De Europese ruimtevaartorganisatie ESA heeft besloten de Envisat missie definitief te beëindigen. Op 8 april 2012 werd de communicatie met Envisat plots verbroken waarna ingenieurs en vluchtleiders er niet meer in slaagden om de verbinding te herstellen. De exacte oorzaak van het probleem zal wellicht nooit met 100% zekerheid kunnen achterhaald worden aangezien de satelliet tot op 8 april nog perfect functioneerde. Envisat staat voor 'Environmental Satellite' en werd op 1 maart 2002 in de ruimte gebracht door een Europese Ariane 5 draagraket. Tien jaar lang verzamelde Envisat, vanuit een polaire baan om de Aarde op een hoogte van ongeveer 790 kilometer, wetenschappelijke gegevens over het aardoppervlak, de oceanen, de atmosfeer en het ijs. Hiervoor was de 8,2 ton zware kunstmaan uitgerust met negen wetenschappelijke instrumenten waarvan sommigen ook al eerder gebruikt werden bij de ERS-1 en ERS-2 missies. De kunstmaan had de omvang van een vrachtwagen en was de grootste aardobservatiesatelliet die ooit door Europa gebouwd werd. Dankzij deze instrumenten zijn wetenschappers ondermeer getuige geweest van het afnemen van het zee-ijs rond de Noordpool, smeltende gletsjers, de evolutie van het ozongat en de toename van luchtvervuiling boven Azië. Alles samen werden er volgens ESA dan ook meer dan 2 500 wetenschappelijke publicaties uitgebracht op basis van gegevens afkomstig van Envisat. De satelliet heeft twee keer zo lang gewerkt als vooraf werd gepland en is dan ook één van ESA's grootste successen op vlak van aardobservatie en klimaatonderzoek. Het verlies van Envisat komt voor ESA vrij ongelukkig aangezien de opvolger van Envisat, de eerste van vijf Sentinel satellieten, pas in 2013 gelanceerd wordt.

China heeft op zondag 6 mei succesvol een aardobservatiesatelliet in de ruimte gebracht. Vanop het Jiuquan Satellite Launch Center, in de noordwestelijke provincie Gansu, vertrok om 15u10 plaatselijke tijd een 41 meter lange CZ-2D draagraket met aan boord de Tianhui 1-02 kunstmaan. Enkele minuten na de lancering werd de kunstmaan uitgezet in een cirkelvormige baan om de Aarde op een hoogte van ongeveer 500 kilometer. Deze satelliet werd, net als zijn voorganger, gebouwd door de Hangtian Dongfanghong Weixing Corporation, de China Aerospace Science and Technology Corporation (CASC) en de Chinese Academy of Space Technology (CAST). Het tuig zal volgens China gebruikt worden voor het in kaart brengen van natuurlijke rijkdommen en cartografie. Daarnaast zal deze satelliet ook ten dienste staan van wetenschappelijk onderzoek en experimenten. In augustus 2010 werd de eerste Tianhui 1 satelliet in de ruimte gebracht. Beide Tianhui aardobservatiesatellieten maken ook deel uit van het Ziyuan programma dat zowel voor civiele alsook voor militaire doeleinden kan gebruikt worden. Dit was de 161ste lancering van een Chinese Chang Zheng (CZ) draagraket sinds de Aziatische grootmacht in 1970 zijn eerste satelliet in een baan om de Aarde bracht.

