Vanop het Kennedy Space Center in Florida is op donderdag 24 februari voor de laatste keer het Amerikaanse ruimteveer Discovery gelanceerd. De krachtige raketmotoren van het ruimteveer werden om 22u53 Belgische tijd tot ontbranding gebracht waarna de Discovery voor de allerlaatste keer begon aan zijn tocht naar de ruimte.

De Japanse ruimtesonde Akatsuki bevindt zich niet in een baan om de planeet Venus. Na een reis van bijna zeven maanden zou de raketmotor aan boord van het 300 miljoen dollar dure ruimtetuig op dinsdag 7 december gedurende twaalf minuten tot ontbranding gebracht worden waardoor de snelheid van Akatsuki zou verminderen en het tuig hierdoor zou gegrepen worden door de aantrekkingskracht van Venus.

Na het succes van de eerste bemande Vokhod ruimtemissie werd op 18 maart 1965 een tweede bemande Voskhod capsule in de ruimte gebracht. Dit maal bevonden er zich twee kosmonauten aan boord van het ruimtetuig en werd voor het eerst in de geschiedenis een ruimtewandeling uitgevoerd. Opnieuw versloeg de Sovjet-Unie de Verenigde Staten in de race om de ruimte. Toch bleek niet alles succesvol te zijn aan deze ruimtemissie aangezien de twee kosmonauten te maken kregen met tal van onverwachte problemen en Alexei leonov zijn ruimtewandeling bijna niet had overleefd. De Sovjet-Unie hield de problematische eerste ruimtewandeling echter lang geheim aangezien dit slechte propaganda zou zijn en Amerika hier handig gebruik zou van maken.

De tiende missie van een Amerikaans Space Shuttle kreeg de naam STS-41-B en was de vierde vlucht van het ruimteveer Challenger. Tijdens deze missie zou het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA proberen om nog één laatste record te vestigen uit de geschiedenis van de bemande ruimtevaart namelijk het maken van een ruimtewandeling waarbij de astronaut zich op eigen kracht voort beweegt en niet afhankelijk is van zijn ruimtetuig. Hiervoor werd speciaal de Manned Maneuvering Unit (MMU) ontwikkeld en uiteindelijk slaagde astronaut McCandless hier op 7 februari in toen hij zich met zijn MMU tot op 98 meter van het ruimteveer Challenger begaf. Ondanks dit grote succes kende deze missie ook tal van tegenslagen doordat twee communicatiesatellieten in een te lage baan om de Aarde terechtkwamen en de robotarm van het ruimteveer niet goed functioneerde.

De STS-1 missie was de allereerste Space Shuttle missie uit de geschiedenis van de Amerikaanse ruimtevaart. Deze vlucht werd bemand door 2 bemanningsleden en werd uitgevoerd door het ruimteveer Columbia. Het doel van de missie was om veilig in een baan rond de Aarde te komen, alle apparatuur te testen en weer veilig te landen. Bijzonder aan deze missie was niet alleen dat het de eerste STS missie was, maar ook dat de twee Solid Rocket Boosters die het ruimteveer in de ruimte brachten, op een vaste brandstof werkten in tegenstelling tot andere raketten die op vloeibare brandstof functioneren. Dit was de eerste maal dat dit werd toegepast bij een bemande ruimtevlucht. In totaal duurde deze eerste Space Shuttle missie 2 dagen, 6 uur en 20 minuten.

Werd het Waalse dorpje Gué d’Hossius op 6 maart 1993 bezocht door een ufo, of verbeeldden de twee getuigen die tien minuten lang een hel licht zagen zich iets? Met die vraag hield een gespecialiseerd onderzoekscentrum uit Toulouse zich een tijd lang bezig. De eerste vaststellingen wijzen alvast in de richting van een 'niet geïdentificeerd voorwerp': een ufo dus.

Na het dolle maar magere ufo-observatie-weekend van de voorbije paasdagen heeft de Belgische luchtmacht in vage bewoordingen laten verstaan dat ze een aantal “vreemde radar-echo’s”, die ze sinds 30 maart waarneemt, van naderbij te onderzoeken. Het resultaat van dat onderzoek zou aan de generale staf van het leger worden overgedragen. Vreemd dat men maandenlang over “parasiet-echo’s” en “atmosferische storingen” heeft gepraat en nu ineens tot de vaststelling komt dat de radar toch op bepaalde “objecten” bliept. Die vaststelling had men al vier maanden geleden kunnen maken. Op 5 december1989 werden namelijk duidelijke ufo-echo’s waargenomen door op z’n minst vijf verschillende radarposten. De luchtmacht was daarvan op de hoogte en is meer dan waarschijnlijk ook nog in het bezit van de “radar-tape” van de bewuste dag. Humo brengt u het verhaal van die tot nog toe stilgehouden radar-waarneming. Verkeersleiders en militaire radar- operateurs die toen over het scherm gebogen zaten, spreken over een uniek fenomeen: “Zoiets had niemand van ons ooit waargenomen”.

Op 5 mei 1961 slaagde Amerika erin de eerste Amerikaanse ruimtevaarder in de ruimte te brengen tijdens de eerste bemande suborbitale Mercury ruimtevlucht. In tegenstelling tot de Sovjet-Unie, die eerder al kosmonauten in de ruimte had gebracht die verschillende omwentelingen om de aarde maakte met hun Vostok ruimtecapsules, voerde Alan Shepard een suborbitale vlucht uit waarbij hij enkel de ruimte in ging en meteen terugkeerde waardoor voor deze missie een minder krachtige raket nodig was. De Sovjet eerste minister Nikita Khrushev noemde deze eerste Amerikaanse bemande ruimtemissie niet meer dan een "vliegen sprongetje". Toch was Amerika het eerste land ter wereld waarbij de ruimtevaarder in zijn capsule terug een zachte landing maakte op Aarde.

De onbemande Mercury-Atlas 4 raket werd op 13 september 1961 probleemloos gelanceerd van op het lanceerplatform 14 op de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida. Deze testvlucht moest vooral het Mercury Tracking Network uitproberen die de communicatie moest voorzien tussen de Mercury ruimtecapsules en het vluchtleidingscentrum. Dit was de eerste maal dat een Mercury ruimtecapsule een geslaagde ruimtevlucht maakte (de vorige Mercury lanceringen waren suborbitale vluchten) waarbij het één omwenteling om de Aarde maakte. Aan boord van deze onbemande capsule bevond zich een simulator die de levensomstandigheden aan boord van de capsule moest bestuderen. Verder werden ondermeer de communicatiemiddelen, camera's en de hoeveelheden vibraties en straling getest.