Lichtpollutiefilters zijn de grootste bron van verwarring bij beginnende waarnemers alsook oudere personen. Wat doen ze nu werkelijk? Werken ze wel degelijk? Welke zijn goed? Zijn ze bruikbaar op donkere plaatsen? We proberen op al deze vragen een antwoord te geven in deze nieuwe tip!

Welke deepskyobjecten zijn er allemaal? Een handig overzicht voor een beginnend waarnemer bij zijn/haar zoektocht doorheen de sterrenhemel. In dit artikel overlopen we elke type deepskyobject vergezeld met een voorbeeld.

Met de startersgids trachtten we beginnende waarnemers kennis te laten maken met diverse objecten aan de hemel die nog relatief eenvoudig te vinden zijn. De sterrenbeelden en deepsky objecten werden gekozen uit de grotere deepsky objecten die goed kunnen waargenomen worden tijdens de lente. Elk sterrenbeeld waar we objecten uit voorstellen is voorzien van een sterrenkaart. Gedetailleerde info over deze objecten kan men terugvinden in het "Deepsky interactief" gedeelte op de website.

Een interstellaire wolk is de algemene naam die gegeven wordt aan de accumulatie van gas, plasma en stof in ons en andere sterrenstelsels. Als we het anders bekijken, heeft een interstellaire wolk een veel grotere dichtheid dan een gemiddeld gebied van het interstellair medium.

Herbig-Haro objecten zijn kleine nevelachtige flarden die verbonden zijn met nieuw geboren sterren en worden gevormd wanneer gas dat uitgestoten wordt door de jonge sterren, botst met wolken van gas en stof bij een snelheid van meerdere honderden kilometer per seconde. Herbig-Haro objecten zijn alomtegenwoordig in stervormingsgebieden en worden vaak gezien rond één enkele ster, uitgelijnd met de rotatie-as.

Een donkere nevel is een soort van interstellaire wolk die een erg grote dichtheid heeft zodat deze het licht verduistert van de achterliggende emissie- of reflectienevel (zoals de paardekopnevel). Deze nevels kunnen zelfs de achtergrondsterren verduisteren (zoals de Kolenzaknevel). De verduistering van het licht wordt veroorzaakt door interstellaire stofdeeltjes die zich in het koudste en dichtste gedeeltes bevinden van grote moleculaire wolken.

In de astronomie zijn reflectienevels wolken van stof die door licht van een nabije sterren oplichten. Deze sterren zijn niet heet genoeg om ionisatie te veroorzaken in het gas van de nevel zoals in emissienevels maar zijn helder genoeg om het licht te verspreiden en het stof zichtbaar te maken. Het frequentiespectrum dat door reflectienevels wordt verkregen, is gelijkaardig aan dat van verlichte sterren.

De roodverschuiving die waargenomen wordt in de astronomie kan gemeten worden aangezien de emissie en absorptie spectra voor atomen distinctief en wel gekend zijn, gekalibreerd uit spectroscopische laboratoria op Aarde. Wanneer roodverschuiving van verschillende absorptie- en emissielijnen van één enkel astronomisch object gemeten wordt zal z opmerkelijk constant zijn. De verre objecten kunnen wat vertroebeld zijn en de lijnen wat breder, dit wordt veroorzaakt door thermische of mechanische beweging van de bron. Voor deze redenen en andere is de consensus onder astronomen dat de roodverschuiving die ze waarnemen te wijten zijn aan een combinatie van de drie vormen van Doppler-achtige roodverschuivingen. Alternatieve hypotheses worden niet echt mogelijk geacht.

Een roodverschuiving kan gemeten worden door te kijken naar het spectrum van licht dat komt van één enkele bron. Indien er eigenschappen zijn in het spectrum zoals absorptielijnen, emissielijnen of andere variaties in de lichtintensiteit, dan kan in principe de roodverschuiving berekend worden. Dit vereist dat het waargenomen spectrum vergeleken wordt met een bekend spectrum met gelijkaardige eigenschappen. Bijvoorbeeld het atoomonderdeel waterstof, wanneer blootgesteld aan licht heeft het een welomlijnd spectrum die ons de eigenschappen met regelmatige intervallen toont. Indien het zelfde patroon van intervallen gezien wordt in een waargenomen spectrum, die zich voordoet in verschoven golflengtes, dan kan de roodverschuiving berekend worden voor het object. Om de roodverschuiving te bepalen van een object is er een frequentie- of golflengtebereik nodig. Roodverschuivingen kunnen niet berekend worden door te kijken naar geïsoleerde eigenschappen van een spectrum of wanneer een spectrum geen eigenschappen vertoond of witte ruis (willekeurige fluctuaties in een spectrum).

Quasars zijn, na gammaflitsen en supernovae, de helderste en verste objecten die we kunnen waarnemen. Dit komt omdat het sterrenstelsels zijn die een zeer heldere kern hebben. Deze stelsels werden gevormd in een periode waarin het universum nog zeer jong was. Ze bevatten een grote hoeveelheid stof, jonge sterren en gas. Dergelijke objecten werden ontdekt doordat ze zeer sterke radiostralen uitzenden.