Het bepalen van de dichotomie van Venus

Geschreven door
Beoordeel dit item
(6 stemmen)
Schijngestalten van de planeet Venus Schijngestalten van de planeet Venus Foto: Chris Proctor

Wanneer u met een telescoop naar de heldere planeet Venus kijkt, zal u amper iets van het oppervlak kunnen ontwaren. Dit komt omdat dikke zwavelwolken het zicht op het oppervlak van de planeet belemmeren. Wat u wel kan zien, zijn de schijngestalten van Venus. Deze schijngestalten kan men met relatief kleine kijkers al gemakkelijk ontwaren. Zo kan men al met kleine telescopen de dichotomie van Venus bepalen.

De dichotomie van een hemelobject is het tijdstip waarop dit hemelobject precies halverlicht is. Men zou verwachten dat de dichotomie van Venus samenvalt met het tijdstip van haar grootste elongatie (grootste hoek tussen Venus en de zon, gezien vanaf de aarde), maar doordat de baan van Venus (en andere planeten) een ellips is, zoals beschreven in de eerste wet van Kepler, wijkt het tijdstip van de berekende dichotomie af van de waargenomen dichotomie. Dit wordt veroorzaakt doordat de atmosfeer van Venus het zonlicht buigt en werd al in 1793 ontdekt door de Duitser Johann Schröter en wordt sindsdien het Schrötereffect genoemd. Een ander opvallend feit is dat de dichotomie van Venus steeds 4 tot 12 dagen van de grootste elongatie van Venus afwijkt. Bij oostelijke grootste elongatie zal dit tijdstip dus vroeger vallen en bij de grootste westelijke elongatie dus steeds later.

Om dit verschijnsel zelf waar te nemen hebt u toch al een telescoop met een redelijke apertuurgrootte nodig. Dit komt omdat Venus een schemerverschijnsel is en dus meestal tegen een heldere hemelachtergrond te zien is. Ook is de terminator (scheidingslijn tussen het verlichte en onverlichte deel) van Venus niet echt scherp gedefiniëerd en is een goed oculair en een niet al te kleine vergroting onontbeerlijk.

Joeri De Ro

Medewerker van Spacepage en Poollicht.be.
Redacteur sterrenkunde, hemelverschijnselen en ruimteweer

www.sky-observing.blogspot.be

Dit gebeurde vandaag in 1962

Het gebeurde toen

De Verenigde Staten brengen de Ranger 3 ruimtesonde in de ruimte. Het doel van deze missie was om informatie over mogelijke landingsplaatsen te verzamelen ten behoeve van bemande maanlandingen in het kader van het aankomende Apolloprogramma. Enkele dagen na de lancering passeerde Ranger 3 omwille van een technisch probleem de Maan op een afstand van 36 808 km en kwam vervolgens in een heliocentrische baan terecht. Door een storing in het geleidingssysteem van de Agena-raket kreeg Ranger 3 een dusdanig hoge snelheid dat NASA een ontmoeting met de Maan kon vergeten. Foto: NASA

Ontdek meer gebeurtenissen

Het weerbericht op Mars

Messier 59

Messier 59
M59 is één van de grotere elliptische sterrenstelsels die deel uitmaken van de bekende 'Virgocluster'. Het stelsel staat op een afstand van ongeveer 60 miljoen lichtjaar van de Aarde en…
Lees meer...

Steun Spacepage!

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

1%

Sociale netwerken