Een open cluster in Lacerta met ongeveer 70 leden. De cluster lijkt sterk op NGC7243. De helderste sterren lijken een L te vormen. De cluster ligt 3° ten westen van 2 Lacerta, een ster van magnitude 4.5.

Een open cluster in Lacerta met ongeveer 40 leden waarvan het merendeel uit hete witte en blauwe sterren bestaat. De sterren lijken zich in de cluster zelf nog eens te verdelen in kleinere groepjes. Of dit werkelijk zo is staat niet vast. Mogelijk zit de hoge verspreiding van de cluster er ook voor iets tussen. De helderheid van de sterren varieërt van magnitude 8 tot magnitude 12.

Een spiraalstelsel in Draco van magnitude 10.8. Het ligt niet zo ver van de bekendere "Cat Eye Nebula" ofwel NGC6543. Het is ook een spiraalstelsel dat met behulp van fotografische middelen zijn spiraalstructuur laat zien ondanks de hoek die we met dit stelsel maken. Door de telescoop is het meer een langwerpig en smal stelsel dat diffuus aan de uiteinden is, de helderheid is eerlijk verdeeld over het stelsel.

Een spiraalstelsel in Pegasus van magnitude 9.5. Het is een van de grotere stelsels die aan de hemel staan te pronken met zijn pracht maar die niet in de Messierlijst voorkomt. Het is ontdekt door William Herschel in 1787. Het staat ongeveer 47 miljoen lichtjaar van ons verwijderd. Het toont ons zijn mooi de spiraalstructuur ondanks het feit dat we een hoek maken t.o.v. dit stelsel.

Een Supernova Restant in Cygnus van magnitude 7 (heel lage oppervlaktehelderheid) die ook bekend staat onder de naam "The Veil Nebula" of "The Cirrus Nebula".

Een open cluster in Cassiopeia van magnitude 6.7. Deze OC is makkelijk in een binoculair te zien als een wazig vlekje, door de telescoop is het een zwerm van vele, even heldere sterren. Alle leden van de OC schijnen met een helderheid van ongeveer magnitude 11 en de OC is zo'n 16' groot. Voor sommige is het een beetje onbegrijpelijk hoe Messier deze OC over het hoofd heeft kunnen zien.

Een planetaire nevel in Lyra van magnitude 8.8. De naam NGC6720 zal misschien geen belletje doen rinkelen maar M57 of Ringnevel wel. Het is de tweede PN die ontdekt werd (door Antoine Darquier). De nevel staat voor een relatief rijk aan sterren veld aan de hemel.

Een planetaire nevel in Ophiuchus  van magnitude 8.1. Dit is een zeer kleine maar uiterst heldere PN. Door een binoculair kan je hem al zien als een kleine puntje, sterk gelijkend op een ster. In telescopen toont hij zich als een ovale vlek die weinig details vertoont. Het is trouwens 1 van de helderste PN die wij kunnen zien aan de nachtelijke hemel.

Een planetaire nevel in Sagittarius van magnitude 11.1. Zijn vorm is uiterst grillig. Bij lage vergrotingen kan je duidelijk 2 filamenten zien. Bij hogere vergrotingen (en gebruik van filters) wordt duidelijk dat ieder filament nog eens is opgebouwd uit meerdere, kleinere filamenten.

Een planetaire nevel in Ophiuchus  van magnitude 11.3. Ook bekend als "The Little Ghost". Het is een vrij kleine, dougnut-vormige nevel die voor de Pijpnevel ligt. De noordwestelijke rand zou iets helderder zijn.