Iedereen heeft ongetwijfeld wel al foto's of beelden gezien van Amerikaanse astronauten die wandelen op de Maan. Het Amerikaanse Apollo Maanprogramma is dan ook nog steeds de grootste verwezenlijking van de mensheid op vlak van bemande ruimtevaart. Wat bij het grote publiek echter niet vaak geweten is, is dat de Sovjet-Unie eind de jaren '60 en begin de jaren '70 eveneens beschikten over een eigen krachtige Maanraket, een Sojoez 7K-LOK ruimtecapsule die de kosmonauten naar de Maan moest brengen en een bijhorende Maanlander. De Lunniy Korabl (LK) was de Russische tegenhanger van de Amerikaanse Lunar Module (LM) en kon net als de Lunar Module een mens tot op het oppervlak van de Maan brengen. Deze kleine Maanlander had een gewicht van ongeveer 5,5 ton en bood plaats aan slechts één kosmonaut. Ondanks vele jaren van studie en tests slaagde de Sovjet-Unie er echter niet in om de Lunniy Korabl verder te brengen dan tot in een baan om de Aarde. Problemen met de Russische N1 Maanraket zorgden er uiteindelijk voor dat de Lunniy Korabl nooit tot op het Maanoppervlak kon gebracht worden. 

China is van plan om in 2013 zijn eerste Maanrover te lanceren. Volgens één van de hoofdingenieurs van het project zal China's derde Maanmissie, genaamd Chang'e-3, bestaan uit een tuig dat een zachte landing moet maken op het Maanoppervlak waarna een kleine rover onze trouwe buur zal verkennen. China's eerste Maanrover zal een gewicht hebben van ongeveer 100 kilogram en zal uitgerust worden met verschillende instrumenten waarmee men vooral het oppervlak en zijn samenstelling zal besturen. De rover werd zo ontworpen dat hij in staat moet zijn om te kunnen afdalen in kleine kraters en om over kleine rotsen te kunnen rijden. Het kleine wagentje zal door Chinese vluchtleiders vanop Aarde bestuurd worden en zal ook uitgerust zijn met een gesofisticeerd herkenning- en navigatiesysteem. Eén van de grootste uitdagingen in het ontwerp van de rover is het wagentje voorzien van voldoende energie zodat de vele systemen niet uitvallen door de extreme koude (-170° Celsius) wanneer het donker wordt op het Maanoppervlak. China zou hiervoor speciale zonnepanelen ontwikkeld hebben die de rover overdag voorzien van energie en wanneer het donker wordt de instrumenten beschermen tegen de lage temperaturen. China hoopt dat zijn eerste Maanrover drie minstens drie maanden operationeel zal zijn. Indien deze missie een succes wordt, plant China een vierde Maanmissie waarbij het land zal proberen om bodemstalen van het Maanoppervlak terug te brengen naar de Aarde.

Wetenschappers zijn aan de hand van beelden, die gemaakt werden door de Amerikaanse Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), tot de conclusie gekomen dat de Maan recent geologische activiteit gekend heeft. Zo werden op het Maanoppervlak lange smalle geulen ontdekt die wijzen op tektonische activiteit die ongeveer vijftig miljoen jaar oud is (leeftijd van de Maan: 4,5 miljard jaar). Deze ontdekking is vrij opvallend aangezien deze geulen, ook wel 'graben' genoemd, ontstaan doordat de korst zich 'uitrekt' waardoor er scheuren ontstaan in het Maanoppervlak. Deze scheuren zorgen uiteindelijk voor grondverzakkingen. In 2010 ontdekte men dat de kern van de Maan langzaam afkoelt. Hierdoor 'krimpt' onze trouwe buur waardoor de korst wordt samengedrukt en er nieuwe bergen gevormd worden. De aanwezigheid van de 'graben' verteld wetenschappers dat er krachten op de Maan werkzaam zijn die de Maankorst uit elkaar trekken. Dit wijst er dan weer op dat de kracht van de krimpende Maan wellicht niet zo groot is. De onderzoekers hopen dat ze op een dag de exacte leeftijd van de graben kunnen achterhalen aangezien deze informatie van groot belang is voor verder geologisch Maanonderzoek. De Amerikaanse Lunar Reconnaissance Orbiter heeft tot op heden nog maar de helft van het Maanoppervlak in hoge resolutie in beeld gebracht waardoor wetenschappers er van overtuigd zijn dat ze in de toekomst wellicht nog veel meer gaan ontdekken over het Maanoppervlak.

