Ruimtevaarders aan boord van het internationale ruimtestation ISS hebben een lek ontdekt in het koelsysteem. De huidige bemanning aan boord van het ruimtestation merkte donderdag op dat er kleine deeltjes ammoniak wegdrijven van het ISS wat wijst op een lek. De ruimtevaarders zijn nooit in gevaar geweest.

Het Amerikaanse ruimteveer Discovery heeft zich op zaterdag 26 februari met succes vastgehecht aan het internationaal ruimtestation ISS. De koppeling vond plaats om 20u14 Belgische tijd terwijl beide ruimtetuigen met een snelheid van bijna 28 000 kilometer per uur over Australië vlogen.

Het Russische Salyut 6 ruimtestation was het eerste ruimtestation van een nieuwe generatie dat beschikte over twee toegangsluiken, een nieuw propulsiesysteem en nieuwe wetenschappelijke apparatuur. Op 29 september 1977 werd Salyut 6 in de ruimte gebracht door een krachtige Proton raket vanop de Baikonur lanceerbasis in Kazachstan. Tussen 1977 en 1982 verbleven vijf crews gedurende lange tijd aan boord van Salyut 6 en brachten nog eens elf crews een kort bezoek aan dit complex. Onder de vele salyut 6 crews bevonden zich ruimtevaarders uit landen van het Warschaupact in het kader van het Intercosmos ruimteprogramma. Dankzij het succes van het Salyut 6 ruimtestation vestigde de Sovjet-Unie een nieuw record op vlak van langdurige bemande ruimtemissies. Salyut 6 was daarnaast ook het eerste ruimtestation dat bevoorraad werd door middel van Progress ruimtetuigen.

De 50ste Amerikaanse Space Shuttle missie vond in september 1992 plaats en werd uitgevoerd met het ruimteveer Endeavour. Deze Spacelab-J missie werd uitgevoerd in opdracht van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA en het Japanse ruimtevaartagentschap NASDA. In het vrachtruim van het ruimteveer bevond zich het Spacelab ruimtelabo waarin 44 experimenten en onderzoeken werden uitgevoerd op vlak van materiaalonderzoek en life sciences. De STS-47 bemanning bestond uit zes Amerikaanse ruimtevaarders en één Japanse. Opvallend aan deze bemanning was dat er zich voor het eerst een getrouwd koppel tussen bevond en voor het eerst ook een Afro-Amerikaanse vrouw de ruimte zou ingaan. Net als vele andere Spacelab missies was ook deze ruimtevlucht een groot succes en werden tal van belangrijke wetenschappelijke onderzoeken uitgevoerd.

De STS-70 Space Shuttle missie had als belangrijkste taak het uitzetten van een nieuwe Amerikaanse Tracking and Data Relay Satellite (TDRS) kunstmaan. Deze ruimtevlucht werd uitgevoerd met het ruimteveer Discovery en aan boord van de ruimtependel bevonden zich vijf Amerikaanse ruimtevaarders. Het ruimteveer Discovery vertrok op 13 juli 1995 vanop het Kennedy Space Center en bleef 8 dagen en 22 uur in een baan om de Aarde. Tijdens deze missie werd voor het eerst gebruik gemaakt van een vernieuwde Space Shuttle Main Engine en een vernieuwde Mission Control Room die zich in gebouw 30 van het Johnson Space Center in Houston bevond. Deze Amerikaanse bemande ruimtevlucht zal ongetwijfeld de geschiedenis ingaan als de "Woodpecker Mission" aangezien de External Tank van de Space Shuttle net voor de lancering ernstige schade opliep door spechten waardoor de lancering vertraging opliep. Dit was de 100ste Amerikaanse bemande ruimtevlucht en was de 21ste missie met het ruimteveer Discovery.

In januari 1986 vond de 24ste Space Shuttle missie plaats. Het was meer dan 2 jaar geleden dat het ruimteveer Columbia nog eens de ruimte inging. Deze STS-61-C ruimtevlucht werd na de missie door de pers omschreven als "Mission Impossible" aangezien er acht pogingen nodig waren om de Columbia in de ruimte te krijgen. Aan boord bevonden zich zeven bemanningsleden, waaronder de eerste ruimtevaarder van Costa Rica evenals de tweede Amerikaanse senator. In het vrachtruim van het ruimteveer bevond zich een communicatiesatelliet die in een baan om de Aarde moest uitgezet worden. Nadat de lancering enkele malen was uitgesteld, werd de Columbia uiteindelijk op 12 januari 1986 gelanceerd vanop het Kennedy Space Center. Tien dagen nadat de Columbia opnieuw geland was op de Edwards Air Force Base explodeerde het ruimteveer Challenger tijdens de lancering waarbij zeven astronauten om het leven kwamen. Hierdoor zou het twee en een half jaar duren voordat er weer een Space Shuttle de ruimte zou ingaan.

De twaalfde ruimtevlucht van het ruimteveer Columbia stond in 1992 helemaal in het teken van de wetenschap en kreeg de naam U. S. Microgravity Laboratory-11 (USML-1). In het vrachtruim van het ruimteveer bevond zich het Spacelab ruimtelabo waarin zeven ruimtevaarders tientallen experimenten uitvoerden. Dit was de zesde maal dat een Spacelab Long Module configuratie gebruikt werd in het vrachtruim van een ruimteveer. In totaal bevonden zich tijdens deze missie meer dan 30 wetenschappelijke experimenten in het ruimteveer die ontwikkeld werden door meer dan 100 onderzoekers. Gedurende meer dan dertien dagen werkten minstens vier ruimtevaarders de klok rond in het USML ruimtelabo. Dit was de eerste maal dat een ruimteveer bijna veertien dagen in de ruimte bleef. Dit nieuwe record werd mogelijk gemaakt doordat het ruimteveer voorzien werd van het Extended-Duration Orbiter Pallet dat zich eveneens in het vrachtruim van de Columbia bevond.

Op 12 oktober 1964 werd vanop de Baikonur lanceerbasis in Kazakstan het eerste bemande ruimtetuig gelanceerd dat meer dan één ruimtevaarder aan boord had. Het Voskhod ruimteprogramma was het antwoord van de Sovjet-Unie op de plannen van het Amerikaanse Gemini ruimteproject. Aan boord van deze eerste bemande Voskhod ruimtecapsule bevonden zich voor het eerst ook niet militairen. Deze missie duurde slechts iets meer dan 1 dag aangezien al gauw bleek dat de 5 meter lange Voskhod ruimtecapsule voor drie kosmonauten veel te klein was.

Op 6 april 1984 ging de elfde Space Transportation System (STS) missie van start toen het ruimteveer Challenger voor de vijfde maal werd gelanceerd voor de STS-41-C missie. Het ruimteveer had aan boord een bemanning van vijf astronauten en kenmerkend aan deze missie was dat een Amerikaans ruimteveer voor de eerste keer een hoogte van meer dan 550 kilometer bereikte door middel van gebruik te maken van het Orbiter Maneuvering System. De twee hoofddoelen van de missie waren de Long Duration Exposure Facility (LDEF) uit te zetten in een baan om de Aarde en om een satelliet terug op te vangen en deze te herstellen in het laadruim van het ruimteveer.