Laatste nieuws
donderdag, 14 februari 2019 20:20

NASA gaat op zoek naar de oorspong van het heelal

De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA wil met een nieuwe missie op zoek gaan naar het verre verleden en de oorsprong van het heelal. Met deze missie, die de naam 'Spectro-Photometer for the History of the Universe, Epoch of Reionization and Ices Explorer' (SPHEREx) kreeg, wil men de hemel zowel in optisch licht alsook in nabije-infrarode golflengten afspeuren op om deze manier meer te leren over meer dan 300 miljoen sterrenstelsels en 100 miljoen sterren die zich op afstanden bevinden tot 10 miljard lichtjaar. Het ruimtetuig moet in 2023 de ruimte ingaan en deze missie heeft een prijskaartje van 242 miljoen dollar.

Gepubliceerd in Heelal

Een internationaal team van astronomen heeft, met het VIMOS-instrument van de Very Large Telescope van ESO, een kolossale structuur in het vroege heelal ontdekt. Het bestaan van deze proto-supercluster van sterrenstelsels, die de bijnaam Hyperion heeft gekregen, kwam aan het licht bij nieuwe metingen en een complex onderzoek van archiefgegevens. Dit is de grootste en meest massarijke structuur die tot nu toe op zo’n grote afstand en in zo’n ver verleden – slechts 2 miljard jaar na de oerknal – is ontdekt.

Gepubliceerd in ESO persberichten
zondag, 20 januari 2013 06:40

Wat is een 'hete Jupiter'?

Begin jaren '90 werd door Michael Mayor rond de ster 51 Pegasi de eerste extrasolaire planeet of kortweg exoplaneet ontdekt. Deze exoplaneet, 51 Pegasi b genoemd, behoort tot een categorie exoplaneten die bekend staat als de "hete Jupiters". De exoplaneet werd ontdekt doordat de ster onder invloed van de zwaartekracht van de planeet minieme schommelingen maakt omdat de planeet en de moederster om een gemeenschappelijk massamiddelpunt draaien, dat niet in het centrum van de moederster is gelegen.

woensdag, 03 januari 2007 01:00

Observaties van roodverschuiving in de astronomie

De roodverschuiving die waargenomen wordt in de astronomie kan gemeten worden aangezien de emissie en absorptie spectra voor atomen distinctief en wel gekend zijn, gekalibreerd uit spectroscopische laboratoria op Aarde. Wanneer roodverschuiving van verschillende absorptie- en emissielijnen van één enkel astronomisch object gemeten wordt zal z opmerkelijk constant zijn. De verre objecten kunnen wat vertroebeld zijn en de lijnen wat breder, dit wordt veroorzaakt door thermische of mechanische beweging van de bron. Voor deze redenen en andere is de consensus onder astronomen dat de roodverschuiving die ze waarnemen te wijten zijn aan een combinatie van de drie vormen van Doppler-achtige roodverschuivingen. Alternatieve hypotheses worden niet echt mogelijk geacht.

Gepubliceerd in Roodverschuiving
dinsdag, 02 januari 2007 00:00

Roodverschuiving mechanismen

Een enkele foton dat door een vacuüm wordt verspreid kan een roodverschuiving ondergaan in verschillende manieren. Elk van deze mechanismen produceert een Doppler-achtige roodverschuiving wat betekend dat z onafhankelijk is van de golflengte. Deze mechanismes worden omschreven als Galileo, Lorentz of algemene relativistische transformaties tussen een referentieframe en een ander referentieframe.

Gepubliceerd in Roodverschuiving

Een roodverschuiving kan gemeten worden door te kijken naar het spectrum van licht dat afkomstig is van één enkele bron. Indien er eigenschappen zijn in het spectrum zoals absorptielijnen, emissielijnen of andere variaties in de lichtintensiteit, kan in principe de roodverschuiving berekend worden. Dit vereist dat het waargenomen spectrum vergeleken wordt met een bekend spectrum met gelijkaardige eigenschappen. Bijvoorbeeld het atoomonderdeel waterstof. Wanneer waterstof blootgesteld wordt aan licht heeft het een welomlijnd spectrum die ons de eigenschappen met regelmatige intervallen toont. Indien hetzelfde patroon van intervallen gezien wordt in een waargenomen spectrum, dat zich voordoet in verschoven golflengtes, kan de roodverschuiving berekend worden voor het object.

