Superreuzen

Geschreven door
Beoordeel dit item
(8 stemmen)
De bekende superreus V838 Monocerotis. De bekende superreus V838 Monocerotis. Foto: NASA/The Hubble Heritage Team

De term "superreus" wordt in de sterrenkunde gegeven aan de helderste stabiele sterren die zeer zeldzaam zijn maar over een enorme massa beschikken. Deze sterren zijn vaak 300 000 maal meer lichtsterk  dan onze eigen zon en de aller-helderste superreuzen worden ook wel "hyperreuzen" genoemd. Vijf van de twintig helderste sterren, waaronder de bekende sterren Antares, Deneb, Betelgeuze en Rigel, zijn superreuzen. Door hun grote lichtsterkte zijn deze nog op grote afstanden waar te nemen.

In het spectrum wordt een superreus aangeduid met de letter "c" maar deze kan ook nog opgesplitst worden in een extreem heldere superreus die dan de aanduidding "Ia-0" krijgt, een heldere superreus "Ia" en een zwakkere superreus "Ib". Dit type ster komt voor bij zowel koele blauwe sterren (O-type sterren) als bij rode koelere sterren (M-type sterren). Hun massa's variëren van tien tot enkele honderden zonmassa's. De middellijn van een superreus bedraagt ongeveer 20 à 30 maal die van onze zon. Rode superreuzen hebben vaak een groter oppervlak (tot enkele honderden keer groter dan onze zon) omdat deze koeler zijn en hierdoor een groter oppervlak nodig hebben om dezelfde energie te kunnen uitstralen. Door hun extreem hoge massa kennen deze superreuzen geen lange levensduur (tussen de 10 en 50 miljoen jaar) en worden ze enkel nog maar waargenomen bij jonge structuren zoals open sterrenhopen, armen van spiraalstelsels of onregelmatige sterrenstelsels. Superreuzen komen zelden of niet voor in elliptische sterrenstelsels of bolvormige sterrenhopen. De reden hiervoor is vermoedelijk omdat deze structuren meestal bestaan uit zeer oude sterren.

Kris Christiaens

Medebeheerder & hoofdredacteur van Spacepage.
Oprichter & beheerder van Belgium in Space.
Ruimtevaart & sterrenkunde redacteur.

Meer in deze categorie: « Witte dwergen Wolf-Rayetsterren »

Dit gebeurde vandaag in 1979

Het gebeurde toen

De Amerikaanse astronoom Stephen P. Synnott ontdekt op foto's, gemaakt door de Voyager 1 ruimtesonde, de Jupitermaan Thebe. Op het oppervlak van deze kleine maan bevinden zich een drietal grote inslagkraters. Het maantje heeft een onregelmatige vorm en draait op een afstand van ongeveer 222 000 kilometer rond de planeet Jupiter. Oorspronkelijk droeg deze 100 kilometer grote maan de naam S/1979 J 2 maar in 1983 werd het object genoemd naar een nimf die de dochter was van de god Asopus. Foto: NASA

Ontdek meer gebeurtenissen

Het weerbericht op Mars

NGC 772

NGC 772
NGC 772 is een prachtig spiraalvormig sterrenstelsel van magnitude 10,3 dat terug te vinden in het sterrenbeeld Aries (Ram). Dit deep-sky object ligt op ongeveer 100 miljoen lichtjaar van ons…
Lees meer...

Steun Spacepage!

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

22%

Sociale netwerken