Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA maakt zich klaar voor wat één van de spannendste momenten gaat worden van dit jaar op ruimtevaartvlak. De Amerikaanse ruimtesonde Deep Impact (EPOXI) moet op 4 november op een afstand van 698 kilometer langs de komeet Hartley 2 vliegen en zal ondertussen unieke foto's van de 1,5 kilometer grote komeet terugsturen naar de Aarde. Dit is de vijfde maal in de geschiedenis van de mens dat een komeet van nabij bezocht wordt door een onbemande sonde. Komeet Hartley 2 werd in 1986 ontdekt door de Australische astronoom Malcolm Hartley en stond de afgelopen weken al in de belangstelling aangezien het object onder goede omstandigheden met het blote oog te zien was. Het hemelobject draait éénmaal om de 6,5 jaar om de Zon. Op 5 september 2010 maakte Deep Impact op een afstand van 60 miljoen kilometer zijn eerste foto van de komeet. Sinds 1 oktober stuurt de sonde dagelijks ongeveer 2 000 foto's van Hartley 2 terug naar de Aarde. Wetenschappers hopen met deze missie meer te leren over de kern en de samenstelling van de komeet. Voor Deep Impact is dit niet het eerste bezoek aan een komeet. De op 12 januari 2005 gelanceerde verkenner bracht enkele maanden later een bezoek aan de komeet Tempel 1 en liet hierbij een klein projectiel te pletter slaan op de ruimterots. Op deze manier leerden onderzoekers meer over de samenstelling van de komeet.

EPOXI Website

De door twee amateurs gebouwde HEAT 1X-TYCHO BRAHE raket heeft afgelopen zondag geen succesvolle testvlucht uitgevoerd. Twee Deense ruimtevaart-fanaten bouwden kleine raket die in de toekomst één persoon in de ruimte moet brengen tijdens een zogenaamde 'suborbitale ruimtevlucht'. De HEAT 1X-TYCHO BRAHE raket moet een maximale hoogte behalen van 150 kilometer waarna de ruimtecapsule met behulp van een parachute terug op Aarde moet landen. Om een hoogte te kunnen bereiken van 150 kilometer werd de raket uitgerust met een raketmotor die zestig seconden zal werken. In februari en mei 2010 werd de raketmotor met succes getest. Een eerste testvlucht van de raket was gepland op 5 september maar werd op het laatste moment afgebroken door een technisch probleem. Toen de aftelklok nul bereikte steeg de raket niet op en was er enkel een klein beetje rook te zien. Volgens de ontwerpers van de raket lag het probleem aan de hoofdklep van de brandstoftoevoer waardoor de raketmotor uitviel. Aan boord van de raket bevond zich nog geen mens maar wel een dummy-pop. Het is nog niet duidelijk wanneer men een volgende poging zal ondernemen om de raket te lanceren. De Deense overheid geeft de twee raketbouwers nog tot 17 september om de raket te lanceren vanop de Baltische Zee. Na 17 september zal de testvlucht opgeschoven worden naar 2011. Het idee achter dit project is afkomstig van Peter Madsen en Kristian von Bengtson die hier speciaal het bedrijf Copenhagen Suborbitals voor oprichtten.

ESA's tweede Automated Transfer Vehicle (ATV) heeft groen licht gekregen om verscheept te worden naar de Europese lanceerbasis in Frans-Guyana. De tweede ATV werd genoemd naar de Duitse wiskundige en sterrenkundige Johannes Kepler en onderging de afgelopen maanden tal van cruciale tests bij het Europese ruimtevaartbedrijf EADS Astrium in Bremen, Duitsland. Voor zijn lange reis per schip naar Kourou zal de tweede ATV vergezeld worden van 59 containers gevuld met testapparatuur. Eenmaal aangekomen op de Europese lanceerbasis zal de tweede ATV opnieuw tal van tests ondergaan waarna de onbemande bevoorradingsmodule voor het internationaal ruimtestation ISS in september of oktober zal gelanceerd worden. Deze week maakte het Europese ruimtevaartagentschap ESA bekend dat de derde ATV genoemd werd naar de Italiaanse fysicus Edoardo Amaldi. Inmiddels is men bij EADS Astrium ook al gestart aan de bouw van een vierde ATV. Elke ATV kan tot 7 ton bevoorrading en materiaal naar het ISS brengen en kan het ruimtestation ook in een hogere baan om de Aarde brengen.

Het Russische Salyut 6 ruimtestation was het eerste ruimtestation van een nieuwe generatie dat beschikte over twee toegangsluiken, een nieuw propulsiesysteem en nieuwe wetenschappelijke apparatuur. Op 29 september 1977 werd Salyut 6 in de ruimte gebracht door een krachtige Proton raket vanop de Baikonur lanceerbasis in Kazachstan. Tussen 1977 en 1982 verbleven vijf crews gedurende lange tijd aan boord van Salyut 6 en brachten nog eens elf crews een kort bezoek aan dit complex. Onder de vele salyut 6 crews bevonden zich ruimtevaarders uit landen van het Warschaupact in het kader van het Intercosmos ruimteprogramma. Dankzij het succes van het Salyut 6 ruimtestation vestigde de Sovjet-Unie een nieuw record op vlak van langdurige bemande ruimtemissies. Salyut 6 was daarnaast ook het eerste ruimtestation dat bevoorraad werd door middel van Progress ruimtetuigen.

