Het grootste probleem waarmee ruimtevaartnaties de volgende jaren zullen geconfronteerd worden, is ongetwijfeld de problematiek rond ruimteafval. Volgens de laatste schattigen bevinden er zich meer dan een half miljoen onderdelen en brokstukken afkomstig van rakettrappen, satellieten of ruimtetuig rondom de Aarde die variëren in grootte van enkele centimeters tot enkele meters. Het probleem wordt zo erg dat het internationaal ruimtestation ISS al verschillende malen heeft moeten uitwijken in zijn baan om de Aarde omwille van een dreigende botsing met een stuk ruimteafval. Om dit probleem op te lossen hebben Zwitserse ingenieurs en wetenschappers een nieuw project opgestart dat de naam 'CleanSpace One' kreeg. Zo zal men een kleine satelliet ontwikkelen die, eenmaal in de ruimte, een andere kleine niet-operationele satelliet moet vastgrijpen waarna beiden uiteindelijk zullen opbranden in de atmosfeer van de Aarde. De CleanSpace One kunstmaan moet in 2015 al gelanceerd worden en heeft tijdens zijn demonstratiemissie als taak om de kleine Zwitserse SwissCube nanosatelliet op te ruimen. CleanSpace One wordt ontwikkeld en gebouwd door het Swiss Space Center en zal dertig centimeter lang zijn. Het grote voordeel van een dergelijk systeem is dat het vrij goedkoop is en dat universiteiten en studenten betrokken worden bij de ontwikkeling. De grootste uitdaging voor de Zwitserse ingenieurs is om een robotarm te ontwikkelen waarmee CleanSpace One de andere satelliet kan 'vastgrijpen'. Indien dit project slaagt, hoopt Zwitserland meer van deze 'opruim-satellieten' te kunnen bouwen die later ook grotere stukken ruimteafval moeten kunnen opruimen. 

Voor de zestiende maal werd vanop de Indiase lanceerbasis Shriharikota, op woensdag 23 september, een 230 ton zware PSLV draagraket gelanceerd. Tijdens deze lancering werden zeven kunstmanen met succes uitgezet in een baan om de Aarde waaronder de Indiase Oceansat-2 en de eerste Zwitserse satelliet. Dit was de vijfde maal dat een Indiase PSLV (Polar Satellite Launch Vehicle) raket werd gelanceerd zonder bijhorende boosterraketten. De belangrijkste vracht in het laadruim van de 44 meter lange raket was de 970 kilogram zware Indiase Oceansat-2 aardobservatiesatelliet. Deze satelliet moet de volgende vijf jaar ondermeer de Indiase kustgebieden, oceanen alsook het klimaat observeren vanuit de ruimte. Net als zijn voorganger werd ook deze kunstmaan ontwikkeld door de Indian Space Research Organisation (ISRO). Voor zijn missie werd Oceansat-2 uitgerust met de Ocean Color Monitor (OCM), Scanning Scattermeter (SCAT) en het door Italië gebouwde Radio Occultation Sounder for Atmospheric Studies (ROSA) instrument. Ongeveer 18 minuten na zijn vertrek werd Oceansat-2 als eerste satelliet uitgezet in een lage baan om de Aarde op een hoogte van 728 kilometer. Kort hierna ontving men in het vluchtleidingscentrum in Bangalore het signaal dat de twee zonnepanelen van de Oceansat-2 satelliet zich hadden opengevouwen en alles optimaal functioneerde.