Zoals er gissingen en theorieën bestaan over wat er gebeurde in het erg vroege heelal zijn ook hier fundamentele vooruitgangen in de fysica nodig als we willen weten wat er met enige zekerheid met ons heelal zal gebeuren. In dit artikel overlopen we kort enkele van de meest gangbare mogelijkheden rond het einde van het heelal.

De Big Bang theorie of oerknaltheorie is ontwikkeld uit observaties van de structuur van het universum en theoretische veronderstellingen. Observationeel was bepaald dat de meeste spiraalnevels zich van de Aarde weg bewogen, maar diegene die observeerden waren niet op de hoogte van de kosmische implicaties, noch dat de veronderstelde nevels eigenlijk sterrenstelsels waren buiten onze eigen melkweg. In 1927 deed de Belgische priester Georges Lemaître een opmerkelijke ontdekking. Hij haalde de Friedmann-Lemaître-Robertson vergelijkingen uit de vergelijkingen van Albert Einsteins algemene relativiteitstheorie en stelde voor dat, op basis van de recessie van een spiraalnevel, het universum begon met een explosie van een "primitieve atoom" wat later de Oerknal of Big Bang werd genoemd.

NGC752 is een vrij grote en oude open cluster in Andromeda. De grootte aan de hemelboog is 45 boogminuten. In de ruimte zelf bedraagt de grootte bij benadering 20 lichtjaar. De leeftijd van de cluster wordt geschat op 1.1 miljard jaar. De geïntegreerde helderheid bedraagt 5.7.

M58 is een van de vier balkspiraalstelsels in de catalogus van Messier en lid van het virgocluster van sterrenstelsels. Tot op heden zijn er twee supernovae in M58 ontdekt, in 1988 en 1989.

M65, M66 en NGC 3628 zijn drie spiraalstelsels in het sterrenbeeld de Leeuw die vlak bij elkaar liggen. De eerste twee worden gescheiden door slechts 21'. Samen vormen deze drie objecten het Leo Triplet. M65 en M66 zijn respectievelijk van het type Sa en Sb. De twee sterrenstelsels hebben een diameter van 50.000 en 70.000 lichtjaar en staan op een afstand van enkele tientallen miljoenen lichtjaren. Tot op heden zijn er nog geen supernovae ontdekt in M95.

M65, M66 en NGC 3628 zijn drie spiraalstelsels in het sterrenbeeld de Leeuw die vlak bij elkaar liggen. De eerste twee worden gescheiden door slechts 21'. Samen vormen deze drie objecten het Leo Triplet. M65 en M66 zijn respectievelijk van het type Sa en Sb. De twee sterrenstelsels hebben een diameter van 50.000 en 70.000 lichtjaar en staan op een afstand van enkele tientallen miljoenen lichtjaren. Tot nu toe zijn er reeds drie supernovae ontdekt in het sterrenstelsel, waarvan de laatste in 1997.

M81 is het helderste lid van een cluster van sterrenstelsels waartoe ook M82, NGC 2976, NGC 3077, NGC 2366 en IC 2574 behoren. Zowel M81 als M82 zijn spiraalstelsels, maar de eerste bekijken we vanuit bovenaanzicht, de andere uit zijaanzicht. Enkele tientallen miljoenen jaren geleden kwam de grotere (en tien maal massievere) M81 dichtbij zijn kleinere buur welke een massale starburst veroorzaakte in M82. Beide sterrenstelsels zijn verbonden met een waterstofbrug, waarschijnlijk ook een gevolg van de dichte nadering. M81 is een sterrenstelsel van het type Sb, gelijkend aan onze melkweg.

M82 is samen met M81 wellicht het bekendste paar sterrenstelsels aan de hemel. Beide objecten zijn in eenzelfde beeldveld zichtbaar bij lage vergrotingen. Zowel M81 als M82 zijn spiraalstelsels, maar de eerste bekijken we vanuit bovenaanzicht, de andere uit zijaanzicht. Enkele tientallen miljoenen jaren gelden kwam de grotere (en tien maal massievere) M81 dichtbij zijn kleinere buur welke een massale starburst veroorzaakte in M82. Beide sterrenstelsels zijn verbonden met een waterstofbrug, waarschijnlijk ook een gevolg van de dichte nadering. De massa van het M82 wordt geschat op ongeveer 70 miljard zonnemassa's. In 1961 werd M82 herontdekt, deze keer als radiobron, namelijk 3C231.

M83 is een sterrenstelsel dat deels een spiraal-, deels een balkspiraalstelsel is. Doordat we het sterrenstelsel langs boven bekijken zijn de spiraalarmen duidelijk zichtbaar. Op fotografische opnames is de spiraalstructuur dan ook duidelijk zichtbaar, samen met talrijke rode en blauwe nevels waarin massaal nieuwe sterren ontstaan. M83 is ook bekend onder de naam 'Southern Pinwheel', vanwege de opvallende gelijkenis met M33 in Triangulum. Het sterrenstelsel maakt deel uit van de Centaurus-groep van sterrenstelsels, die gedomineerd wordt door Centaurus A (NGC 5128). Momenteel zijn er reeds een zestal supernovae ontdekt in M83, en dat terwijl er maar 1 om de 300 jaar zou voorkomen.

M84 is een sterrenstelsel dat gelegen is in het hart van het virgocluster, vlak naast M86. Niet zo ver van dit koppel ligt ook NGC 4388, een iets zwakker stelsel. M84 is reeds lang bekend als een mooi voorbeeld van een elliptisch sterrenstelsel, van het type E1. Op 18 mei 1957 werd in het sterrenstelsel supernovae 1957B ontdekt, die magnitude 14 bereikte. Ook in 1991 werd een supernovae (sn1991bg ) ontdekt die eveneens een maximale magnitude van 14 bereikte. De Hubble Space Telescope heeft een massief centraal object ontdekt van 300 miljoen zonnemassa's, die een dubbele jet veroorzaakt weg van kern van M84.