De tweede bemande ruimtemissie naar het Amerikaanse ruimtestation kreeg de naam Skylab 3 (SL-3) en werd op 28 juli 1973 gelanceerd vanop het Kennedy Space Center in Florida. Astronaut Alan Bean, die eerder al een ruimtevlucht maakte en hierbij op de maan wandelde, was gezagvoerder tijdens deze missie en hij werd bijgestaan door piloot Jack Lousma en Owen Garriott.

De eerste bemanning die het Amerikaanse ruimtestation Skylab zou bezoeken, kreeg de naam Skylab 2 en werd op 25 mei 1973 gelanceerd vanop het Kennedy Space Center door middel van een Saturn IB raket. De ervaren astronaut Pete Conrad, die eerder al twee ruimtevluchten maakte tijdens het Gemini ruimteprogramma en eveneens op de maan wandelde, was gezagvoerder van deze missie.

De Gemini 9 missie zal wellicht de geschiedenis in gaan als één van de meest besproken en bewogen bemande ruimtemissie uit het Amerikaanse Gemini ruimtevaartprogramma. Vier maanden voor de Gemini 9 ruimtecapsule zou gelanceerd worden, kwamen de astronauten voor deze missie, Elliot See en Charles Basset, op 28 februari 1966 om het leven toen hun T-38 straalvliegtuig het dak van een hangar raakte waarin zich ironisch genoeg de Gemini 9 ruimtecapsule op dat moment bevond. Door dit tragische ongeval werden reserveastronauten Tom Stafford en Eugene Cernan opgeroepen om de plaats in te nemen van hun verongelukte collega's. Eén van de hoofddoelen van deze 9de Gemini ruimtemissie was ondermeer om een koppeling te maken tussen de ruimtecapsule en een onbemand ruimtetuig in een baan om de Aarde waarna één van de astronauten een ruimtewandeling zou uitvoeren.

De Amerikaanse Gemini 8 ruimtemissie was de zesde van tien bemande ruimtevluchten uit het Gemini ruimteprogramma. Tijdens deze vlucht zou Amerika voor het eerst in zijn ruimtevaartgeschiedenis een koppeling uitvoeren in een baan om de Aarde tussen twee ruimtetuigen. Gezagvoerder van de Gemini 8 ruimtecapsule was Neil Armstrong. Armstrong werd bijgestaan door piloot David Scott die tijdens deze missie de tweede ruimtewandeling zou moeten uitvoeren uit het Gemini ruimteprogramma. Deze tweede Amerikaanse ruimtewandeling moest ditmaal minstens twee uur duren. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA had beslist de Gemini 8 ruimtecapsule in de ruimte te laten koppelen met een Agena rakettrap die net voor de Gemini 8 lancering eveneens zou worden gelanceerd. Tot ieders grote verwondering liep deze missie bijna fataal af en duurde deze slechts 10 uur en 42 minuten in plaats van een geplande drie daagse ruimtemissie.

De Gemini 10 ruimtemissie was de 14de Amerikaanse bemande ruimtemissie en ging van start op 21 juli 1966. Aan boord van deze 10de Gemini ruimtevlucht bevonden zich de astronauten John Young en Michael Collins. Voor Young was dit na zijn Gemini 3 ruimteavontuur zijn tweede missie. Honderd minuten voor de Gemini 10 ruimtecapsule gelanceerd werd met de twee astronauten aan boord van op lanceercomplex 19 op de Cape Canaveral lanceerbasis, werd vanop een ander lanceerplatform de 299ste Amerikaanse Atlas raket gelanceerd waarvan de Agena rakettrap zou gebruikt worden door de Gemini 10 astronauten om met te koppelen. Het hoofddoel van deze missie was het koppelen van de ruimtecapsule met de Agena rakettrap waarna beiden zich in een hogere baan om de Aarde moesten begeven. Opnieuw zou tijdens deze Gemini missie blijken dat de astronauten alle moeite van de wereld hebben met het uitvoeren van werk en experimenten tijdens ruimtewandelingen.