China heeft in de nacht van 31 maart op 1 april met succes een Aziatische communicatiesatelliet in de ruimte gebracht. De 54 meter lange CZ-3B/E draagraket vertrok om 00u27 Belgische tijd vanop de Xichang lanceerbasis in het noordwesten van China en zette de Apstar 7 kunstmaan iets meer dan 25 minuten uit in een tijdelijke baan om de Aarde. Dankzij wee ontstekingen van de cryogene rakettrap aan boord van de CZ-3B/E werd de Apstar 7 satelliet in een tijdelijke elliptische baan om onze planeet gebracht vanwaar de satelliet zich de volgende dagen op eigen kracht tot in een geostationaire positie zal brengen. Apstar 7 heeft een gewicht van 5 ton en werd in opdracht van APT Satellite Co. Ltd. in Frankrijk gebouwd door Thales Alenia Space op een Spacebus 4000 C2 platform. De kunstmaan werd uitgerust met 28 C-band en 28 Ku-band transponders die de volgende vijftien jaar vooral voor televisie- en internettoepassingen zullen gebruikt worden in China, het Midden-Oosten, Afrika, Australië en Zuid-Azië. Eenmaal operationeel zal Apstar 7 de verouderde Apstar 2R communicatiesatelliet vervangen die in oktober 1997 in de ruimte gebracht werd. Dit was de vierde Chinese lancering in 2012 en was meteen ook de negende maal dat China een CZ-3B/E draagraket lanceerde. De CZ-3B/E is vandaag de dag het meest krachtige Chinese lanceermiddel en kan vrachten tot 11,2 ton in een lage baan om de Aarde brengen.

De Verenigde Staten hebben op vrijdag 24 februari 2012 met succes een militaire communicatiesatelliet in de ruimte gebracht die deel zal uitmaken van het gloednieuwe Mobile User Objective System (MUOS) communicatienetwerk. De 200ste Atlas draagraket vertrok om 23u15 Belgische tijd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida en zette de 6,8 ton zware MUOS-1 communicatiesatelliet drie uur later probleemloos uit in een geostationaire overdrachtbaan. MUOS-1 werd in opdracht van het Amerikaanse ministerie van defensie gebouwd door Lockheed Martin en moet uiteindelijk deel uitmaken van een nieuw netwerk dat zal bestaan uit vijf MUOS-satellieten. Lockheed Martin ondertekende voor de bouw van de eerste twee MUOS-satellieten een contract ter waarde van 2,1 miljard dollar. Het MUOS-netwerk zal door Amerikaanse militaire troepen specifiek gebruikt worden voor mobiele communicatiedoeleinden zoals telefonie, data en video. Zo zullen militaire schepen en vliegtuigen, duikboten, voertuigen en troepen in actie gebruik maken van het MUOS-systeem. Volgens de projectleiders kan het MUOS-netwerk gezien worden als een netwerk van zendmasten waarbij elke satelliet één zendmast voorstelt. Door hun positie in een geostationaire baan om de Aarde zullen de vijf MUOS-satellieten uiteindelijk een wereldwijde dekking aanbieden. De nieuwe MUOS-satellieten zijn zo gesofisticeerd dat één satelliet even krachtig is op vlak van communicatieverbindingen dan het volledige huidige Amerikaanse militaire Ultra High Frequency (UHF) netwerk. Aangezien technologie en communicatie steeds belangrijkere onderdelen worden bij militaire strijdkrachten is de vraag naar krachtige communicatiesatellieten dan ook zeer groot. Met de komst van het nieuwe MUOS-netwerk werden er in 2007 ook vier locaties gekozen in Australië, Italië, Hawaii en de Verenigde Staten voor de bouw van enkele gloednieuwe grondstations. De tweede MUOS-satelliet moet in juli 2013 in de ruimte gebracht worden. Het totale prijskaartje van het MUOS-systeem wordt geschat op 6,4 miljard dollar.

