Dankzij gegevens afkomstig van de Amerikaanse Chandra röntgentelescoop vermoeden astronomen dat het grote zwarte gat, dat zich in het centrum van de Melkweg bevindt, asteroïden en kometen verslindt. Deze theorie zou alvast de opflakkeringen van uitgezonden röntgenstraling verklaren die in het gebied van het zwarte gat regelmatig worden waargenomen. Het zwarte gat is ruim vier miljoen keer zo zwaar als de zon en bevindt zich in het sterrenbeeld Boogschutter (Sagittarius). NASA's Chandra ruimtetelescoop heeft de afgelopen jaren minstens één keer per dag het superzware zwarte gat in het centrum van de Melkweg, dat gekend is onder de naam Sagittarius A*, waargenomen. Uit deze waarnemingen blijkt dat Sagittarius A* opflakkeringen vertoont waarbij het zwarte gat enkele keren tot bijna honderd keer meer röntgenstraling produceert dan normaal. Deze opflakkeringen duurden vaak enkele uren en werden ook waargenomen met ESO's very Large Telescope in Chili. Astronomen vermoeden nu dat zich rond Sagittarius A* een wolk van miljarden kometen en asteroïden bevindt die afkomstig kunnen zijn van een nabij gelegen ster. Objecten die zich uiteindelijk op minder dan 150 miljoen kilometer van het zwarte gat begeven, zouden door de sterke getijdekrachten verbrijzeld worden. De brokstukken die naar het zwarte gat vallen, passeren het hete gas dat dat zich rondom Sagittarius A* bevindt en veroorzaken als laatste stuiptrekking röntgenstraling. Deze reactie is vergelijkbaar met meteoren die de dampkring van de Aarde binnenvliegen en vervolgens door verhitting gaan gloeien. De astronomen gaan ervan uit dat er objecten groter dan tien kilometer nodig zijn om de waargenomen röntgenstraling te kunnen veroorzaken. Verder röntgenonderzoek van Sagittarius A* moet uitwijzen of de sterrenkundigen gelijk hebben.

Bolvormige sterrenhopen zijn groeperingen van honderdduizenden oudere sterren en worden bij elkaar gehouden door een eigen zwaartekracht. Voor een amateur astronoom zijn deze objecten altijd een pareltje om waar te nemen, aan de hemel vinden we talloze fijne exemplaren terug van dit soort deepsky object. Voor sommigen zijn lijken ze allemaal op elkaar, in dit artikel geven we de waarnemers enkele tips voor meer detail te zien en te doen zien dat ze niet allemaal hetzelfde zijn.

Wat is er zoal te zien aan de hemel, elke maand gaat Spacepage op zoek naar de meest interessante objecten aan de hemel voor komende maand met de meest interessante objecten die je in deze periode kunt bekijken, dit opgesplitst afhankelijk van de gebruikte telescoop. De objecten werden uitgezocht uit onze deepskydatabase met meer dan 10.000 deepskyobjecten samen met de andere interactieve tools van "waarnemen interactief".

M8 of de Lagunenevel is de mooiste van een trio van drie emissienevels in Sagittarius: M8, M17 en M20. De nevel moet zeker niet onderdoen voor M42 (de Orionnevel), maar doordat het in onze streken niet zo hoog komt wordt hij vaak ondergewaardeerd. M8 is een grote emissienevel met een open cluster binnenin. Deze cluster met jonge sterren verwarmt het gas in de nevel en zorgt ervoor dat deze licht uitstraalt. De naam Lagunenevel komt van een donkere lijn of lagune die reeds in een binoculair zichtbaar is (in het engels "the lagoon" genoemd), die de heldere regio's van de nevel scheid.

M17 is een emissienevel in Sagittarius die qua schoonheid zeker niet moet onderdoen voor de Orionnevel, indien hij in onze streken hoger aan de hemel mocht komen. De nevel is vooral bekend onder de naam 'omeganevel', vanwege de grote gelijkenis met de Griekse brief Omega. Ook in de nevel van M17 vindt men een open sterrenhoop van een 30tal leden, maar deze zijn minder opvallend dan bij M16. In de omeganevel worden er nog steeds massaal nieuwe sterren gevormd.

M20 is een emissienevel in Sagittarius ook bekend onder de naam Trifidnevel. Het object dankt zijn naam aan de stofbanden die de nevel doorkruisen. De Trifidnevel bestaat uit een hete rode nevel (die opgelicht wordt door sterren in de zelf nevel) omringd door een blauwe reflectienevel.

M23 of NGC 6494 is een mooie open sterrenhoop in het zomersterrenbeeld Sagittarius. Op een afstand van 2150 lichtjaar komt de schijnbare diameter van 27' overeen met een werkelijke doormeter van ongeveer 15 lichtjaar.

M24 is geen echt deep-sky object maar eerder een stellaire verdichting in de melkweg van Sagittarius. Dit 'object' is in werkelijkheid een deel van een van de spiraalarmen van ons eigen sterrenstelsel. Normaalgezien wordt het meeste licht van de melkweg verduisterd door interstellair stof maar om een of andere reden is er op die plaats een vermindering van stof, waardoor het licht niet gehinderd wordt. In 'M24' is er een open sterrenhoop NGC 6603, die door velen wordt beschouwd als de echte M24.

In M54 zijn er tot op heden 82 variabele sterren ontdekt, waarvan 55 van het type RR Lyrae zijn. Oorspronkelijk schatte men dat de afstand tot de bolhoop ongeveer 60.000 lichtjaar bedroeg maar in 1994 ontdekte een team van astronomen dat M54 zich in werkelijkheid buiten de melkweg vind. De bolhoop maakt deel uit van het sterrenstelsel 'sagittarius dwarf elliptical galaxy ' of SagDEG, een satellietstelsel van onze melkweg. Hiermee is M54 de eerste bolvormige sterrenhoop ontdekt buiten onze melkweg.

M55 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Sagittarius. De bolhoop heeft opvallend weinig variabele sterren in vergelijking met andere, slechts een zestal (van het type RR Lyrae) zijn er momenteel bekend. M55 is ook relatief groot, met een diameter van 19'.