Gepubliceerd in Roodverschuiving
zondag, 31 december 2006 01:00

Geschiedenis van roodverschuiving

De geschiedenis start met de ontwikkeling van golfmechanica in de negentiende eeuw en de verkenning van het fenomeen dat met het zogeheten 'Dopplereffect' wordt gerelateerd. Het effect werd genoemd naar Christian Andreas Doppler die de eerste gekende fysische verklaring had voor het fenomeen in 1842. De hypothese werd in 1845 getest en bevestigd voor geluidsgolven door de Nederlandse wetenschapper Christoph Hendrik Diederik Buys Ballot. Doppler voorspelde correct dat het fenomeen kon worden toegepast op alle golven. Hij veronderstelde in het bijzonder dat de variërende kleuren van sterren konden toegeschreven worden aan hun beweging met betrekking tot de Aarde. Terwijl dit foutief leek (stellaire kleuren zijn indicatoren van de temperatuur van een ster en niet de beweging) zou Doppler later gerechtvaardigd worden door geverifieerde roodverschuivingsobservaties.

Gepubliceerd in Roodverschuiving
zaterdag, 30 december 2006 01:00

Wat is roodverschuiving?

In de fysica en astronomie stelt men het fenomeen 'roodverschuiving' vast wanneer het visuele licht van een object opschuift naar het rode einde van het spectrum. Roodverschuiving wordt omschreven als een toename in de golflengte van elektromagnetische straling ontvangen door een detector vergeleken met de golflengte die uitgestraald wordt door de bron. Deze toename in golflengte komt overeen met een daling in de frequentie van de elektromagnetische straling. Wanneer er een daling is in de golflengte spreken we van 'blauwverschuiving'.

Gepubliceerd in Roodverschuiving
vrijdag, 29 december 2006 01:00

Kosmische achtergrondstraling en de Big Bang

Het standaard hete Big Bang model van het heelal vereist dat de initiële eigenschappen van het universum een willekeurig Gaussian veld met een bijna schaalinvariante of Harrison-Zel'dovich spectrum omvat. Dit is bijvoorbeeld de voorspelling van het kosmische inflatie model. Dit betekent dus dat de initiële staat van het universum willekeurig is, maar in een duidelijk gespecificeerde manier waarin de amplitude van het ongerepte niet-homogene karakter 10-5 is.

donderdag, 14 december 2006 01:00

Het einde van het heelal

Zoals er gissingen en theorieën bestaan over wat er gebeurde in het erg vroege heelal zijn ook hier fundamentele vooruitgangen in de fysica nodig als we willen weten wat er met enige zekerheid met ons heelal zal gebeuren. In dit artikel overlopen we kort enkele van de meest gangbare mogelijkheden rond het einde van het heelal.

Pagina 1 van 2

Dit gebeurde vandaag in 1848

Het gebeurde toen

De Ierse astronoom Andrew Graham ontdekt vanop het Markree Observatory de planetoïde 9 Metis. Metis is een S-type planetoïde en zijn diameter varieert van 220 tot 130 kilometer. Het oppervlak bestaat voor ongeveer 30% tot 40% uit metaalhoudende olivijn en 60% tot 70% uit nikkel en ijzer. De planetoïde is genoemd naar de Griekse godin Metis, een van de vrouwen van de oppergod Zeus en de moeder van Pallas Athena.

Geplande evenementen

Geen geplande evenementen

Messier 56

Messier 56

M56, ook gekend als NGC 6779, is een kleine onregelmatige bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Lier. Deze bolhoop staat op een afstand van 32 900 lichtjaar en meet slechts 85…

Lees meer...

Steun Spacepage

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

90%

Sociale netwerken