Het grootste probleem waarmee ruimtevaartnaties de volgende jaren zullen geconfronteerd worden, is ongetwijfeld de problematiek rond ruimteafval. Volgens de laatste schattigen bevinden er zich meer dan een half miljoen onderdelen en brokstukken afkomstig van rakettrappen, satellieten of ruimtetuig rondom de Aarde die variëren in grootte van enkele centimeters tot enkele meters. Het probleem wordt zo erg dat het internationaal ruimtestation ISS al verschillende malen heeft moeten uitwijken in zijn baan om de Aarde omwille van een dreigende botsing met een stuk ruimteafval. Om dit probleem op te lossen hebben Zwitserse ingenieurs en wetenschappers een nieuw project opgestart dat de naam 'CleanSpace One' kreeg. Zo zal men een kleine satelliet ontwikkelen die, eenmaal in de ruimte, een andere kleine niet-operationele satelliet moet vastgrijpen waarna beiden uiteindelijk zullen opbranden in de atmosfeer van de Aarde. De CleanSpace One kunstmaan moet in 2015 al gelanceerd worden en heeft tijdens zijn demonstratiemissie als taak om de kleine Zwitserse SwissCube nanosatelliet op te ruimen. CleanSpace One wordt ontwikkeld en gebouwd door het Swiss Space Center en zal dertig centimeter lang zijn. Het grote voordeel van een dergelijk systeem is dat het vrij goedkoop is en dat universiteiten en studenten betrokken worden bij de ontwikkeling. De grootste uitdaging voor de Zwitserse ingenieurs is om een robotarm te ontwikkelen waarmee CleanSpace One de andere satelliet kan 'vastgrijpen'. Indien dit project slaagt, hoopt Zwitserland meer van deze 'opruim-satellieten' te kunnen bouwen die later ook grotere stukken ruimteafval moeten kunnen opruimen. 

Een Indiase GSLV (Geosynchronous Satellite Launch Vehicle) draagraket is er op zaterdag 25 december niet in geslaagd een communicatiesatelliet in de ruimte te brengen. De zevende GSLV raket vertrok om 11u34 Belgische tijd vanop het Satish Dhawan Space Center maar explodeerde een minuut later in volle vlucht. Op beelden van de lancering is te zien hoe de raket afwijkt van zijn vluchtpad waarna het gevaarte opging in een grote vuurbal. Een probleem met de op vaste brandstof werkende onderste rakettrap zou de oorzaak zijn van de explosie. In het vrachtruim van de GSLV raket bevond zich de 2,3 ton zware Indiase GSat 5P communicatiesatelliet die normaal de verouderde Insat-3E kunstmaan moest vervangen. Voor de Indian Space Research Organisation (ISRO) is dit opnieuw een zware tegenslag. Op 15 april 2010 slaagde de vorige GSLV draagraket er ook al niet in om een Indiase communicatiesatelliet in de ruimte te brengen omwille van een technisch probleem in de Cryogenic Upper Stage. De 49 meter lange GSLV viertraps raket werd door India ontwikkeld om vrachten tot 2,5 ton in een geosynchrone baan om de Aarde te brengen. De GSLV raket is vandaag de dag de grootste en zwaarste Indiase draagraket voor het lanceren van satellieten. Sinds deze draagraket in 2001 voor het eerst gebruikt werd, heeft deze nog maar twee succesvolle missies uitgevoerd. Voor India is deze raket van zeer groot belang aangezien het land de volgende jaren zwaardere variaties van de GSLV wil ontwikkelen die zwaardere Indiase vrachten in de ruimte moeten brengen.

