Egypte. Dat zijn Toetanchamon, tempels, pyramides, de Nijl én de Rode Zee. Maar dat is ook gegarandeerd een zalige zon! En van zodra die zon ondergaat, biedt Space Observers u in de woestijn van Luxor en Sharm El Sjeikh de kans om de adembenemende (sterren)hemel in Egypte te ontdekken. Terwijl bedoeïnen u verwelkomen met thee, krijgt u uitleg over de sterren, sterrenbeelden, planeten en deepsky-objecten die op dat moment zichtbaar zijn én mag u ze bewonderen door twee 12" MEADE telescopen!

De Guidestar is een gratis digitale nieuwsbrief in PDF-vorm van de Astro Event Group (AEG) uit Oostende. Dit non-profit product heeft als doel zoveel mogelijk mensen te informeren over sterrenkunde, ruimtevaart en klimatologie. Dit gebeurt onder de vorm van uitgebreide artikelen, nieuwsberichten en aankondigingen die voorzien werden van een prachtige lay-out met tal van illustraties en foto's. De redactie van Guidestar werkt dan ook nauw samen met de Belgische astro-sites Spacepage.be, Belgium in Space, deSterren.net, astronomie.be en komt maandelijks tot stand dankzij de technische ondersteuning van de volkssterrenwacht AstroLAB Iris.

Klik hier voor de Guidestar website!

Bij een test van het rechtervoorwiel van de Marsrover (MER) Spirit op 12 december keek men verbaast op toen het wiel een klein beetje draaide. Dit wiel, één van de zes van het wagentje, is al sinds maart 2006 buiten werking en zorgde ervoor dat de Spirit alleen nog maar achteruit kon rijden. NASA heeft alleen vlak na de storing toen nog geprobeerd of het wiel nog werkte maar daarna niet meer. In de test van afgelopen zaterdag bleek dat de motor van het wiel een normale weerstand had terwijl verondersteld werd dat het elektrische circuit verbroken was. Sinds twee weken werkt ook het rechterachterwiel niet meer en reageerde tijdens de test ook niet. Dat betekende dat de Spirit voorgoed zou vastzitten in de kuil los zand waarin het al sinds april 2009 vast zit. Maar er is nu weer hoop voor de Marsrover, die samen met zijn tweelingbroertje Opportunity al sinds 2004 op Mars onderzoek verricht.

Spacepage is meer dan artikelen alleen, met onderstaande overzicht van interactieve modules kunt u nog meer uit deze website halen.

Mars 96 was een onbemande Russische ruimtesonde die in 1996 gelanceerd werd. Ondanks zijn vele doelstellingen, tal van wetenschappelijke instrumenten en prestigieuze missie ging het ruimtetuig kort na de lancering verloren door het falen van een rakettrap. Normaal had de Mars 96 ruimtesonde de atmosfeer en het oppervlak van de rode planeet uitvoerig moeten bestuderen terwijl er vier kleinere tuigjes naar het oppervlak van Mars gestuurd werden voor geologisch en meteorologisch onderzoek. Door deze missie zouden wetenschappers tal van vragen kunnen beantwoorden en zou men een beter beeld krijgen over de evolutie van Mars. Ook Europa en Amerika ontwikkelden enkele wetenschappelijke instrumenten voor deze ruimtesonde die voor belangrijke ontdekkingen konden zorgen. Mars 96 is tot op heden nog steeds de laatste Russische interplanetaire ruimtesonde. Deze missie wordt vaak omschreven als één van de grootste verliezen in de geschiedenis van de onbemande ruimtevaart.

Op 31 mei 1990 werd de vierde Mir module gelanceerd vanop de Baikonur lanceerbasis in Kazachstan. Het ontwerp van deze nieuwe module was net zoals zijn voorgangers gebaseerd op de plannen van de 77K module. Dit 11,9 meter lange cilindervormig gevaarte had een gewicht bij het lanceren van 19,6 ton. Aan boord van de Kristall module bevonden zich tal van wetenschappelijke experimenten bestemd voor materiaalonderzoek, biotechnologie en astrofysica. Hierdoor werd dit het belangrijkste wetenschappelijke laboratorium van het Mir ruimtestation. De Kristall module koppelde zich probleemloos aan het de Mir basismodule op 10 juni 1990. In totaal verbleef deze module 3.948 dagen in de ruimte waarna het samen met alle andere Mir modules opbrandde in de atmosfeer op 23 maart 2001.

1966

Stephen SMALE

University of California, Berkely
Voor zijn werk in differentiale topologie.

Charles Edouard Guillaume werd op 15 februari 1861 geboren in de Zwitserse Jura en was een fysicus die in 1920 de Nobelprijs kreeg als erkenning voor zijn bijdrages die hij had geleverd aan de fysica door onregelmatigheden in bepaalde metalen te meten. Hij ontdekte bepaalde messings (metaal mengsels zeg maar) die hij 'invar' en 'elinvar' noemde en later nuttig bleken bij het maken van nauwkeurige instrumenten.

Guillaume werkte samen met Kristian Birkeland aan het Observatorium van Parijs, Section de Meudon. Hij voerde diverse proeven uit die te maken hadden met thermische veranderingen, en was de eerste om de reële temperatuur in de ruimte vast te stellen: zo'n 3 Kelvin of -270° Celsius. Hij stierf op 13 mei 1938.

Om de vooruitgang in de chemische wetenschap niet te stuiten, moest de structuur van ingewikkelde organische (koolstof) moleculen goed onderzocht worden. Door de chemische reacties van die stoffen te bestuderen, konden chemici (maar ook pas na jaren onderzoek) afleiden wat voor structuur het molecule in kwestie had. Toen de röntgenstralen kristallografie werd geïntroduceerd in 1912, werd het mogelijk om de moleculaire structuur te ontdekken via een analyse van X-stralen die parallel op een molecule worden gericht. Totdat elektronische computers werden mogelijkgemaakt in WOII, waren deze berekeningen een monnikenwerk. In 1915 kregen William Henry Bragg (1862-1942) en zijn zoon William Lawrence Bragg (1890 - 1971) samen de Nobelprijs Fysica voor hun onderzoek in X-stralen kristallografie.

Marconi

Guglielmo Marconi werd in 1874 in Italië geboren in een welgestelde familie. Hij genoot privé onderwijs en ging daarna naar het Technisch Instituut te Livorno. Daar las hij een artikel dat hem wel interesseerde...

Dit artikel ging over de mogelijkheid om radiostraling te gebruiken om te communiceren zonder de toen noodzakelijke draden. Marconi legde zich hier gelijk op toe. Hij begon in zijn ouderlijk huis vlakbij Bologna te experimenteren. Binnen een jaar had hij al signalen verzonden en ontvangen op korte afstand (bijvoorbeeld ook over een heuvel heen) en daarna over steeds grote afstanden, zelfs tot drie kilometer.