De Russische Zvezda module was het derde segment dat aan het ISS ruimtestation werd gekoppeld. Deze module werd op 12 juli 2000 vanop de Bajkonoer lanceerbasis in Kazachstan gelanceerd door een krachtige Russische Proton raket. Dit is tot op heden de enigste module die volledig door Rusland zelf werd gefinancierd.

De Joint Airlock, die ook wel Quest genoemd wordt, werd speciaal ontworpen om bemanningsleden aan boord van het ISS ruimtestation de kans te geven zich buiten het ISS te begeven. Voor deze kleine module werd gekoppeld aan het ISS konden ruimtevaarders enkel maar een ruimtewandeling maken via de Russische Zvezda module of via een Amerikaans ruimteveer.

De Unity module was het eerste Amerikaanse onderdeel dat gekoppeld werd aan het ISS ruimtestation. Deze koppelingsmodule werd op 4 december 1998 de ruimte in gebracht door het Amerikaanse ruimteveer Endeavour. De Unity module werd gebouwd door het Amerikaanse lucht en ruimtevaartbedrijf Boeing in de faciliteiten van het Marshall Space Flight Center in Huntsville, Alabama en werd door de bemanning van de Endeavour op 6 december 1998 gekoppeld aan de Russische Zarya module.

De naam Zarya betekent in het Engels zoveel als 'Sunrise' en was de eerste module die in de ruimte gebracht werd voor de bouw van het internationale ruimtestation ISS. Deze module werd volledig door de Verenigde Staten betaald waardoor het ook eigenaar is van de Zarya. Tussen december 1994 en januari 1998 werd deze module gebouwd door het Russische ruimtevaartbedrijf Krunichev State Research and Production Center dat gevestigd is nabij Moskou.

Op 9 december 1965 werd door duizenden inwoners boven zes staten van Amerika een gigantische vuurbal opgemerkt en kwamen verscheidene metalen brokstukken neer boven Michigan en het noorden van de staat Ohio. Volgens de eerste geruchten zou het gegaan hebben om een meteoor maar inwoners van het kleine stadje Kecksburg, dat gelegen is op ongeveer 45 kilometer van Pennsylvania, beweerden dat een object zou neergekomen zijn in een dichtbij gelegen bos.

Op 23 maart 1983 maakte de Amerikaanse president Ronald Reagen zijn 'Star Wars' plan bekend dat vooral bestond uit de bouw van een anti-rakettenschild die raketlanceringen met nucleaire ladingen onmiddellijk moest kunnen detecteren en onschadelijk maken van gelijk waar ter wereld. Op datzelfde moment bevond Amerika zich met de Sovjet-Unie in de woeligste periode uit de Koude Oorlog.

Astronauten en kosmonauten zijn vaak mensen die als vertegenwoordigers optreden voor hun land en werden in het verleden vaak als god omschreven maar ook dit zijn normale mensen die dankzij enkele speciale capaciteiten of bijzondere kennis een gevaarlijk beroep uitoefenen en constant onder een hoge druk staan. Ruimtevaarders kunnen net als ons uit de bol gaan en kunnen net als ons wangedrag vertonen ook al wordt dit vaak verzwegen of geminimaliseerd.

Europa is na Rusland en Amerika één van de belangrijkste partners uit het ISS ruimtestation programma. Dit is ondermeer te danken aan de ontwikkeling van de Automated Transfer Vehicle (ATV) die het ISS voorziet van nieuwe levensmiddelen, brandstof en zuurstof. Dit onbemande ruimtetuig werd ontwikkeld door de leden van de European Space Agency (ESA) en kan drie maal meer cargo in de ruimte brengen dan de verouderde Russische Progress bevoorradingsruimtetuigen.

