dodelijke ongeval tijdens een Apollo grondtest in januari 1967. Doel van de Apollo 4 missie was om de gigantische Saturn V Maanraket te testen die tijdens latere missies de astronauten met een Maanlander tot in een baan om de Maan moest brengen. De Saturn V was de grootste raket die op dat moment werd gebouwd. Deze Maanraket zou gelanceerd worden vanop het gloednieuwe lanceercomplex LC 39 op het Kennedy Space Center in Florida dat hiervoor speciaal gebouwd werd. Tijdens deze testmissie zou men voor het eerst ook een Apollo ruimtecapsule tegen een veel hogere snelheid dan anders laten terugkeren naar de Aarde.

SA-1 (Saturn Apollo-1) was de eerste belangrijke testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo Maanprogramma. Dit was de eerste lancering van een gloednieuwe generatie draagraketten die veel groter en krachtiger waren dan raketten die voorheen werden gelanceerd. 

De Amerikaanse Apollo 11 ruimtemissie was de vijfde bemande ruimtevlucht uit het ambitieuze Amerikaanse Apollo maanprogramma. Het zou de eerste missie worden waarbij twee mensen een zachte landing zouden maken op het oppervlak van de maan. De bemanning bestond uit drie ervaren Amerikaanse astronauten waar Neil Armstrong de gezagvoerder van was. Tot op heden blijft Apollo 11 nog steeds één van de spannendste en meest succesvolle ruimtevluchten uit de geschiedenis van de bemande ruimtevaart. Dankzij deze missie zette de mens voor het eerst voet op een ander hemellichaam. 

SA-2 (Saturn Apollo-2) was de tweede testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo programma. Net zoals bij de vorige testvlucht was men vooral benieuwd naar de vluchtgegevens van de raket en de prestaties van zijn krachtige raketmotoren. Deze SA-2 missie maakte ook deel uit van het Project Highwater waarmee men het effect wou bestuderen van een grote hoeveelheid water in de bovenste lagen van de atmosfeer. Om dit te realiseren, werd het bovenste gedeelte van de Saturn I raket gevuld met 109 000 liter water. Eenmaal de raket een bepaalde hoogte zou bereiken, zou men deze laten exploderen waardoor het water zou vrijkomen. Op deze manier konden meteorologen de evolutie van waterdamp en de vorming van wolken bestuderen in de atmosfeer van onze planeet.

Na het grote succes van de Apollo 11 ruimtemissie besloot de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA verder te gaan met het bemande maanprogramma. Zo werd op 14 november 1969 de Apollo 12 ruimtecapsule gelanceerd vanop het Kennedy Space Center richting de Maan door middel van de krachtige Saturn V raket. Aan boord van de Apollo 12 ruimtecapsule bevonden zich gezagvoerder Pete Conrad, die eerder al twee ruimtevluchten gemaakt had tijdens het Gemini ruimteprogramma, Richard Gordon en Alan Bean.

SA-3 (Saturn Apollo-2) was de derde testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo programma. Net als bij de vorige twee testvluchten zou ook dit maal een S-1 rakettrap gelanceerd worden maar dit was de eerste maal dat de S-1 rakettrap 100% gevuld werd met brandstof. Net als bij de SA-2 missie maakte ook deze testvlucht deel uit van het Project Highwater waarbij men op grote hoogte een grote hoeveelheid water in de atmosfeer van de Aarde zou brengen om op deze manier wolkenvorming en het gedrag van waterdamp te bestuderen.

De Amerikaanse Apollo 15 ruimtemissie was de negende bemande Apollo missie. Het was de vierde missie waarbij astronauten zouden landen op het oppervlak van de Maan. Deze missie was de start van een nieuwe reeks Apollo ruimtevluchten waarbij de twee astronauten, die zouden landen op het Maanoppervlak, meer tijd zouden doorbrengen op de Maan met het oog op het uitvoeren van meer wetenschappelijke experimenten.

SA-4 (Saturn Apollo-4) was de vierde en laatste lancering van een Saturn I raket waarbij enkel de S-I rakettrap getest werd. Deze testvlucht maakte, net als de vorige SA testvluchten, deel uit van het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Opnieuw zou het gaan om een suborbitale vlucht waarbij ingenieurs vooral de structurele karakteristieken van de rakettrap zouden bestuderen. In tegenstelling tot de vorige SA tesvluchten zou men tijdens deze lancering één van de raketmotoren 100 seconden na de lancering uitzetten waardoor de brandstof voor deze raketmotor zou omgeleid worden naar de andere nog operationele raketmotoren.

Begin de jaren '60, toen men het bemande Amerikaanse Apollo maanprogramma aan het uitteken was, was één van de grootste uitdagingen voor de ingenieurs het ontwerpen van een systeem waarmee men een zachte landing zou kunnen maken op het oppervlak van de maan en later ermee zou kunnen terugkeren naar de Aarde. Verschillende ideeën en ontwerpen werden voorgelegd aan de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA maar uiteindelijk kwam het Lunar Excursion Module project er uit als winnaar waarna men van start ging met de bouw en ontwikkeling van de Lunar Excursion Module of kortweg 'LEM'. 

SA-5 (Saturn Apollo-5) was de vijfde testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Tijdens deze belangrijke testvlucht zou de raket voor het eerst uitgerust worden met een tweede S-IV rakettrap die beschikte over zes raketmotoren. Daarnaast werd de Saturn I raket voor het eerst ook gevuld met 340 000 kilogram brandstof. De S-I onderste rakettrap zou beschikken over vernieuwde raketmotoren die elk een kracht konden leveren van 836 kN. De toenmalige Amerikaanse president Kennedy omschreef de SA-5 test als één van de belangrijkste testvluchten in de ontwikkeling van de Apollo maanraket.