Kuipergordel en Oortwolk

Kuipergordel en Oortwolk

Vroeger dacht men dat het zonnestelsel eindigde na de laatste planeet. Eerst was dit de geringde planeet Saturnus, daarna respectievelijk Uranus, Neptunus en Pluto. Maar hoe dan de kometen verklaren die al sinds het prille begin van het zonnestelsel plots uit de diepe delen van ons zonnestelsel verschijnen? Of het ontstaan van de planeet Pluto, deze is eveneens onverklaarbaar als men ervan uitgaat dat het zonnestelsel stopt na de laatste planeet. In de jaren 50 van de vorige eeuw suggereerden de Nederlandse astronomen Jan Hendrik Oort en Gerard Kuiper dat er achter de planeet Neptunus nog twee gordels met daarin honderduizenden ijsdwergen bestaan. Deze twee gebieden zijn tegenwoordig beter bekend als de Kuipergordel en de Oortwolk.

Artistieke voorstelling van de Kuipergordel

In de vroege jaren dertig van de vorige eeuw ontdekten astronomen een nieuw object dat zich verder van de Zon bevindt dan Neptunus. Aangezien men nog niets wist over de werkelijke grootte van het object, dat al vlug de naam Pluto kreeg, ging men ervan uit dat het opnieuw een gasreus zou zijn zoals Uranus en Neptunus. Pluto werd dan ook gekroond tot de negende planeet van ons zonnestelsel.

Artistieke impressie van een hemelobject dat zich in de Oortwolk bevindt

Op een afstand van 50 000 en 100 000 Astronomische Eenheden (AE) van de Zon bevindt zich een mogelijke sfeer van grote, komeetachtige objecten bestaande uit ijs- en rotsbrokken. Deze sfeer, die bekend staat als de Oortwolk, werd gesuggereerd door de Nederlandse astronoom Jan Hendrik Oort en is momenteel nog steeds de enige waarschijnlijke theorie die het ontstaan van langperiodieke kometen kan verklaren.

Dit gebeurde vandaag in 1998

Het gebeurde toen

De eerste van de vier grote telescopen van de Very Large Telescope (VLT) wordt voor het eerst naar de sterrenhemel gericht. De Very Large Telescope (VLT) is een observatorium van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht (ESO) op de berg Cerro Paranal in de Atacamawoestijn in Chili op 2 635 meter hoogte. Het observatorium bestaat vandaag de dag uit vier grote 8,2-meter spiegeltelescopen van het type Ritchey-Chrétien, die de Unit Telescopes of UT’s worden genoemd, en een aantal kleinere telescopen met een spiegeldoorsnede van 1,8 m. De vier spiegeltelescopen kunnen als een interferometer aan elkaar worden gekoppeld, waardoor ze als één grote telescoop kunnen opereren. Foto: ESO

Het weerbericht op Mars

Geplande evenementen

StarNights 2019
30 augustus 2019 tot 01 september 2019

Messier 40

Messier 40

M40, ook wel Winnecke 4 genoemd, is een dubbelster in het sterrenbeeld Ursa Major (Grote Beer) van magnitude 9. Dit systeem is een optisch dubbelsysteem waarvan de componenten 51" uit…

Lees meer...

Steun Spacepage

Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.

91%

Sociale netwerken