De 29ste Amerikaanse Space Shuttle missie ging op 4 mei 1989 van start toen het ruimteveer Atlantis voor een vierde maal de ruimte inging. Deze missie stond helemaal in het teken van de planeet Venus aangezien zich in het laadruim van het ruimteveer de Magellan ruimtesonde bevond die na een reis van 15 maanden voor het eerst een gedetailleerde kaart moest maken van het oppervlak van deze planeet. Naast het Magellan ruimtetuig bevonden zich ook 5 astronauten aan boord van de Atlantis. Dit was de eerste maal dat een planetaire sonde in de ruimte gebracht werd door middel van een ruimteveer. Op enkele kleine technische problemen na bleek deze missie een groot succes te zijn. Dankzij de succesvolle Magellan ruimtemissie hebben wetenschappers nauwkeurige kaarten van 98% van het Venusoppervlak door middel van geavanceerde radartechnologie. Magellan blijft tot op heden nog steeds één van de meest succesvolle verkenners van de planeet Venus.

Op 5 oktober 1984 was het opnieuw de beurt aan het ruimteveer Challenger om een nieuwe missie te vliegen. Dit was de 13e Space Shuttle missie en de zesde die uitgevoerd werd door het tweede ruimteveer Challenger. Aan boord bevond zich voor het eerst een bemanning van zeven astronauten, waaronder ook de eerste Canadese ruimtevaarder. Naast de 7 astronauten bevond zich in het laadruim een satelliet die succesvol werd uitgezet en werd er een ruimtewandeling (EVA) uitgevoerd die 3 uur en 29 minuten duurde. Op 13 oktober kwam een eind aan de 8 dagen durende vlucht toen het ruimteveer, voor de tweede keer in de geschiedenis terug landde op de Shuttle Landing Facility landingsbaan van het Kennedy Space Center in Florida.

Op 6 april 1984 ging de elfde Space Transportation System (STS) missie van start toen het ruimteveer Challenger voor de vijfde maal werd gelanceerd voor de STS-41-C missie. Het ruimteveer had aan boord een bemanning van vijf astronauten en kenmerkend aan deze missie was dat een Amerikaans ruimteveer voor de eerste keer een hoogte van meer dan 550 kilometer bereikte door middel van gebruik te maken van het Orbiter Maneuvering System. De twee hoofddoelen van de missie waren de Long Duration Exposure Facility (LDEF) uit te zetten in een baan om de Aarde en om een satelliet terug op te vangen en deze te herstellen in het laadruim van het ruimteveer.

Op 26 november 1985 werd voor een tweede maal het ruimteveer Atlantis gelanceerd vanop het Kennedy Space Center in Florida. Tijdens deze STS-61-B missie ging voor de eerste maal ook een Mexicaanse astronaut de ruimte in. In het vrachtruim van de Atlantis bevonden zich drie communicatiesatellieten die met succes uitgezet werden in een baan om de Aarde. Twee astronauten testten tijdens twee ruimtewandelingen verschillende constructie- en assemblagetechnieken uit. Dit was de 23ste maal dat een Amerikaanse Space Shuttle in de ruimte werd gebracht. Deze missie wordt vaak aanzien als een van de meest succesvolle Space Shuttle missies voor het tragische ongeval met het ruimteveer Challenger in 1986.

Het Amerikaanse ruimteveer Challenger stond tijdens de STS-61-A missie volledig in het teken van het Duits wetenschappelijk ruimteonderzoek aangezien zich in het vrachtruim van het ruimteveer de Spacelab Long Module bevond die voor deze ruimtereis gecharterd werd door West-Duitsland. Voor het eerst vlogen maar liefst 8 astronauten mee met een Amerikaans ruimteveer en twee hiervan waren Duitse Payload Specialists die verantwoordelijk waren voor het merendeel van de wetenschappelijke experimenten aan boord van het Spacelab D1 ruimtelabo. Dit was de eerste maal dat een STS missie grotendeels gefinancierd en gecontroleerd werd door een ander land. Dit was eveneens ook de vierde vlucht waarbij het Spacelab ruimtelabo werd gebruikt. Na deze succesvolle Duitse Space Shuttle missie zou het ruimteveer Challenger nooit meer de ruimte ingaan aangezien het bij zijn volgende lancering zou vernietigd worden en zijn crew hierbij om het leven zou komen.