Gezagvoerder Gordon Cooper en piloot Pete Conrad waren de twee astronauten die deel uitmaakten van de Amerikaanse bemande Gemini 5 ruimtemissie die plaatsvond in 1965 en de derde bemande vlucht was uit het Gemini ruimteprogramma. Het hoofddoel van deze vijfde Gemini vlucht was een langdurige bemande ruimtemissie aangezien het Amerikaanse ruimtevaartagentschap op deze manier een reis naar de maan, die drie dagen duurt, kon simuleren. Tijdens deze Gemini 5 ruimtemissie zou NASA ook voor het eerst gebruik maken van brandstofcellen voor het opwekken van elektriciteit waardoor ruimtecapsules veel langer in een baan om de Aarde zou kunnen verblijven dan voorheen mogelijk was. Voor Gordon Cooper was dit zijn tweede ruimtevlucht. Hij was de eerste Amerikaanse astronaut die voor het eerst twee maal de ruimte inging. Uiteindelijk duurde deze missie 7 dagen en 22 uur in plaats van de 8 dagen die NASA als doel had. Ondanks de vele technische problemen tijdens deze missie en een orkaan boven de Atlantische Oceaan die voor problemen kon zorgen, werd de Gemini 5 ruimtevlucht aanzien als de eerste grote test voor een langdurige bemande ruimtevlucht.

Een ruimtestation is een ruimtevaartuig dat zich in een baan om de aarde bevindt en waarin een bemanning gedurende korte of lange tijd kan in verblijven doordat deze met een apart ruimtevaartuig naartoe wordt gebracht. Ruimtestations werden tot op heden altijd al onbemand in de ruimte gebracht en tot op heden bevonden alle ruimtestations zich in een lage baan om de Aarde op een hoogte van maximum 440 kilometer.

Op 12 september 1966 ging de 9de bemande Gemini ruimtevlucht van start. Aan boord van de Gemini 11 ruimtecapsule bevonden zich astronauten Pete Conrad en Richard Gordon. Voor Gordon was dit al de tweede ruimtevlucht uit het Gemini ruimteprogramma. Deze 17de bemande Amerikaanse ruimtemissie (inclusief de X-15 vluchten) zou vooral in het teken staan van het samenvliegen en koppelen van een Gemini ruimtecapsule met een Agena rakettrap zodat deze technieken later konden gebruikt worden tijdens de Apollo maanmissies. Daarnaast zou men tijdens deze ruimtemissie opnieuw experimenten en onderzoek verrichten op vlak van ruimtewandelingen en werkzaamheden buiten de ruimtecapsule.

De Gemini 3 ruimtevlucht was de eerste bemande ruimtemissie uit het Amerikaanse Gemini ruimteprogramma en was eveneens de 9de bemande Amerikaanse ruimtevlucht. De Gemini 3 ruimtecapsule kreeg de bijnaam “Molly Brown”. De crew bestond uit gezagvoerder Virgil I. Grissom, die eerder al een ruimtevlucht maakte tijdens het Mercury programma, en astronaut/piloot John W. Young die op dat moment nog geen ervaring had met ruimtevluchten. Young zou de eerste Amerikaan in de ruimte worden die geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke Mercury 7 astronauten. Deze eerste bemande Gemini vlucht zou vooral een testvlucht worden om de gloednieuwe Gemini ruimtecapsule volledig te onderzoeken op fouten of eventuele problemen. Eenmaal in een baan om de Aarde zou de crew voor het eerst de kans krijgen om op eigen kracht van baan te veranderen. Deze missie zou ook de eerste Amerikaanse ruimtevlucht worden waarbij meer dan 1 astronaut deel zou uitmaken van de bemanning.

De Apollo 8 ruimtemissie was de tweede bemande vlucht uit het Apollo maanprogramma van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA. Deze missie stond onder leiding van commandant Frank Borman die vergezeld werd door piloot voor de commandomodule James Lovell en William Anders. Deze laatste nam de functie op zich van piloot voor de maanlander. NASA had deze missie in slachts 4 maand voorbereid. De Apollo ruimtecapsule (commando module) was nog maar slechts één keer ervoor getest in een baan om de Aarde tijdens de Apollo 7 missie. De vluchtleiding maakte op 22 december 1966 bekend dat Frank Borman, Michael Collins en Bill Anders de bemanning zou worden voor de Apollo 8 ruimtemissie. Wegens een operatie aan de rug kon Michael Collins niet mee tijdens deze missie en werd hij in juli van datzelfde jaar vervangen door Jim Lovell. Op 20 december 1967 werd de krachtige Saturn V raket voor de Apollo 8 missie in elkaar gezet in de Vehicle Assembly Building op het Kennedy Space Center. Doordat deze raket nog maar tweemaal ervoor gebruikt en geassembleerd werd, hadden technici van het Kennedy Space Center alle moeite om deze op tijd klaar te krijgen. NASA veranderde ook nog eens het doel van de missie en besloot dat er tijdens de Apollo 9 missie geen LEM maanlander zou gelanceerd worden. Uiteindelijk werd op 9 oktober 1968 de Saturn V raket getransporteerd van de VAB assemblagehal naar het lanceerplatform 39A.