Het grootste probleem waarmee ruimtevaartnaties de volgende jaren zullen geconfronteerd worden, is ongetwijfeld de problematiek rond ruimteafval. Volgens de laatste schattigen bevinden er zich meer dan een half miljoen onderdelen en brokstukken afkomstig van rakettrappen, satellieten of ruimtetuig rondom de Aarde die variëren in grootte van enkele centimeters tot enkele meters. Het probleem wordt zo erg dat het internationaal ruimtestation ISS al verschillende malen heeft moeten uitwijken in zijn baan om de Aarde omwille van een dreigende botsing met een stuk ruimteafval. Om dit probleem op te lossen hebben Zwitserse ingenieurs en wetenschappers een nieuw project opgestart dat de naam 'CleanSpace One' kreeg. Zo zal men een kleine satelliet ontwikkelen die, eenmaal in de ruimte, een andere kleine niet-operationele satelliet moet vastgrijpen waarna beiden uiteindelijk zullen opbranden in de atmosfeer van de Aarde. De CleanSpace One kunstmaan moet in 2015 al gelanceerd worden en heeft tijdens zijn demonstratiemissie als taak om de kleine Zwitserse SwissCube nanosatelliet op te ruimen. CleanSpace One wordt ontwikkeld en gebouwd door het Swiss Space Center en zal dertig centimeter lang zijn. Het grote voordeel van een dergelijk systeem is dat het vrij goedkoop is en dat universiteiten en studenten betrokken worden bij de ontwikkeling. De grootste uitdaging voor de Zwitserse ingenieurs is om een robotarm te ontwikkelen waarmee CleanSpace One de andere satelliet kan 'vastgrijpen'. Indien dit project slaagt, hoopt Zwitserland meer van deze 'opruim-satellieten' te kunnen bouwen die later ook grotere stukken ruimteafval moeten kunnen opruimen. 

Iran heeft op vrijdag 3 februari 2012 met succes een satelliet in de ruimte gebracht. Vanop een militaire basis in het noorden van Iran werd in de vroege ochtend (plaatselijke tijd) een tweetraps Safir draagraket gelanceerd met aan boord de Navid kunstmaan (officiële naam: Navid-e Elm-o Sanat). De aardobservatiesatelliet werd volgens Iraanse media uitgezet in een lage baan om de Aarde met een maximale hoogte van 375 kilometer. Met een gewicht van 50 kilogram is de Navid kunstmaan de zwaarste satelliet dat Iran tot op heden al in de ruimte bracht. In 2009 en 2011 bracht Iran al op eigen kracht de kleine Omid en Rasad satellieten in de ruimte. Volgens de Iraanse staatstelevisie werd Navid uitgerust met een camera voor het maken van beelden van het Aarde in hoge resolutie. Het ruimtetuig zou gebouwd zijn door studenten van de Sharif University of Technology met Iraanse technologie.

Het Amerikaanse Landsat programma begon officieel op 23 juli 1972 toen de Verenigde Staten met succes de Landsat 1 satelliet in een baan om de Aarde brachten. Deze satelliet heette, net als het programma, oorspronkelijk 'Earth Resources Technology Satellite' (ERTS) en werd in de ruimte gebracht vanop de Vandenberg lanceerbasis in Californië door een Delta 900 draagraket. Nadat het in 1975 duidelijk werd dat er meer van dit soort satellieten zouden gelanceerd worden, veranderde men het ERTS-programma in 'Landsat'. Landsat 1 was de eerste satelliet die ontwikkeld werd voor uitsluitend onderzoek van het aardoppervlak. Tot voor Landsat 1 verkregen de Verenigde Staten enkel beeldmateriaal van het aardoppervlak door middel van militaire spionagesatellieten. Het Landsat ruimteprogramma is vandaag de dag het langst lopende aardobservatieprogramma. Dankzij dit satelliet fotografieprogramma werden er al miljoenen foto's van onze planeet geachiveerd die van groot belang zijn voor wetenschappelijk onderzoek naar veranderende omstandigheden op de Aarde. Daarnaast worden landsat-foto's ook gebruikt voor toepassingen op vlak van onderwijs, landbouw, stedenbouw, bosbeheer, oceanologie en geologie.

