Een klein sterrenstelseltje in Andromeda van magnitude 10.3. "Mirachs Ghost" is een andere naam voor NGC404. Hoewel NGC404  4.3 bij 3.9' meet krijgt het sterrenstelsel niet de aandacht die het verdient. De hoofdreden daarvoor is de ster Beta Andromedae die op 6.7' van NGC404 ligt en deze overstraalt.

Een reflectienevel in Cepheus. Het is een relatief zwakke nevel met een groepje sterren in. De vermoedt dat de sterren in de nevel niet ouder dan een miljoen jaar oud zijn en dat er tegenwoordig nog sterren geboren worden in die regio.

Een open cluster in Lacerta met ongeveer 70 leden. De cluster lijkt sterk op NGC7243. De helderste sterren lijken een L te vormen. De cluster ligt 3° ten westen van 2 Lacerta, een ster van magnitude 4.5.

Een open cluster in Lacerta met ongeveer 40 leden waarvan het merendeel uit hete witte en blauwe sterren bestaat. De sterren lijken zich in de cluster zelf nog eens te verdelen in kleinere groepjes. Of dit werkelijk zo is staat niet vast. Mogelijk zit de hoge verspreiding van de cluster er ook voor iets tussen. De helderheid van de sterren varieërt van magnitude 8 tot magnitude 12.

Een emissienevel in Cygnus. In plaats van NGC7000 zal je meestal "The North American Nebula" te horen krijgen als ze over deze grote nevel spreken. Zijn naam heeft hij te danken aan zijn gelijkenis met het Noord-Amerikaanse continent.

Een spiraalstelsel in Cepheus van magnitude 8.9. Dit stelsel is een mooi voorbeeldje van een face-on stelsel. Wij kijken zogoed als recht op het stelsel en kunnen zo goed de spiraalstructuur waarnemen. In een binoculair is het al te zien op een donkere waarneemplaats. Ons zicht op dit stelsel wordt stevig verstoord door interstellair stof van onze eigen Melkweg. Een ander leuk weetje is dat dit stelsel een recordhouder is qua supernova's. De afgelopen  87 jaar zijn er 8 waargenomen in deze galaxie, de laatste was in 2004.

Een spiraalstelsel in Draco van magnitude 10.8. Het ligt niet zo ver van de bekendere "Cat Eye Nebula" ofwel NGC6543. Het is ook een spiraalstelsel dat met behulp van fotografische middelen zijn spiraalstructuur laat zien ondanks de hoek die we met dit stelsel maken. Door de telescoop is het meer een langwerpig en smal stelsel dat diffuus aan de uiteinden is, de helderheid is eerlijk verdeeld over het stelsel.

Een spiraalstelsel in Pegasus van magnitude 9.5. Het is een van de grotere stelsels die aan de hemel staan te pronken met zijn pracht maar die niet in de Messierlijst voorkomt. Het is ontdekt door William Herschel in 1787. Het staat ongeveer 47 miljoen lichtjaar van ons verwijderd. Het toont ons zijn mooi de spiraalstructuur ondanks het feit dat we een hoek maken t.o.v. dit stelsel.

Een Supernova Restant in Cygnus van magnitude 7 (heel lage oppervlaktehelderheid) die ook bekend staat onder de naam "The Veil Nebula" of "The Cirrus Nebula".

Een open cluster in Cassiopeia van magnitude 6.7. Deze OC is makkelijk in een binoculair te zien als een wazig vlekje, door de telescoop is het een zwerm van vele, even heldere sterren. Alle leden van de OC schijnen met een helderheid van ongeveer magnitude 11 en de OC is zo'n 16' groot. Voor sommige is het een beetje onbegrijpelijk hoe Messier deze OC over het hoofd heeft kunnen zien.