Dit boek is Special Publication 256 in de prestigieuze reeks van de Londense Geological Society en was een lang verwacht werk over de geschiedenis van het meteorieten fenomeen. Het is een essentieel geschiedkundig verslag van de wetenschappelijke benadering en classificatie van meteorieten en het opstarten van meteoriet verzamelingen in musea wereldwijd.

Deze onregelmatig gevormde kleine maan van Saturnus was gedurende 100 jaar lang de verst verwijderde maan van Saturnus tot men in 2000 opnieuw enkele kleine maantjes ontdekte rond deze prachtige planeet. Phoebe heeft een gemiddelde diameter van 213 kilometer en bevindt op een afstand van 12.952.000 kilometer van Saturnus. William Henry Pickering ontdekte in 1898 deze kleine maan en al gauw bleek dat de baan van Phoebe, net als die van Iapetus, niet in het vlak van de evenaar van Saturnus liep. De naam Phoebe is, net als andere namen van vele maantjes, afkomstig uit de Griekse mythologie waar het één van de namen van Titanen was en in 2005 gaf de Internationale Astronomische Unie 24 Griekse mythologische namen aan kraters die duidelijk zichtbaar waren op het oppervlak van deze maan.

1. gevallen meteoriet

De meeste gevallen meteorieten worden gevonden op basis van ooggetuigen die een grote vuurbol zien aan de hemel en/of impact van het object met de grond. Slechts enkele die geobserveerd werden zijn met camera's gevonden door berekeningen van het inslagpunt. De eerste die ontdekt was is de Pribram meteoriet, deze viel in Tsjechië in 1959. In dit geval waren er twee camera's die deze vuurbol op de gevoelige plaat hebben gezet. Deze afbeeldingen werden gebruikt om hun locatie te bepalen van de stenen op de grond en voor het eerst een accurate baan van een meteoriet samen te stellen.

Ongeveer 86% van de meteorieten die op Aarde vallen zijn Chondrieten, die hun naam kreeg door de ronde deeltjes die het bevat. Deze deeltjes of chondrieten, bestaan voornamelijk uit selicaatmineralen die gesmolten leken te zijn wanneer zij door de ruimte zweefden. Chondrieten bevatten ook kleine hoeveelheden organisch materiaal, inclusief aminozuren en kleine granulaten van primitieve meteorieten. Chondrieten zijn ongeveer 4,55 miljard jaar oud en er wordt aangenomen dat deze van de grote asteroïdengordel afkomstig zijn die nooit tot grotere objecten zijn kunnen vormen. Zoals kometen bevatten chondrieten de meest primitieve materialen uit het zonnestelsel en worden daarbij soms beschouwd als de bouwstenen van de planeten.

De meeste meteoroïden verdampen wanneer ze in de atmosfeer komen maar een 500-tal meteorieten die variëren in grootte van knikkers tot basketballen of nog groter kunnen elk jaar op het aardoppervlak vallen. Slechts 5 à 6 van deze gevallen meteorieten worden gevonden en zijn door wetenschappers gekend. Slechts enkele meteorieten zijn groot genoeg om impactkraters te kunnen veroorzaken. In de meeste gevallen belanden deze aan een snelheid die gelijk is aan een vrije val en zelden gebeurt het dat ze een kleine put maken. Meteorieten van deze aard richten dus geen schade aan en verwonden geen mensen.

Een meteoriet is een buitenaards object dat de tocht door de atmosfeer van de Aarde overleeft en inslaat op Aarde zonder vernietigd te worden. Wanneer deze zich nog in de ruimte bevindt worden deze objecten meteoroïden genoemd. Wanneer ze de atmosfeer binnendringen krijgen ze de naam meteoor. Bij het indringen van de atmosfeer begint het object  te verhitten door de wrijving met de lucht en zal het snel zo warm worden dat het licht begint uit te stralen en een soort vuurbol vormt die we kennen als meteoor of vallende ster. De term 'bolide' verwijst naar een buitenaards object dat in botsing komt met de Aarde of naar een uitzonderlijk heldere vuurbol ongeacht of deze de Aarde raakt of niet.

Op 9 december 1965 werd door duizenden inwoners boven zes staten van Amerika een gigantische vuurbal opgemerkt en kwamen verscheidene metalen brokstukken neer boven Michigan en het noorden van de staat Ohio. Volgens de eerste geruchten zou het gegaan hebben om een meteoor maar inwoners van het kleine stadje Kecksburg, dat gelegen is op ongeveer 45 kilometer van Pennsylvania, beweerden dat een object zou neergekomen zijn in een dichtbij gelegen bos.

NGC3115, ook bekend als het “Spindle Galaxy”, is een lensvormig stelsel. Hiermee bedoelt men eigenlijk een spiraalstelsel maar dan zonder de spiralen. We zien een egale schijf zonder stervorming. Dit kot omdat de interstellaire materie opgebruikt is. Vanwege hun uiterlijk zijn ze moeilijk te onderscheiden van elliptische stelsels.

Een klein spiraalstelseltje dat dat ook gekend is als Caldwell 23 is te zien in Andromeda en heeft een helderheid van 11.5. Het is tevens een mooi voorbeeld van een edge-on stelsel. De grootte aan de hemel bedraagt 13' bij 3' en de afstand tot ons bedraagt 30 miljoen lichtjaar.

Met zijn van 13 miljard jaar is dit de oudste bolvormige sterrenhoop die we kennen. M5 bestaat uit ruim een half miljoen sterren die verspreid zijn over 130 lichtjaar. De vijf helderste sterren hebben een schijnbare magnitude van 11,5. Een honderdtal andere zijn helderder dan 13,2. In de sterrenhoop heeft men 97 variabele sterren gevonden, waarvan de meeste van het RR Lyrae type. Men heeft ook 2 cepheïden gevonden, die het mogelijk hebben gemaakt om de afstand tot het object te bepalen, namelijk 28.000 lichtjaar. De schijnbare diameter varieert van 10’ tot 30’ naargelang de kijkeropening.