Astronomen maken zich zorgen op een dubbelster dat zich in het sterrenbeeld Pyxis bevindt. Dubbelster 'T Pyxidis' dreigt te exploderen en ondanks zijn afstand tot de Aarde (3.620 lichtjaar) zou een supernova-explosie desastreuze gevolgen kunnen hebben voor het leven op Aarde. Het systeem bestaat uit een normale grote ster waarvan materie overgedragen wordt naar een nabij gelegen witte dwerg. Deze overdracht van materie zorgt ervoor dat er gemiddeld om de twintig jaar thermonucleaire ontploffingen plaatsvinden op het oppervlak van de witte dwerg. Een laatste dergelijke ontploffing dateert van 1967. Astronomen vrezen nu dat de ster al zijn materie opspaart tot deze te zwaar wordt en ze uiteindelijk zal eindigen in een supernova-explosie. Bij een dergelijke explosie zou tot tien miljoen keer zoveel energie vrijkomen als bij een 'gewone' stellaire explosie. Ondanks de verre afstand tot de Aarde zou ook onze planeet de gevolgen dragen van deze superna-explosie aangezien de uitgestoten gammastraling onze beschermende ozonlaag volledig zou verwoesten.

De twee Amerikaanse Voyager ruimtesondes blijven voor verbazing zorgen bij sterrenkundigen. Uit gegevens van de twee ruimtetuigen, die meer dan 30 jaar geleden werden gelanceerd, blijkt dat ons zonnestelsel momenteel door een gaswolk trekt die wordt bij elkaar gehouden door een sterk magnetisch veld. Sterrenkundigen weten al een tijdje dat ons zonnestelsel door een gaswolk trekt die men de Lokale Interstellaire Wolk of 'Local Fluff' noemt. Deze is ongeveer 30 lichtjaar groot en is samengesteld uit een ijl mengsel van waterstof- en heliumatomen met een temperatuur van 6.000 graden. Wat de onderzoekers echter niet wisten, is dat deze wolk bij elkaar gehouden wordt ondanks enkele nabije supernova-explosies ongeveer 10 miljoen jaar geleden. Normaal zouden deze supernova's de lokale wolk moeten verzwolgen hebben doordat deze superheet gas uitstoten. Aangezien de twee Voyagers zich aan de rand van het zonnestelsel bevinden, kunnen deze de Lokale Interstellaire Wolk onderzoeken. Hieruit is nu gebleken dat de lokale wolk sterk gemagnetiseerd is. Astronomen vermoeden nu dat andere gaswolken in onze kosmische omgeving eveneens gemagnetiseerd zijn waardoor een botsing met dergelijke wolken ertoe kan leiden dat de heliosfeer zeer nauw wordt samengedrukt. Hierdoor zou er meer kosmische straling tot het binnenste van het zonnestelsel kunnen doordringen.

Amerikaanse en Duitse astrofysici hebben vastgesteld dat het dichtsbijzijnde zwarte gat bij ons melkwegstelsel twee tot drie keer groter is dan men eerst aannam. Deze nieuwe ontdekking werd mogelijk gemaakt door nieuwe computermodellen en werd bekendgemaakt op een conferentie van de American Astronautical Society. Het zwarte gat zelf bevindt zich in het sterrenstelsel M87 dat zich in het sterrenbeeld Maagd bevindt op een afstand van 60 miljoen lichtjaar. Dit sterrenstelsel wordt ook wel Virgo A genoemd en is het grootste sterrenstelsel uit de Virgocluster. M87 is iets groter dan ons sterrenstelsel maar bevat veel meer sterren dan onze Melkweg door zijn vrijwel bolvormige structuur. Het zwarte gat in de kern van M87 is volgens de nieuwe computermodellen twee tot drie keer zo groot dan men eerst dacht en zou ongeveer 6 400 maal de massa hebben van onze zon. Volgens de astrofysici zou deze ontdekking wel eens gevolgen kunnen hebben voor de theorie van het ontstaan en de expansie van sterrenstelsels aangezien er een sterke relatie bestaat tussen de massa van een zwart gat en een sterrenstelsel. De Amerikaanse astronoom Heber Curtis ontdekte in 1918 in het M87 sterrenstelsel ook al een lichtende straal materie. Deze straal strekt zich uit over ongeveer 7 500 lichtjaar en is naar ons toegericht. Mede door berekingen van deze straal alsook door de studie van een zeer snel roterende schijf van gassen rondom het centrum van M87 zijn astronomen er van overtuigd dat zich in het centrum een zwart gat bevindt.

Bijna de helft van alle mensen die ooit een ruimtevlucht hebben gemaakt, zijn geconfronteerd geweest met het “Space adaptation syndrome” of ook wel “ruimteziekte” genoemd. Tijdens de eerste bemande Amerikaanse en Russische ruimtemissies waren deze ziekte en haar symptomen totaal ongekend doordat de ruimtecapsules toen nog zeer krap en klein waren. De gevolgen en symptomen van deze aandoening werden pas echt duidelijk toen ruimtevaarders zich vrij konden bewegen in een gewichtloze omgeving zoals in een ruimtestation. Vandaag de dag lijdt ongeveer 60% van alle astronauten die een eerste vlucht maken met een Amerikaans ruimteveer aan deze ziekte.

Het standaard hete Big Bang model van het heelal vereist dat de initiële eigenschappen van het universum een willekeurig Gaussian veld met een bijna schaalinvariante of Harrison-Zel'dovich spectrum omvat. Dit is bijvoorbeeld de voorspelling van het kosmische inflatie model. Dit betekent dus dat de initiële staat van het universum willekeurig is, maar in een duidelijk gespecificeerde manier waarin de amplitude van het ongerepte niet-homogene karakter 10^-5 is. Daarom moeten de zinvolle verklaringen over de niet-homogeniteit in het universum statistisch van aard zijn.. Dit leid tot de kosmische variante waarin de onzekerheden in de schommelingen van de grootste schaalschommeling die in het heelal waargenomen wordt moeilijk zijn om precies te vergelijken met de theorie.

De inslag van een komeet of asteroïde over de afmeting van Hephaistos van SL9 die de Aarde raakte, was vermoedelijk verantwoordelijk voor het uitsterven van de dinosaurussen 65 miljoen jaren geleden. Het liet een 180 km brede krater die nu onder de jungle, nabij Chicxulub, in het Yucatan Schiereiland begraven ligt. Berekeningen gebaseerd op het opgemerkte aantal planetoïden stellen voor dat we ons mogen verwachten aan 3 kraters van 10km breed die gevormd worden op het aardoppervlak. Dit komt goed overeen met de geologische opnames. Het is moeilijker om de frequentie van grotere inslagen te berekenen zoals Chicxulub, maar eenmaal per 100 miljoen jaar schijnt een goede gok te zijn.

Een coronale massa uitstoot (of CME) is een grote gasbel doordrenkt met magnetische veldlijnen die door de zon weggeblazen worden met een tijdsduur van enkele tientallen minuten tot enkele uren.

Een uitbarsting op de zon waarbij CME vrijkomt.