Sinds de evolutie halverwege de twintigste eeuw in de ontwikkeling van lanceermiddelen voor militaire doeleinden zochten meer en meer grootmachten naar manieren om raketten te kunnen lanceren vanop zee. Landen als Amerika, Rusland, China en Frankrijk beschikten over een vloot onderzeers die militaire raketten konden lanceren van op gelijk welke plaats op Aarde. Raketten bestemd voor de ruimtevaartdoeleinden werden enkel gelanceerd vanop vaste lanceerbasissen verspreid over de verschillende continenten. Enkele multinationals besloten begin de jaren '90 om een eigen lanceercomplex te bouwen dat zich zou kunnen verplaatsen op zee. Op deze manier zou men slechte weersomstandigheden en grote onkosten kunnen ontlopen. Het Amerikaanse bedrijf Boeing, het Russische ruimtevaartbedrijf RSC Energia en het Noorse maritieme bedrijf Kvaerner sloegen de handen in elkaar om dit project te verwezelijken. In Noorwegen werd een reusachtig boorplatform omgebouwd dat zou dienen als lanceerplatform en in Engeland werd een commando- en assemblageschip gebouwd. De thuishaven van dit hele complex werd Long Beach (westkust van Amerika) en tal van Russische ondernemingen zorgden voor het verder uitbouwen van het lanceerplatform. Dit reusachtig drijvend lanceerplatform heeft een lengte van 133 meter en het dek is 78 op 66 meter groot. Het ontwerp van het lanceerplatform werd gebaseerd op dat van een catamaran aangezien dergelijke schepen voor meer stabiliteit zorgen. Vanop dit lanceerplatform worden de Zenit 3SL raketten gelanceerd voor commerciële doeleinden. Alle lanceringen vinden plaats in de Stille Oceaan in de buurt van de evenaar aangezien een raket hier extra snelheid krijgt door de aardrotatie en er minder correctie nodig is om een geostationaite inclinatie te bereiken.

De Plesetsk Cosmodrome bevindt zich op 800 kilometer ten noorden van Moskou en is een belangrijke Russische militaire lanceerbasis. De Sovjet-Unie startte in 1957 met de bouw van de lanceerbasis die oorspronkelijk gebruikt werd voor het testen en lanceren van R-7 raketten. Een dorpje in de buurt van de lanceerbasis kreeg de naam Mirny en deed vooral dienst als verblijf voor de vele ingenieurs en militairen. Het bestaan van deze lanceerbasis werd door de Sovjet-Unie lang ontkent maar in een Engelse onderwijzer ontdekte in 1966 samen met zijn leerlingen dat de Cosmos 112 kunstmaan onmogelijk kon gelanceerd zijn vanop de Baikonur Cosmodrome. Toch duurde het tot 1983 eer de Sovjet-Unie openlijk het bestaan van deze lanceerbasis erkende. Uiteindelijk bleek dat de Plesetsk Cosmodrome niet enkel gebruikt werd voor het lanceren van kunstmanen maar het was en is nog steeds een belangrijke strategische opslag- en lanceerplaats voor Russische lange afstandsraketten. Tot 1997 werden meer dan 1 500 Russische raketten gelanceerd vanop deze plaats voor tal van militaire ruimtevaarttoepassingen. Hierdoor werd duidelijk dat deze lanceerbasis een zeer belangrijke rol heeft gespeeld in de Koude Oorlog. Op het terrein zelf bevinden zich verschillende lanceercomplexen voor zowel orbitale als militaire raketten maar veel van de faciliteiten werden na de val van het communisme niet meer gebruikt. Vandaag de dag wordt de Plesetsk Cosmodrome enkel nog gebruikt voor het lanceren van Soyuz, Kosmos, Rockot en Tsyklon draagraketten. Helaas kent deze lanceerbasis ook een trieste geschiedenis. Zo kwamen er in juni 1973 negen mensen om het leven toen een Kosmos 3M raket explodeerde op het lanceerplatform. Op 18 maart 1990 stierven nog eens 50 mensen op de Plesetsk Cosmodrome toen arbeiders een Vostok raket aan het vullen waren met brandstof. Deze lanceerbasis werd nooit gebruikt voor bemande ruimtevaarttoepassingen.