Uit gegevens afkomstig van oude metingen blijkt dat de kern van de Maan vergelijkbaar is met die van de Aarde. De gegevens zijn afkomstig van vier seismische instrumenten die tussen 1969 en 1972 door de Amerikaanse Apollo astronauten op het Maanoppervlak werden geïnstalleerd. De vier instrumenten hebben tot 1977 kleine Maanbevingen gemeten waardoor onderzoekers een beter beeld kregen over het inwendige van de Maan. De gegevens van deze seismische instrumenten op het Maanoppervlak bevatten veel ruis maar konden door nieuwe en moderne dataverwerkingstechnieken beter dan ooit geanalyseerd worden. Uit deze nieuwe analyses blijkt nu dat de Maan een vaste kern heeft met een straal van 240 kilometer. Rondom deze kern bevindt zich, net als bij de Aarde, een buitenkern van vloeibaar ijzer met een straal van 330 kilometer. Integenstelling tot de Aarde heeft de Maankern nog een 150 kilometer dikke grenslaag van gedeeltelijk gesmolten materiaal. Dankzij deze nieuwe gegevens weten we nu dat de Maankern iets groter is dan wetenschappers eerst dachten. Voor wetenschappers is de studie van het inwendige van de Maan van zeer groot belang aangezien er tot op heden nog steeds veel onduidelijkheid bestaat over de oorsprong van onze trouwe buur. In september 2011 zal het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA twee nieuwe Maanverkenners lanceren (GRAIL) die extreem nauwkeurige metingen moeten verrichten over het zwaartekrachtveld van de Maan en daarnaast ook de samenstelling ervan moeten onderzoeken.

Toen op 9 oktober 2009 de Amerikaanse Lunar Crater Observation and Sensing Satellite (LCROSS) insloeg op de Maankrater Cabeus ontdekten onderzoekers niet enkel water maar ook tal van andere stoffen. Zo werden er sporen van ammoniak, koolstofdioxide, koolstofmonoxide, natrium en zelfs zilver terug gevonden in kleine hoeveelheden. Tijdens het Apollo Maanprogramma brachten astronauten Maanstenen mee naar de Aarde waarin men ook al sporen van zilver aantrof. NASA's LCROSS missie bestond uit een inslag van een rakettrap gevolgd door de inslag van een kleinere sonde die de eerste impact moest onderzoeken. Bij de inslag van de rakettrap is een nieuwe krater ontstaan in het Maanoppervlak van twintig tot dertig meter diep. De puinwolk die werd veroorzaakt door de eerste inslag bereikte een hoogte van bijna één kilometer en kon dankzij spectrale analyse onderzocht worden. Kort na de inslag van de rakettrap boorde ook de kleine sonde zich in het Maanoppervlak. De gevolgen van deze impact werden waargenomen door NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO).

De Amerikaanse Lunar Prospector Maanverkenner was de derde ruimtemissie uit NASA's Discovery Program. Het project viel onder leiding van NASA's Ames Research Center en had als belangrijkste doel om vanuit een lage polaire baan om de Maan de samenstelling van de Maanbodem te onderzoeken alsook op zoek te gaan naar sporen van waterijs op de Maan. De Lunar Prospector ruimtesonde werd op 7 januari 1998 in de ruimte gebracht en bezorgde wetenschappers zeer veel nieuwe informatie over onze trouwe buur. Hierdoor kreeg men een beter inzicht in de herkomst, de samenstelling en de evolutie van dit kleine hemellichaam. Op 31 juli 1999 kwam er een eind aan deze succesvolle missie nadat de Lunar Prospector gecontroleerd neerstortte in een krater nabij de Zuidpool van de Maan.

