Poollicht wordt meestal gezien in groene kleuren in de noordelijke regio's en meer een rode kleur wanneer er poollicht is in België en Nederland. De kleuren variëren van rood naar roze, blauw naar paars en van lichte naar donkere kleuren. De reden dat poollicht diverse kleuren vertoont is te wijten aan onze atmosfeer, deze bestaat uit diverse samenstellingen zoals zuurstof en stikstof. Wanneer geladen deeltjes die van de zon de atomen en moleculen van de Aardse atmsofeer raken, verhogen ze de energie van de atomen en zullen deze licht afgeven. Verscheidene atomen geven een verschillend kleur af uit het spectrum wanneer zij in energie verhoogd worden. Een voorbeeld hiervan is neonlicht, deze bevatten het gas Neon. Door deze lichten stroomt elektriciteit die het gas in energie gaan verhogen. Wanneer de energie opgewekt wordt in de Neon geeft deze een helder rood-oranje kleur af. Neon lichten zijn dus hetzelfde principe als poollicht maar dan op een kleinere schaal.

De Apollo 8 ruimtemissie was de tweede bemande vlucht uit het Apollo maanprogramma van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA. Deze missie stond onder leiding van commandant Frank Borman die vergezeld werd door piloot voor de commandomodule James Lovell en William Anders. Deze laatste nam de functie op zich van piloot voor de maanlander. NASA had deze missie in slachts 4 maand voorbereid. De Apollo ruimtecapsule (commando module) was nog maar slechts één keer ervoor getest in een baan om de Aarde tijdens de Apollo 7 missie. De vluchtleiding maakte op 22 december 1966 bekend dat Frank Borman, Michael Collins en Bill Anders de bemanning zou worden voor de Apollo 8 ruimtemissie. Wegens een operatie aan de rug kon Michael Collins niet mee tijdens deze missie en werd hij in juli van datzelfde jaar vervangen door Jim Lovell. Op 20 december 1967 werd de krachtige Saturn V raket voor de Apollo 8 missie in elkaar gezet in de Vehicle Assembly Building op het Kennedy Space Center. Doordat deze raket nog maar tweemaal ervoor gebruikt en geassembleerd werd, hadden technici van het Kennedy Space Center alle moeite om deze op tijd klaar te krijgen. NASA veranderde ook nog eens het doel van de missie en besloot dat er tijdens de Apollo 9 missie geen LEM maanlander zou gelanceerd worden. Uiteindelijk werd op 9 oktober 1968 de Saturn V raket getransporteerd van de VAB assemblagehal naar het lanceerplatform 39A.

Meer dan twee jaar was ik al in het bezit van een 200 mm Newton op een EQ2-3, welke in het begin zeker voldoende was voor visuele waarnemingen. Het probleem van die montering was het ontbreken van een volgmoter en de nodige stabiliteit. Wanneer men objecten in detail wil waarnemen, met hoge vergrotingen dus, is een volgmoter een zeer handige bijkomstigheid aangezien men dan niet steeds moet bijsturen.

Het aantal zonnevlekken en magnetische polariteit van zonnevlekken varieert met een periode van ongeveer 11 jaar (22 jaar magnetische). Rond het zonneminimum zijn er weinig zonnevlekken zichtbaar en kan het gebeuren dat de zon enkele dagen volledig blanco is. Ongeveer 18 maanden voordat de oude cyclus eindigt, kunnen al enkele vlekken van de nieuwe cyclus op de zon verschijnen nabij 25 graden noorderbreedte of zuiderbreedte, met de overblijvende zonnevlekkengroepen die zich op beide zijden van de evenaar bevinden.

De meesten onder ons weten wellicht al dat sterren ontstaan uit samentrekkende gaswolken. Veel van deze gaswolken zijn zo groot en uitgestrekt dat er tientallen sterren kunnen in gevormd worden. Indien de condensatiekernen van deze toekomstige sterren dicht bij elkaar liggen, zullen hieruit sterren ontstaan (ook wel "componenten" genoemd) die rond elkaar draaien en spreken we van "dubbelsterren" of "meervoudige" sterren. Met het blote oog zijn ongeveer 5 000 sterren te zien en van deze grote groep zijn ongeveer 2 000 sterren dubbel- of meervoudige sterren. Astronomen vermoeden dat ongeveer 60% van alle sterren in het universum dubbel of meervoudig zijn. Zelfs de dichtste ster die bij onze Zon staat, Proxima Centauri, maakt deel uit van een meervoudige sterrengroep waarin zich drie sterren bevinden.

Een stelselpaar in Virgo met de bijnaam “The Eyes”. Deze naam is gegeven door de astronoom L.S. Copeland. Beide stelsels liggen slechts 20 boogminuten van M86 verwijderd. NGC4435 en NGC4438 kwamen ongeveer 100 miljoen jaar geleden met elkaar in aanraking. Opmerkelijk is wel dat er een verschil in roodverschuiving is tussen de 2 stelsels en dat NGC4435 (het kleinste van de 2 stelsels) geen vervormingen heeft door de getijdenwerking. De afstand tot deze stelsels bedraagt ongeveer 40 miljoen lichtjaar.

Het derde lid van het Leo Triplet (slechts 1° ten oosten van 73 Leonis) met M65 en M66 als de 2 andere leden. Alle leden van triplet zijn met elkaar verbonden en staan ongeveer 30 miljoen lichtjaar van ons vandaan. NGC3628 is een mooi voorbeeld van een edge-on stelsel. Telescopen van 200mm zouden de stofband, die tekenen van getijdenwerking vertoont,  rond NGC3628 al kunnen tonen. Hoewel het een vrij helder object is (magnitude 9.5) heeft het tot 8 april 1784 geduurd vooraleer het door een mensenoog geobserveerd werd. De gelukkige was William Herschel. NGC3628 is 14’ x 4’ groot aan de hemel en heeft een helderheid van 9.5.

Een kleine rijke open cluster in het sterrenbeeld Cygnus. Het is een cluster van middelbare leeftijd (2.4 miljard jaar oud) en staat ongeveer 7.600 lichtjaar van ons vandaan. De cluster telt ongeveer 150 leden die vooral in het centrum van de cluster sterk geconcentreerd zijn. De helderheid van de sterren schommelt tussen magnitude 11 en 15. De cluster zelf heeft een helderheid van magnitude 7.3. De grootte van deze cluster aan de hemelboog bedraagt 5 boogminuten. NGC6819 is ook nog bekend als de "Fox Head Cluster".

Een open cluster in Auriga die 35 boogminuten van M38 staat. De cluster is rijk aan sterren van magnitude 9 tot 12. De cluster staat ongeveer 4.500 lichtjaar van ons verwijderd en is nog relatief jong, namelijk 500 miljoen jaar oud. Ondanks die leeftijd heeft de cluster nog wat van zijn originele nevel kunnen bewaren. De cluster is 7 boogminuten groot aan de hemel en heeft een helderheid van magnitude 8.2. Het is samengesteld uit 30 sterren die zich redelijk dicht bij elkaar vinden.

NGC2244 is de open cluster die in de bekende Rosettenevel ligt. Het gehele complex bestaat uit 5 elementen die allemaal te zien zijn in de titel. NGC2237/8/9 en NGC2246 is de Rosettenevel zelf. De nevel werd niet in 1 keer in zijn geheel ontdekt. John Herschel (NGC2239), Marth (NGC2238 en Swift (NGC2239 en NGC2246) ontdekten de verschillende delen van deze nevel in de loop der jaren. De nevel heeft een diameter van ongeveer 130 lichtjaren.