Eindelijk een HARPS voor het noordelijk halfrond
Na jaren van speculatie zijn astronomen op het Roque de los Muchachos observatorium (ORM) (Canarische eiland La Palma: 28°.4 latitude hoogte 2400m) met de voorbereidingen begonnen om de HARPS-North te installeren op de 3,58 m Galilei-telescoop. Vooreerst werd de 4,20 m William Herschel telescoop geselecteerd voor dit apparaat maar uiteindelijk koos het HARPS-team van de Universiteit van Genève voor de Telescopio Nazionale Galileo (TNG). In 1988 begon het observatorium van Padua met een haalbaarheidsstudie en in 1993 kozen het Italiaanse Nationale Instituut voor Astrofysica (INAF) en het Consorzio Nazionale per l’Astronomia e l’Astrofisisca (CNAA) de Europese noordelijke sterrenwacht ORM op La Palma als locatie voor hun 3,60 m telescoop. Deze Telescopio Nazionale Galileo (TNG), inclusief het compacte roterende gebouw werden een bijna exacte cloon van de NTT. De vorm van het 24 m hoge rechthoekige TNG gebouw werd bepaald door windtunneltests en bestaat uit twee verdiepingen waarin de 110 ton zware telescoop op een afzonderlijke 9,6 m hoge fundering staat.
Cassini missie met 7 jaar verlengd
De missie van de Amerikaans/Europese Cassini ruimtesonde wordt verlengd tot 2017. Oorspronkelijk zou de missie duren tot 2008 maar door het succes van de missie werd deze al eens verlengd tot 2010. Uiteindelijk komt er nu met de 'Cassini Solstice Mission' nog eens zeven jaar bij waardoor wetenschappers de kans krijgen om de trage seizoensinvloeden, het magnetisch veld en de magnetosfeer van de planeet Saturnus te onderzoeken. In het veel besproken nieuwe NASA budget is een jaarlijks bedrag voorzien van 60 miljoen dollar voor de verlenging van deze missie. Cassini werd samen met de Huygens lander in oktober 1997 gelanceerd vanop Cape Canaveral waarna de ruimtesonde in 2004 aankwam bij Saturnus. Begin 2005 daalde de kleine Europese Huygens sonde af tot op het op het oppervlak van de Saturnusmaan Titan. Toen Cassini in 2004 aankwam bij Saturnus was de winter op het noordelijk halfrond van de planeet net voorbij. In 2017 zal het op deze plaats zomer zijn. Naast de studie van de prachtige planeet en zijn ringen zal Cassini tijdens de volgende jaren nog eens 54 maal langs de maan Titan vliegen en 11 maal langs de ijsmaan Enceladus. Cassini stuurde tijdens zijn missie al meer dan 210 000 foto's terug naar de Aarde.
Gemini Observatory
Het Gemini Observatory is een astronomisch observatorium dat bestaat uit twee telescopen die zich op het Noordelijk en het Zuidelijk halfrond op Aarde bevinden. Beide telescopen zijn Cassegrain reflector telescopen met een diameter van 8,1 meter en werden gebouwd door een consortium dat bestaat uit Amerika, Engeland, Canada, Chili, Brazilië, Argentinië en Australië dat onder leiding staat van de Association of Universities for Research in Astronomy (AURA).
Het vinden van de poolster en het noorden
Vroeger vertrouwden de mensen op de Poolster om te navigeren of hun weg te vinden wanneer ze zich op ongekend terrein bevonden of op zee. Maar Polaris is niet zo'n heldere ster dus kan het wat moeilijker zijn om deze te vinden. Gelukkig staat het grote broertje van de kleine beer niet veraf, het sterrenbeeld De Grote Beer of Ursa Major kan je goed gebruiken voor het vinden van de Poolster.
Mars
Mars is vanaf de zon gezien de vierde planeet in ons zonnestelsel. Dit hemelobject bevindt zich tussen de banen van de Aarde en Jupiter en wordt vaak de 'rode planeet' genoemd aangezien deze planeet vanop de Aarde te zien is als een heldere roodachtige ster. Net als de planeten Mercurius, Venus en de Aarde is Mars ook een terrestrische planeet met een dunne atmosfeer. Mars heeft ongetwijfeld op alle vlakken de meeste gelijkenissen met de Aarde maar dankzij zijn zeer dunne atmosfeer en een gebrek aan magneetveld en magnetosfeer is leven op Mars vandaag de dag onmogelijk. Mars dankt zijn naam aan de Romeinse god van de oorlog. Deze planeet viel al op in de Oudheid omdat zijn baan tussen de sterren onregelmatig was en omdat de helderheid van Mars soms spectaculair toenam.
Wat is zonneactiviteit?
Het aantal zonnevlekken en magnetische polariteit van zonnevlekken varieert met een periode van ongeveer 11 jaar (22 jaar magnetische). Rond het zonneminimum zijn er weinig zonnevlekken zichtbaar en kan het gebeuren dat de zon enkele dagen volledig blanco is. Ongeveer 18 maanden voordat de oude cyclus eindigt, kunnen al enkele vlekken van de nieuwe cyclus op de zon verschijnen nabij 25 graden noorderbreedte of zuiderbreedte, met de overblijvende zonnevlekkengroepen die zich op beide zijden van de evenaar bevinden. Nadat de zonnevlekken uit de oude cyclus "gestorven" zijn, zullen de nieuwe vlekken groter worden en zullen er meer nieuwe vlekken gevormd worden. Met deze sprong in zonnevlekkenvorming verspreiden deze vlekken zich naar hogere breedtegraden tot 30 graden noordelijk of zuidelijk, die aangeven dat de nieuwe cyclus aan het opkomen is (enkele kortdurende zonnevlekken kunnen ontstaan tot 70 graden noordelijk of zuidelijk). De zonnevlekken vormen zich in verscheidene groepen, bestaande uit een grotere dominante zonnevlekleider of zonnevlekkenleider, vaak gevolgd aangezien de zon draait door wat kleinere staartvlekken. De activiteit verspreidt zich ook in locatie, met elke hemisfeer die een onregelmatige brede gordel vormt van zonnevlekkenactiviteit die langzaam naar de evenaar drijft wanneer de cyclus verdergaat.
Coma Berenices
Mythologie
De legende van dit sterrenbeeld gaat over echte mensen. Berenice, een mooie vrouw van een Egyptische Farao, beloofde haar lange gouden haar aan de godin Aphrodite als haar man veilig uit de oorlog terugkeerde. Dit geschiedde en het haar werd in een tempel geplaatst. Opeens was het haar verdwenen, de Farao ging enkele wachters doodden toen opeens de hofastronoom bekend maakte dat Aphrodite het haar aan de hemel heeft gehangen zodat iedereen dit kon bewonderen
Lacerta - Hagedis
Algemeen
Lacerta is een van de 88 officiële sterrenbeelden dat erkend werd door de Internationale Astronomische Unie (IAU). Het behoort niet tot de 48 sterrenbeelden die Ptolemeus, in plaats daarvan werd het in 1687 gemaakt door de astronoom Johannes Hevelius. Het bevat niet echt veel heldere sterren, geen Messier objecten, geen sterrenstelsels helderder dan magnitude 14,5, geen bolvormige sterrenhopen en geen enkele ster met een naam. Hierdoor is het dus ook wat moeilijker te vinden aan de hemel. Het noordelijk deel ligt op de melkweg. Lacerta bevindt zich tussen Cygnus, Cassiopeia en Andromeda op het Noordelijk halfrond. Het lijkt op een kleine Cassiopeia aangezien het ook een W-vorm heeft.