De Russische Sojoez TMA-18 ruimtecapsule heeft zich vrijdagochtend niet zoals gepland kunnen losmaken van het internationaal ruimtestation ISS wegens technische problemen. Normaal had de ruimtecapsule, met aan boord drie ruimtevaarders, vrijdagochtend moeten terugkeren naar de Aarde. Om 06u14 liet het Russische vluchtleidingscentrum weten dat de ontkoppeling van de Sojoez TMA-18 ruimtecapsule niet lukte waardoor de terugkeer uitgesteld werd. Oorzaak van het probleem zijn zogenaamde 'docking hooks' aan de Russische Poisk module die niet reageerden op instructies. Eerder stelden de bewoners van het ruimtestation een ander probleem vast toen bleek dat men de luchtsluis tussen de Poisk module en de Sojoez ruimtecapsule niet goed kon afsluiten. Aan boord van de ruimtecapsule bevonden zich Alexander Skvortsov, Mikhail Kornienko en Tracy Caldwell Dyson die 173 dagen geleden aankwamen bij het ISS en deel uitmaakten van de Expedition 24 crew. Zaterdag 25 september zal men een nieuwe poging ondernemen om de drie ruimtevaarders terug te brengen naar de Aarde.

De door twee amateurs gebouwde HEAT 1X-TYCHO BRAHE raket heeft afgelopen zondag geen succesvolle testvlucht uitgevoerd. Twee Deense ruimtevaart-fanaten bouwden kleine raket die in de toekomst één persoon in de ruimte moet brengen tijdens een zogenaamde 'suborbitale ruimtevlucht'. De HEAT 1X-TYCHO BRAHE raket moet een maximale hoogte behalen van 150 kilometer waarna de ruimtecapsule met behulp van een parachute terug op Aarde moet landen. Om een hoogte te kunnen bereiken van 150 kilometer werd de raket uitgerust met een raketmotor die zestig seconden zal werken. In februari en mei 2010 werd de raketmotor met succes getest. Een eerste testvlucht van de raket was gepland op 5 september maar werd op het laatste moment afgebroken door een technisch probleem. Toen de aftelklok nul bereikte steeg de raket niet op en was er enkel een klein beetje rook te zien. Volgens de ontwerpers van de raket lag het probleem aan de hoofdklep van de brandstoftoevoer waardoor de raketmotor uitviel. Aan boord van de raket bevond zich nog geen mens maar wel een dummy-pop. Het is nog niet duidelijk wanneer men een volgende poging zal ondernemen om de raket te lanceren. De Deense overheid geeft de twee raketbouwers nog tot 17 september om de raket te lanceren vanop de Baltische Zee. Na 17 september zal de testvlucht opgeschoven worden naar 2011. Het idee achter dit project is afkomstig van Peter Madsen en Kristian von Bengtson die hier speciaal het bedrijf Copenhagen Suborbitals voor oprichtten.

Afgelopen zaterdag heeft NASA's oudste ruimtesonde dat zich in een baan om de planeet Mars bevindt zich in 'veilige modus' geschakeld. Mars Odyssey werd op 7 april 2001 in de ruimte gebracht waarna het ruimtetuig op 24 oktober 2001 aankwam bij de planeet Mars. Nu het tuig zich in een veilige modus bevindt, werden alle onderzoeksinstrumenten tijdelijk uitgeschakeld. Het probleem aan boord van de Mars Odyssey is wellicht ontstaan in het computergeheugen en vertoont veel gelijkenissen met een probleem dat in juni 2008 ook al optrad. Vluchtleiders hebben ondertussen de coputer al opnieuw kunnen opstarten op dezelfde manier zoals in 2008. Het definitieve verlies van deze ruimtesonde zou zeer slecht nieuws zijn voor NASA's twee Mars Exploration Rovers Spirit en Opportunity aangezien de communicatie met deze wagentjes verloopt via de Mars Odyssey. Indien men de Mars Odyssey niet kan herstellen, zullen de twee wagentjes op het oppervlak van Mars rechtstreeks met de Aarde moeten communiceren, wat meer dan tien maal zo traag gaat. In oktober 2002 leverde Mars Odyssey het bewijs van de aanwezigheid van grote hoeveelheden waterijs op de zuidpool van Mars. Tot voor deze belangrijke ontdekking gingen wetenschappers er van uit dat de polen van Mars bedekt waren met bevroren kooldioxide (droogijs).

