Laatste nieuws
vrijdag, 05 januari 2007 01:00

Wat zijn bolvormige sterrenhopen?

Bolvormige sterrenhopen zijn groeperingen van honderdduizenden oudere sterren en worden bij elkaar gehouden door een eigen zwaartekracht. Al deze sterren bevinden zich zeer dicht bij hun kern en bepaalde soorten sterren zoals "blue straggles" of "LMXB's" komen vaak voor bij bolvormige sterhopen.

Gepubliceerd in Sterrenhopen
woensdag, 03 januari 2007 01:00

Observaties van roodverschuiving in de astronomie

De roodverschuiving die waargenomen wordt in de astronomie kan gemeten worden aangezien de emissie en absorptie spectra voor atomen distinctief en wel gekend zijn, gekalibreerd uit spectroscopische laboratoria op Aarde. Wanneer roodverschuiving van verschillende absorptie- en emissielijnen van één enkel astronomisch object gemeten wordt zal z opmerkelijk constant zijn. De verre objecten kunnen wat vertroebeld zijn en de lijnen wat breder, dit wordt veroorzaakt door thermische of mechanische beweging van de bron. Voor deze redenen en andere is de consensus onder astronomen dat de roodverschuiving die ze waarnemen te wijten zijn aan een combinatie van de drie vormen van Doppler-achtige roodverschuivingen. Alternatieve hypotheses worden niet echt mogelijk geacht.

Gepubliceerd in Roodverschuiving
maandag, 25 december 2006 01:00

Soorten sterrenstelsels: Radiosterrenstelsels

De term 'radiosterrenstelsels' wordt gegeven aan sterrenstelsels waarin zich twee radiobronnen bevinden die zeer sterk zijn. Alle sterrenstelsels zenden radiostralingen uit. Deze zeer sterke radiobronnen vinden we vooral terug bij elliptische sterrenstelsels doordat deze stelsels in hun kern een zeer sterk massief zwart hebben. De radiobronnen van radiosterrenstelsels kunnen waargenomen worden door radiotelescopen. Dankzij intensieve studies van deze objecten weten we ondertussen dat de stralingsuitbarstingen kortstondig zijn (tussen de 1 000 en 10 000 000 jaar).

Gepubliceerd in Sterrenstelsels
donderdag, 21 december 2006 01:00

Soorten sterrenstelsels: Quasars

Quasars zijn, na gammaflitsen en supernovae, de helderste en verste objecten die we kunnen waarnemen. Dit komt omdat het sterrenstelsels zijn die een zeer heldere kern hebben. Deze stelsels werden gevormd in een periode waarin het universum nog zeer jong was. Ze bevatten een grote hoeveelheid stof, jonge sterren en gas. Dergelijke objecten werden ontdekt doordat ze zeer sterke radiostralen uitzenden.

Gepubliceerd in Sterrenstelsels

Een spiraalstelsel kan makkelijk herkend worden aan zijn twee of meerdere spiraalarmen die zich rond een kern bevinden. Toen Edwin Hubble de spiraalstelsels wou bestuderen en classificeren, onderscheidde hij twee groepen binnen: deze objecten de normale spiraalstelsels (S) en de balkspiraalstelsels (SB). Binnen de spiraalvormige sterrenstelsels zitten sterren van alle mogelijke leeftijden. Deze stelsels zijn ook rijk aan gas waardoor sommigen ook wel de 'kraamklinieken' van ons heelal genoemd worden.

Gepubliceerd in Sterrenstelsels
dinsdag, 19 december 2006 01:00

Soorten sterrenstelsels: Starburst sterrenstelsels

Starburst sterrenstelsels zijn stelsels die een blauwachtige kleur vertonen en opvallend helderder zijn in het infrarode gebied van het spectrum waardoor aangetoond wordt dat er uitzonderlijk veel nieuwe sterren gevormd worden in dergelijke stelsels. In normale sterrenstelsels worden doorgaans ook nieuwe sterren gevormd maar niet zo veel als bij een Starburst stelsel. De oorzaak voor deze grote hoeveelheid nieuwe en jonge sterren zou te wijten zijn aan botsingen tussen verschillende sterrenstelsels.

Gepubliceerd in Sterrenstelsels
maandag, 18 december 2006 01:00

Soorten sterrenstelsels: Seyfertsterrenstelsels

Seyfertsterrenstelsels zijn sterrenstelsels met een uitzonderlijk kleine en heldere kern. Deze kernen hebben een zeer kenmerkend emissiespectrum. Dit is heel vreemd want normaal zou een kern van een sterrenstelsel samengesteld moeten zijn uit het spectrum van alle sterren die er zich in bevinden. In 1943 ontdekte de Amerikaanse astronoom Carl Seyfert dat de oorsprong van deze kenmerkende emissiespectra wellicht aan het gas ligt dat zich in de kern van deze sterrenstelsels bevindt en dat dit gas ook zeer veel energie bezit.