De STS-51-J ruimtemissie was de eerste ruimtevlucht waarbij het ruimteveer Atlantis werd gebruikt en was eveneens ook de 21ste missie uit het Amerikaanse Space Transportation System programma. Dit was de tweede maal dat een Space Shuttle missie uitgevoerd werd in opdracht van het Amerikaanse Department of Defense. In totaal duurde deze vlucht iets meer dan 4 dagen. Het ruimteveer Atlantis ging uiteindelijk op 3 oktober 1985 voor het eerst de ruimte in. In zijn vrachtruim bevonden zich twee militaire Defense Satellite Communications System (DSCS) kunstmanen die elk een gewicht hadden van 2,6 ton en met succes in een baan om onze planeet uitgezet werden door de vijf astronauten aan boord van het ruimteveer.

De 20ste bemande Amerikaanse Space Shuttle missie startte op 27 augustus 1985 en werd uitgevoerd met het ruimteveer Discovery. Tijdens deze STS-51-I ruimtevlucht zou men drie communicatiesatellieten uitzetten in een baan om de Aarde en zou een andere kunstmaan terug opgevangen en hersteld worden tijdens twee ruimtewandelingen. Aan boord van de Discovery bevonden zich vijf astronauten en het totale gewicht aan vracht in het laadruim van het ruimteveer bedroeg 19,9 ton. Dankzij het succes van de STS-51-A missie in 1984 kon de Amerikaanse Leasat-3 satelliet tijdens deze missie opgevangen en hersteld worden tijdens twee ruimtewandelingen die samen 11 uur en 27 minuten duurden waardoor deze missie als een groot succes werd omschreven.

Op 29 april 1985 werd voor een zevende maal het ruimteveer Challenger gelanceerd van op het Kennedy Space Center in Florida. Deze STS-51-B missie stond volledig in het teken van het ruimtelabo Spacelab dat zich in het laadruim van het ruimteveer bevond en voor een tweede maal de ruimte inging. Aan boord van de Challenger bevonden zich zeven astronauten en naast de verschillende wetenschappelijke intsrumenten bevonden zich ook twee aapjes en 24 knaagdieren in het ruimteveer waarmee men de symptomen en gevolgen van ruimteziekte onderzocht. Deze missie duurde iets meer dan 7 dagen en doordat vrijwel alle wetenschappelijke experimenten probleemloos werden uitgevoerd werd deze missie een groot succes.

De vijftiende vlucht van een Amerikaanse Space Shuttle ging op 24 januari 1985 van start en werd uitgevoerd met het ruimteveer Discovery. Naast het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA investeerde het Amerikaanse Department of Defense eveneens voor een groot deel in de ontwikkeling van het Space Transportation System programma zodat deze ruimteveren ook zouden kunnen ingezet worden voor militaire doeleinden. De STS-51-C missie was de eerste vlucht in opdracht van het Department of Defense en aan boord van de Discovery bevonden zich naast de vijf astronauten ook een militaire ELINT (Electronic Intelligence) satelliet. Deze missie duurde slechts iets meer dan drie dagen. Dit was de 46ste bemande Amerikaanse ruimtevlucht.

Op 4 april 1983 ging zesde Space Shuttle missie van start en dit was meteen ook de eerste vlucht van het nieuwe ruimteveer Challenger. Aan boord van dit ruimteveer bevonden zich vier bemanningsleden en het hoofddoel van deze missie was om de eerste Tracking and Data Relay Satellite (TDRS) kunstmaan van de NASA uit te zet- ten en om eveneens ook de eerste ruimtewandeling uit het Space Transportation System programma uit te voeren die gepland was voor de STS-5 missie maar we- gens problemen met de ruimtepakken moest geannuleerd worden. Bijzonder aan deze STS-6 missie was dat er voor eerst gebruik werd gemaakt van een nieuwe lichtgewicht External Tank en twee nieuwe lichtgewicht Solid Rocket Boosters om- hulsels maar door problemen met één van de hoofd raketmotoren en een hevig onweer werd deze lancering enkele maanden uitgesteld.