In de nacht van 17 op 18 september 2009 werd met succes de eerste Japanse H-II Transfer Vehicle (HTV) vastgehecht aan het internationaal ruimtestation ISS. Geladen met 850 kilogram voedsel, 100 kilogram aan computeronderdelen, 520 kilogram Japanse hardware en enkele nieuwe belangrijke wetenschappelijke experimenten kwam de 16 ton zware HTV cargomodule op donderdag 17 september omstreeks 19u00 Belgische tijd aan bij het ruimtestation. In tegenstelling tot de Russische Progress en Europese ATV cargomodules kan de Japanse HTV zich niet automatisch koppelen aan het ISS. Deze eerste HTV werd door middel van de robotarm van het ruimtestation in de ruimte 'vastgegrepen' waarna het gevaarte omstreeks 00u10 Belgische tijd (18 september) vastgehecht werd aan de Harmony koppelingsmodule van het ISS. De bewoners van het internationaal ruimtestation, waaronder Frank De Winne, keken er op toe hoe hun Amerikaanse en Canadese collega's, Nicole Stott en Robert Thirsk, de robotarm van het ISS vanuit het ruimtestation bedienden met daaraan de 10 meter lange bevoorradingsmodule. Dit was de eerste maal in de geschiedenis van het ISS dat een cargomodule door een robotarm in de ruimte vastgegrepen en gekoppeld werd aan het ruimtestation. Tijdens deze riskante historische operatie had de Belgische ruimtevaarder de taak van 'rendez-vous officer'.

Meer info: www.belgiuminspace.be

De Belgische ruimtevaarder Frank De Winne heeft vandaag, 4 september 2009, reden tot feestvieren. De Tweede Belgische ruimtevaarder verblijft al 100 dagen in de ruimte nadat hij op 27 mei 2009 om 12u34 Belgische tijd gelanceerd werd vanop de Baikonur lanceerbasis in Kazachstan. Momenteel is het ruimteveer Discovery gekoppeld aan het internationaal ruimtestation in het kader van de STS-128 ruimtemissie en verblijven er dertien ruimtevaarders aan boord van de ruimtemeccano. Onder de dertien ruimtevaarders bevindt zich ook de Zweedse astronaut Christer Fuglesang waardoor het ISS nu tijdelijk twee Europese ruimtevaarders telt. Sinds Frank De Winne aan boord verblijft van het ISS kreeg hij in juli al het bezoek van een Amerikaans ruimteveer dat ondermeer een extern Japans experimentenplatform naar het ruimtestation bracht. De volgende dagen zullen ongetwijfeld één van de meest spannende worden voor Frank De Winne aangezien Japan dan voor het eerst in de geschiedenis een onbemande cargomodule zal lanceren richting ISS. De Belgische gewezen gevechtspiloot is één van de ruimtevaarders die speciaal opgeleidt werd om met de robotarm van het ISS de Japanse HTV module vast te grijpen en te koppelen aan het ruimtestation. Vanaf oktober wordt Frank De Winne de eerste Europese gezagvoerder van het ISS. Indien alles verder verloopt zoals gepland zal hij op 23 november 2009 terugkeren naar de Aarde met dezelfde Soyuz ruimtecapsule die hem naar het ruimtestation bracht.

Meer info over Frank De Winne en ruimtevaart in België: Belgium in Space

Luna 16 is ongetwijfeld één van Rusland's grootste onbemande ruimtevaart successen. Tijdens deze missie werd met succes een lander op het maanoppervlak gebracht waarna een kleinere sonde een bodemstaal van het maanoppervlak terug naar de Aarde bracht. Dit was, na de Apollo 12 en Apollo 13 missies, het derde tuig dat bodemstalen van de maan terug naar de Aarde bracht. Hierdoor werd Rusland het tweede land in de wereld dat beschikte over een staal van een ander hemellichaam. Luna 16 maakte deel uit van het onbemande Sovjet-Luna ruimteprogramma dat bestond uit een reeks van maanlanders waarvan drie bodemstalen terugbrachten naar de Aarde. Ondanks het feit dat de Sovjet-Unie er niet in geslaagd was om een kosmonaut op de maan te brengen slaagde dit land er wel in bodemstalen van de maan naar de Aarde te brengen dankzij een alternatieve manier.

De tweede Amerikaanse Surveyor maanverkenner werd op 20 september 1966 gelanceerd. Deze lander moest normaal een zachte landing maken op het oppervlak van de maan en had als doel het maanterrein in beeld te brengen voor toekomstige bemande ruimtemissies. In tegenstelling tot zijn voorganger (Surveyor 1) slaagde het 290 kilogram zware tuig hier niet in en stortte het op 23 september 1966 te pletter op de maan nabij de Copernicus krater. Normaal had deze lander moeten neerdalen op de maan in het Sinus Medii gebied waarvan het beelden zou terugsturen naar de Aarde. Surveyor 2 werd probleemloos in de ruimte gebracht door een Atlas-Centaur raket maar door een probleem met een raketmotor tijdens zijn reis naar de maan, begon Surveyor 2 te tollen en verloor men alle contact met de lander. De missie duurde slechts 62 uur en 46 minuten.