Gepubliceerd in Sterrenstelsels

Ongeveer 40% van alle sterrenstelsels hebben een elliptische vorm (bolvormig of lensvormig) en beschikken over een zeer heldere kern. In deze elliptische sterrenstelsels bevinden zich vooral oudere sterren omdat er zich te weinig gas in bevindt voor het ontstaan van nieuwe sterren. De helderheid van deze stelsels neemt naar de rand toe meer af. Elliptische sterrenstelsels zijn eveneens de grootste uit ons heelal.

Gepubliceerd in Sterrenstelsels
woensdag, 26 oktober 2005 23:50

NGC 3628

NGC 3628 is het derde lid van de zogeheten 'Leo Triplet'. Dit is een bekende groep van drie sterrenstelsels die in de lente vaak worden waargenomen door deep-sky waarnemers. Dit spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Leeuw (Leo) bevindt zich op een afstand van 35 miljoen lichtjaar van de Aarde en werd in 1784 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Alle drie de leden van de bekende Leo Triplet zijn met elkaar verbonden. NGC 3628 heeft een helderheid van magnitude 9,6 en is een mooi voorbeeld van een 'edge-on' sterrenstelsel. Ondanks het feit dat dit sterrenstelsel qua afmeting vergelijkbaar is met het Melkwegstelsel kunnen we duidelijk zien dat de schijf van NGC 3628 naar de rand toe uitwaaiert. Astronomen vermoeden dat het vervormde uiterlijk van dit sterrenstelsel het bewijs is van gravitationele touwtrekkerij met de andere sterrenstelsels van de Leo Triplet. Waarnemers met telescopen met een opening van minstens twintig centimeter moeten bij goede omstandigheden al de stofband rondom dit sterrenstelsel kunnen zien.

Sterrenbeeld: Leeuw (Leo)
Magnitude: 9,6
Coördinaten:

  • RA: 11h 20m
  • DEC: +13° 35'

Leo

Gepubliceerd in NGC objecten
maandag, 24 oktober 2005 21:49

NGC 5128

NGC 5128 is het beroemde lensvormige sterrenstelsel in het sterrenbeeld Centaurus (Centaur). Dit sterrenbeeld is gelegen aan de zuidelijke hemelkoepel. Vanaf de breedte van de Benelux is alleen het noordelijk deel van het sterrenbeeld te zien, en dan nog slecht omdat het maar net boven de zuidelijke horizon uitkomt. De grootte van NGC 5128 bedraagt 25.7’ bij 20’ en de helderheid van het deep-sky object bedraagt magnitude 6.6. NGC 5128 heeft een zeer herkenbare band van kosmisch stof dat zich rondom het stelsel bevindt. Het hemelobject werd op 29 april 1826 ontdekt door de Schotse astronoom James Dunlop. NGC 5128, ook wel 'Centaurus A' genoemd, bevindt zich op een afstand van ongeveer 12 miljoen lichtjaar van de Aarde en heeft een massa van ongeveer 1 biljoen zonnemassa's. De vorm is eerder elliptisch en de afmetingen bedragen 150 000 × 120 000 lichtjaar.

Gepubliceerd in NGC objecten
Pagina 8 van 14

Dit gebeurde vandaag in 1985

Het gebeurde toen

Vanop de Russische Bajkonoer lanceerbasis wordt de Sojoez T-14 ruimtecapsule gelanceerd met aan boord de drie kosmonauten Vladimir Vasyutin, Georgi Grechko en Alexander Volkov. Tijdens deze bemande ruimtevlucht koppelde de Sojoez T-14 zich aan het Russische ruimtestation Saljoet 7. Eind oktober 1985 keerde de Sojoez T-14 terug naar de Aarde doordat kosmonaut Vasyutin ziek was geworden.

Ontdek meer gebeurtenissen

Het weerbericht op Mars

Geplande evenementen

Geen geplande evenementen
Meer Evenementen

Messier 50

Messier 50
M50 is een open sterrenhoop in het wintersterrenbeeld Monoceros (Eenhoorn). De cluster staat op een afstand van ongeveer 3 200 lichtjaar en heeft een werkelijke diameter van 20 lichtjaar. De…
Lees meer...

Steun Spacepage!

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

100%

Sociale netwerken