Mir

Mir

De Russische kosmon,aut Yury I. Onufrienko aan boord van de Mir basismodule

Het Russische Mir ruimtestation bestond uit één centrale basismodule waaraan later zes andere modules werden aan vastgehecht. Deze basismodule werd op 19 februari 1986 (plaatselijke tijd) gelanceerd door een krachtige Russische Proton raket vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazachstan. Dit gevaarte bestond voornamelijk uit een compartiment waarin de ruimtevaarders konden slapen, eten en leven.

De Kristall module (onderste module)

Op 31 mei 1990 werd de vierde module gelanceerd vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazachstan bestemd voor het Russische Mir ruimtestation. Het ontwerp van deze nieuwe module werd net zoals zijn voorgangers gebaseerd op de plannen van de 77K module. Dit 11,9 meter lange cilindervormig gevaarte had bij zijn lancering een gewicht van 19,6 ton. Aan boord van de Kristall module bevonden zich tal van wetenschappelijke experimenten bestemd voor materiaalonderzoek, biotechnologie en astrofysica. Hierdoor werd dit het belangrijkste wetenschappelijke laboratorium van het Mir ruimtestation.

De Kvant-1 module vastgehecht aan de Mir basismodule

'Kvant' betekent in het Engels zoveel als 'Quantum' en was de naam van de tweede module die deel uitmaakte van het Russische Mir ruimtestation. Deze module werd op 30 maart 1987 in de ruimte gebracht vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazakstan waarna het 20,6 ton zware gevaarte zich door middel van een Functional Service Module koppelde aan de Mir basismodule.

De Kvant-2 module

Nadat de Kvant-1 module in 1987 gelanceerd en vastgehecht werd aan het Russische Mir ruimtestation, werd op 26 november 1989 de derde module voor dit ruimtestation in de ruimte gebracht vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazakstan. Hierdoor kreeg het complex er 61,9 kubieke meter aan leef- en werkruimte bij.

De Russische Spektr module

Spektr betekent is het Russisch 'spectrum' en was de naam van de vijfde module die deel uitmaakte van het Mir ruimtestation. Deze module werd ontworpen met als hoofddoel onze Aarde en zijn atmosfeer te bestuderen vanuit een lage baan om de Aarde. Het gevaarte werd op 20 mei 1995 gelanceerd vanop de Bajkonoer in Kazachstan lanceerbasis door middel van een krachtige Russische Proton draagraket. Op 1 juni 1995 koppelde deze module zich succesvol aan het de Mir basismodule waardoor het ruimtestation er opnieuw enkele tientallen kubieke meter werk- en leefruimte bij kreeg.

De Priroda module

De Priroda module was de zevende en laatste module dat door Rusland in de ruimte gebracht werd in het kader van het Mir ruimteprogramma. Net als bij de bouw van de Spektr module kampte de bouw van dit onderdeel ook met serieuze budgettaire problemen. Uiteindelijk besliste de Verenigde Staten de afwerking van beide modules zelf te financieren met als tegenprestatie dat er tussen de 600 en 700 kilogram aan Amerikaanse experimenten werden ondergebracht in beide modules.

De Mir Docking Module in het vrachtruim van het ruimteveer Atlantis

In december 1995 werd vanop de Amerikaanse Kennedy Space Center het ruimteveer Atlantis gelanceerd met aan boord de Mir Docking Module. Deze kleine module moest in de toekomst koppelingen tussen de Amerikaanse Space Shuttle en het ruimtestation Mir mogelijk maken. Voor deze belangrijke uitbreiding werd de Amerikaanse Space Shuttle al éénmaal gekoppeld aan het Mir ruimtestation maar toen werd speciaal hiervoor de Kristall module van plaats veranderd tijdens een ruimtewandeling.

Dit gebeurde vandaag in 1998

Het gebeurde toen

De eerste van de vier grote telescopen van de Very Large Telescope (VLT) wordt voor het eerst naar de sterrenhemel gericht. De Very Large Telescope (VLT) is een observatorium van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht (ESO) op de berg Cerro Paranal in de Atacamawoestijn in Chili op 2 635 meter hoogte. Het observatorium bestaat vandaag de dag uit vier grote 8,2-meter spiegeltelescopen van het type Ritchey-Chrétien, die de Unit Telescopes of UT’s worden genoemd, en een aantal kleinere telescopen met een spiegeldoorsnede van 1,8 m. De vier spiegeltelescopen kunnen als een interferometer aan elkaar worden gekoppeld, waardoor ze als één grote telescoop kunnen opereren. Foto: ESO

Het weerbericht op Mars

Geplande evenementen

StarNights 2019
30 augustus 2019 tot 01 september 2019

Messier 40

Messier 40

M40, ook wel Winnecke 4 genoemd, is een dubbelster in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer) van magnitude 9. Dit systeem is een optisch dubbelsysteem waarvan de componenten 51" uit…

Lees meer...

Steun Spacepage

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

91%

Sociale netwerken