Het zichtbare heelal is een term die gebruikt wordt in de kosmologie om een bolvormige regio in de ruimte te beschrijven. Deze bevindt zich rond de waarnemer en is dicht genoeg zodat we nog objecten zouden kunnen zien. Voorbeeld: het licht dat een object in het heelal uitstraalt, doet er een bepaalde tijd over vooraleer deze de waarnemer bereikt.

De planetoïden in ons zonnestelsel worden ingedeeld op basis van hun baanelementen en op basis van het spectrum van het zonlicht dat ze reflecteren. Voor leken lijken dit allemaal brokstukken van steen maar voor wetenschappers zijn planetoïden zeer interessante objecten aangezien zij ons meer kunnen vertellen over ondermeer het onstaan van ons zonnestelsel. In dit artikel gaan we dieper in op de diverse klassen planetoïden.

De eerste vaststelling dat de zon een wind uitstootte, kwam van de staart van kometen die zich altijd weg van de zon richten. Kepler dacht in de jaren 1600 dat deze staarten er kwamen door de druk van zonlicht. Inmiddels weten we dat kometen ook ionenstaarten hebben die in hun eigen spectraallijnen schijnen, niet enkel in gebroken zonlicht.

Een spiraalstelsel , met als bijnaam UFO galaxy”, dat tussen Cancer en Lynx ligt. Het meet 9.6’ bij 2.2’ en kent een helderheid van magnitude 10.4. Het is een “edge-on”stelsel waarbij met enige moeite nog spiraalarmen en de kern te zien zijn.

Zwarte gaten vereisen het algemene relativistische concept van een vervormbare ruimte-tijd, hun indrukwekkenste verschijnselen steunen op een vervorming van de ruimte rondom hen.

NGC2244 is de open cluster die in de bekende Rosettenevel ligt. Het gehele complex bestaat uit 5 elementen die allemaal te zien zijn in de titel. NGC2237/8/9 en NGC2246 is de Rosettenevel zelf. De nevel werd niet in 1 keer in zijn geheel ontdekt. John Herschel (NGC2239), Marth (NGC2238 en Swift (NGC2239 en NGC2246) ontdekten de verschillende delen van deze nevel in de loop der jaren. De nevel heeft een diameter van ongeveer 130 lichtjaren.

Begin mei 2005, net thuis gekomen met 2 dozen waar in het vet Celestron op stond. Nog geen uur later waren de dozen leeg en stond er een heuse 12” (303mm) reflector op een dobsonmontering in de veranda. Een echt monster is dit ding. De hoogte van de focusser is ongeveer 1.5 meter. De telescoop weegt in totaal ongeveer 85 pond, grofweg 38kg dus.

M11 is een van de rijkste en compactste open sterrenhopen die onze melkweg rijk is. In het totaal zou de cluster meer dan 3000 sterren tellen, met een gemiddelde leeftijd van 250 miljoen jaar.

M18 is een mooie, maar sterarme, open sterrenhoop. De cluster bestaat uit een 40tal sterren met een leeftijd van 30 miljoen jaar. Hiermee is M18 een van de jongste clusters. De afstand tot de sterrenhoop werd bepaald op 4900 lichtjaar. Op deze afstand komt de schijnbare diameter van 9' overeen met 17 lichtjaar.

M24 is geen echt deep-sky object maar eerder een stellaire verdichting in de melkweg van Sagittarius. Dit 'object' is in werkelijkheid een deel van een van de spiraalarmen van ons eigen sterrenstelsel. Normaalgezien wordt het meeste licht van de melkweg verduisterd door interstellair stof maar om een of andere reden is er op die plaats een vermindering van stof, waardoor het licht niet gehinderd wordt. In 'M24' is er een open sterrenhoop NGC 6603, die door velen wordt beschouwd als de echte M24.