Wordt de volgende mens op de Maan opnieuw een Amerikaan of wordt het een Chinees? Als het van het private bedrijf Golden Spike afhangt, wordt de eerstvolgende mens die wandelt op het oppervlak van de Maan alvast iemand met héél veel geld. Het bedrijf wil namelijk tegen 2020 mensen tegen betaling naar de Maan brengen.

Een woordvoerder van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft op maandag 14 maart laten weten dat een werknemer van het bedrijf United Space Alliance (James D. Hanover) om het leven is gekomen op het lanceercomplex 39A op het Kennedy Space Center. Details over het ongeval werden niet vrijgegeven maar wel is geweten dat alle hulp van de hulpdiensten te laat kwam.

Vanop het Omelek eiland in de Stille Oceaan werd in de nacht van 13 op 14 juli de vijfde commerciële Falcon 1 draagraket gelanceerd. Aan boord van de 21 meter hoge raket bevond zich de 150 kilogram zware RazakSat aardobservatiesatelliet. De vijfde Falcon 1 raket vertrok om 5u35 Belgische tijd vanop het kleine eiland waarna de tweede rakettrap een uur later probleemloos de kunstmaan uitzette op een hoogte van 680 kilometer boven de Aarde.

Iedere gebruiker, die toegang heeft tot de website van Spacepage (inclusief dochterpagina's en onderdelen) en deze site gebruikt - voor welke doeleinden dan ook - stemt in met het onderstaande. Spacepage behoudt zich het recht voor om een gebruiker het gebruikmaken van de diensten van Spacepage te weigeren of te ontnemen.

Sinds de evolutie halverwege de twintigste eeuw in de ontwikkeling van lanceermiddelen voor militaire doeleinden zochten meer en meer grootmachten naar manieren om raketten te kunnen lanceren vanop zee. Landen als Amerika, Rusland, China en Frankrijk beschikten over een vloot onderzeers die militaire raketten konden lanceren van op gelijk welke plaats op Aarde. Raketten bestemd voor de ruimtevaartdoeleinden werden enkel gelanceerd vanop vaste lanceerbasissen verspreid over de verschillende continenten. Enkele multinationals besloten begin de jaren '90 om een eigen lanceercomplex te bouwen dat zich zou kunnen verplaatsen op zee. Op deze manier zou men slechte weersomstandigheden en grote onkosten kunnen ontlopen. Het Amerikaanse bedrijf Boeing, het Russische ruimtevaartbedrijf RSC Energia en het Noorse maritieme bedrijf Kvaerner sloegen de handen in elkaar om dit project te verwezelijken. In Noorwegen werd een reusachtig boorplatform omgebouwd dat zou dienen als lanceerplatform en in Engeland werd een commando- en assemblageschip gebouwd. De thuishaven van dit hele complex werd Long Beach (westkust van Amerika) en tal van Russische ondernemingen zorgden voor het verder uitbouwen van het lanceerplatform. Dit reusachtig drijvend lanceerplatform heeft een lengte van 133 meter en het dek is 78 op 66 meter groot. Het ontwerp van het lanceerplatform werd gebaseerd op dat van een catamaran aangezien dergelijke schepen voor meer stabiliteit zorgen. Vanop dit lanceerplatform worden de Zenit 3SL raketten gelanceerd voor commerciële doeleinden. Alle lanceringen vinden plaats in de Stille Oceaan in de buurt van de evenaar aangezien een raket hier extra snelheid krijgt door de aardrotatie en er minder correctie nodig is om een geostationaite inclinatie te bereiken.