De tweede Amerikaanse Surveyor maanverkenner werd op 20 september 1966 gelanceerd. Deze lander moest normaal een zachte landing maken op het oppervlak van de maan en had als doel het maanterrein in beeld te brengen voor toekomstige bemande ruimtemissies. In tegenstelling tot zijn voorganger (Surveyor 1) slaagde het 290 kilogram zware tuig hier niet in en stortte het op 23 september 1966 te pletter op de maan nabij de Copernicus krater. Normaal had deze lander moeten neerdalen op de maan in het Sinus Medii gebied waarvan het beelden zou terugsturen naar de Aarde. Surveyor 2 werd probleemloos in de ruimte gebracht door een Atlas-Centaur raket maar door een probleem met een raketmotor tijdens zijn reis naar de maan, begon Surveyor 2 te tollen en verloor men alle contact met de lander. De missie duurde slechts 62 uur en 46 minuten.

De Priroda module was de zevende en laatste module dat door Rusland gelanceerd werd uit het Mir ruimteprogramma. Net als bij de bouw van de Spektr module kampte de bouw van dit onderdeel ook met serieuze budgettaire problemen. Uiteindelijk besliste de Verenigde Staten de afwerking van beide modules zelf te financieren met als tegenprestatie dat er tussen de 600 en 700 kilogram aan Amerikaanse experimenten werden ondergebracht in beide modules. Priroda betekent in het Nederlands zoveel als 'Natuur' en deze module werd dan ook voornamelijk gebruikt voor aardobservatie doeleinden. Net als zijn voorgangers werd ook deze Mir module in de ruimte gebracht door een Russische Proton raket vanop de Baikonur lanceerbasis in Kazachstan. In en aan dit 9,7 meter lange gevaarte bevonden zich tientallen wetenschappelijke instrumenten die afkomstig waren uit twaalf verschillende landen. Binnenin de module bevond zich een werk en leefruimte van 66 kubieke meter.

In de jaren tachtig heerste in België een ware ufo-koorts. Verschillende mensen hadden “iets merkwaardig” aan de hemel gezien: Een soort driehoek met felle schijnwerpers. Aan Wim Trachet, voorzitter van Skepp (studiekring voor kritische evaluatie van de pseudowetenschappen en het paranormale), vroegen we hoe sceptici tegen het ufo-fenomeen aankijken.
Wim Trachet: Je staat ervan versteld hoeveel dingen er worden waargenomen. De vraag is natuurlijk, hoe en door wie. Het is ongelofelijk wat mensen vertellen nadat ze “iets gezien hebben”. Sommigen zijn achtervolgd door een ufo, terwijl het gewoon om de maan ging. Vaak worden er meer ufo’s waargenomen na een melding in de media. In de jaren tachtig waren er veel berichten over ufo’s in oostelijk België. Wat toen werd gezien, vormt trouwens nog altijd een probleem. Een hypothese was dat het ging om een nieuw type vliegtuig uit de Verenigde Staten. Anderen dachten dat het om een flauwe grap ging. Iemand zou een “ding” met speciale effecten hebben gelanceerd.

De Mercury-Atlas 1 (MA-1) ruimtevlucht was de eerste missie waarbij een Mercury ruimtecapsule gelanceerd werd door een Atlas raket. Zoals gepland werden beiden op 29 juli 1960 gelanceerd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida. De Mercury ruimtecapsule was onbemand en beschikte ook niet over een 'launch escape system' waardoor de capsule zich zou verwijderen van de raket indien er een probleem zou opduiken tijdens de lancering. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap had een suborbitale vlucht gepland tijdens deze missie om zowel de Atlas raket als de Mercury ruimtecapsule te testen maar kort na de lancering liep het helemaal fout.

1990

Vladimir Drinfeld

Physics Institute of Kharkov
Deed belangrijke bijdrages aan het begrijpen van Langland's programma en quantumgroepen.