China heeft op vrijdag 13 januari met succes een geostationaire weersatelliet in de ruimte gebracht. Vanop het Xichang Satellite Launch Center vertrok om 01u56 Belgische tijd de 23ste CZ-3A draagraket met in zijn vrachtruim de FengYun-2F kunstmaan. Net als zijn voorgangers werd ook de FengYun-2F weersatelliet ontwikkeld door de Shangai Academy of Space Flight Technology (SAST) en de China Academy of Space Technology (CAST). Elke FengYun weersatelliet heeft een gewicht van 1,3 ton en heeft een diameter van 2,1 meter. Eénmaal aangekomen in zijn geostationaire baan op een hoogte van ongeveer 36 000 kilometer draait de satelliet 100 maal per pinuut om zijn as. Tijdens elke omwenteling voeren de instrumenten aan boord van de satelliet metingen uit. Het IVISSR-instrument aan boord van de FengYun-2F satelliet is een radiometer waarmee wetenschappers ondermeer de temperatuur van het zeewater, de temperatuur van de atmosfeer, de temperatuur van het aardoppervlak en de verschillende soorten wolken willen onderzoeken. Daarnaast werd de FengYun-2F ook uitgerust met een röntgenstralingsdetector waarmee men uitbarstingen op de zon wil in de gaten houden. De ontwikkeling van de Chinese geostationaire FengYun weersatellieten begon al in de jaren '80 maar het programma kende in het begin een enorme tegenslag. Toen de eerste satelliet in 1994 klaar werd gemaakt voor zijn lancering ontplofte de kunstmaan toen deze gevuld werd met brandstof. Bij de explosie kwam één technicus om het leven en raakten 31 andere gewond. Drie jaar later slaagde China er uiteindelijk in om de eerste FengYun weersatelliet in de ruimte te brengen. De FengYun-2F satelliet is inmiddels al de zesde Chinese FengYun kunstmaan die met succes in de ruimte werd gebracht. 

China is het eerste land dat in 2012 een satelliet in de ruimte brengt. Vanop het Taiyuan Satellite Launch Center werd op maandag 9 januari 2012 een CZ-4B draagraket gelanceerd met aan boord de Chinese ZiYuan-3 kunstmaan en de Luxemburgse VesselSat 2 microsatelliet. De Chinese ZiYuan-3 satelliet is een zogenaamde 'high-resolution remote-sensing' kunstmaan die zal gebruikt worden voor civiele toepassingen op vlak van aardobservatie. Het tuig heeft een gewicht van 2 650 kilogram en werd twaalf minuten na de start van de lancering uitgezet in een lage polaire baan om de Aarde op een hoogte van 500 kilometer. De ZiYuan-3 satelliet werd uitgerust met drie panchromatische camera's en een Infrared Multispectral Scanner (IRMS). Informatie en beelden afkomstig van deze satelliet zullen in China door het State Bureau of Surveying and Mapping gebruikt worden voor toepassingen op vlak van landbouw, stedenbouw en waterbeheer. De kleine Luxemburgse VesselSat 2 microsatelliet heeft een gewicht van 28 kilogram en werd ontwikkeld door het Luxemburgse ruimtevaartbedrijf Luxspace. Het VesselSat programma bestaat uit drie microsatellieten die uitgerust worden met het Automatic Identification System (AIS) waarmee men schepen op zee kan volgen vanuit de ruimte. Dit was de 156ste lancering van een Chinese Chang Zheng (CZ) draagraket en was meteen ook de 17de missie van een CZ-4B raket. 

Russische ruimtevaartofficials hebben laten weten dat de Russische Marsverkenner Phobos-Grunt in het weekend van 15 januari zal terugkeren naar de Aarde. De meer dan veertien ton zware kunstmaan zal grotendeels opbranden in de atmosfeer van de Aarde maar specialisten sluiten niet uit dat enkele brokstukken kunnen terugvallen op het aardoppervlak. Zo is het volgens de experts mogelijk dat er maximaal dertig brokstukken van de ruimtesonde neerstorten op Aarde. Waar deze brokstukken terecht zullen komen, kan men nu nog niet zeggen. Wel is geweten dat dit zal plaatsvinden tussen 51 graden noorderbreedte en 51 graden zuiderbreedte. Aangezien de Marsverkenner niet verder geraakt is dan in een baan om de Aarde bestaat het grootste deel van zijn gewicht uit de uiterst giftige brandstof hydrazine. Volgens Russische ingenieurs en vluchtleiders bevindt de hydrazine zich in een aluminium brandstoftank die moet opbranden in de atmosfeer van de Aarde zodat er geen gevaar is voor bewoonde gebieden. De 165 miljoen dollar Russische Marsverkenner werd op 8 november 2011 met succes in de ruimte gebracht maar strandde uiteindelijk in een lage baan om de Aarde omwille van een technisch probleem.