China is momenteel alles in gereedheid aan het brengen om zijn tweede Maanverkenner te lanceren. De Chang'e 2 ruimtesonde moet normaal eind oktober gelanceerd worden vanop de Xichang lanceerbasis en moet zich voor het einde van het jaar in een lage baan om onze trouwe buur bevinden. Chang'e 2 zal sneller vliegen dan zijn voorganger en moet er vijf dagen over doen om zijn doel te bereiken. In oktober 2007 lanceerde China zijn eerste Maanverkenner die na een reis van dertien dagen en veertien uur in een baan om de Maan werd gebracht. De hoofdtaak van Chang'e 2 is om allerlei testen uit te voeren ter voorbereiding op een volgende Chinese missie naar de Maan. In 2013 is de Aziatische grootmacht van plan om een onbemand tuig te laten landen op het Maanoppervlak en Peking had tegen 2020 graag een eerste Taikonaut (Chinese ruimtevaarder) op de Maan zien rondlopen. Eenmaal Chang'e 2 zich in een baan om de Maan zal bevinden op een hoogte van 100 kilometer moet het ruimtetuig ondermeer het Maanoppervlak met een hogeresolutiecamera in beeld brengen. Chang'e 2 is eigenlijk een verbeterd reservemodel van de eerste Chinese Maansonde en maakt net als zijn voorganger deel uit van het Chinese Lunar Exploration Program (CLEP).

Meer info over Chang'e 1

De eerste Chinese ruimtesonde voor de verkenning van de Maan kreeg de naam Chang'e 1 en werd op 24 oktober 2007 gelanceerd vanop het Xichang Satellite Launch Center. Chang'e 1 was het eerste project uit het driedelig Chinese Lunar Exploration Program (CLEP) dat als einddoel heeft in de toekomst bodemstalen van de Maan naar de Aarde te brengen. Deze eerste Chinese Maansonde werd genoemd naar de Chinese godin van de Maan Chang'e die na het nemen van onsterfelijksmedicijnen van haar man zich steeds lichter begon te voelen waardoor ze uiteindelijk naar de Maan zweefde. Dankzij deze geslaagde missie werd China, na Rusland, de Verenigde Staten, Europa en Japan de zesde natie in de wereld dat de Maan met eigen middelen van nabij onderzocht.

SELENE staat voor Selenological and Engineering Explorer en was een Japanse onbemande ruimtesonde die gedurende één jaar en acht maanden wetenschappelijk onderzoek heeft verricht vanuit een lage baan om de Maan. SELENE, in Japan ook gekend onder de naam 'Kaguya' werd op 14 september 2007 samen met nog twee kleine hulpsatellieten gelanceerd vanop de Tanegashima lanceerbasis. Dit was de tweede Japanse ruimtesonde die in een baan om onze trouwe buur gebracht werd. De bijnaam 'Kaguya' werd gekozen door het grote publiek en was afkomstig van de naam van een prinses uit het Japanse populaire volksverhaal 'Het Verhaal van de Bamboesnijder'. Dankzij deze geslaagde missie kregen we voor het eerst hoge definitie beelden te zien van het Maanoppervlak en ontdekten wetenschappers tegen alle verwachtingen in geen sporen van ijs in een zuidpoolkrater op de Maan. Daarnaast kwam men dankzij metingen van deze Japanse verkenner tot de vaststelling dat de achterzijde van de Maan langer vulkanisch actief moet geweest zijn dan men eerst aannam.

Chandrayaan-1 was de naam van de eerste Indiase Maanverkenner. Deze onbemande ruimtesonde werd in 2008 in de ruimte gebracht en werd gebouwd in opdracht van de Indian Space Research Organisation (ISRO) met als belangrijkste doel het maanoppervlak zeer gedetailleerd in kaart te brengen. Aangezien dit de eerste Indiase maanverkenner was, was dit voor de ISRO en zijn ingenieurs dan ook een hele uitdaging. India had tot voor Chandrayaan-1 enkel ervaring met het ontwikkelen van communicatie- en aardobservatiesatellieten en wou met deze eerste Maanverkenner de vijfde ruimtevaartnatie worden die op eigen kracht een kunstmaan in een baan om de Maan kan brengen. Chandrayaan-1 werd, ondanks de verkorte missie, een groot succes en zorgde voor een enorme boost in het Indiase ruimtevaartprogramma. India bewees met het Chandrayaan-1 ruimtetuig dat het klaar was voor de verdere verkenning van het zonnestelsel.