Net als bij de vorige twee Mercury-Atlas missies was deze derde vlucht eveneens onbemand en probeerde het Amerikaanse ruimtevaartagentschap via deze testvluchten meer te weten te komen over de technische eigenschappen van de Atlas raket en de Mercury ruimtecapsule tijdens de lancering en de korte ruimtevlucht. Deze derde Mercury-Atlas raket werd op 25 april 1961 gelanceerd van op Cape Canaveral maar wegens veiligheidsredenen werd de missie vroegtijdig afgebroken. Gelukkig functioneerde het “launch escape system” van de Mercury ruimtecapsule perfect en kon het ruimtetuig een zachte landing maken in de Atlantische Oceaan.

De tweede Mercury-Atlas missie (MA-2) uit het Amerikaanse Mercury ruimteprogramma was net als de eerste missie onbemand en had vooral als taak te testen hoe de Atlas raket en Mercury ruimtecapsule zich gedroegen tijdens een suborbitale vlucht. De Atlas raket had na de rampzalige eerste Mercury-Atlas missie tal van vernieuwingen ondergaan en werd op 21 februari 1961 probleemloos gelanceerd vanop lanceercomplex 14 te Cape Canaveral waarna het de onbemande Mercury ruimtecapsule tot op een hoogte bracht van 183 kilometer.

De Mercury-Atlas 1 (MA-1) ruimtevlucht was de eerste missie waarbij een Mercury ruimtecapsule gelanceerd werd door een Atlas raket. Zoals gepland werden beiden op 29 juli 1960 gelanceerd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida. De Mercury ruimtecapsule was onbemand en beschikte ook niet over een 'launch escape system' waardoor de capsule zich zou verwijderen van de raket indien er een probleem zou opduiken tijdens de lancering. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap had een suborbitale vlucht gepland tijdens deze missie om zowel de Atlas raket als de Mercury ruimtecapsule te testen maar kort na de lancering liep het helemaal fout.

De VVS Deep-Sky Atlas is zeker geen boek om 's avonds gezellig voor het haardvuur te lezen met een glaasje wijn (of iets anders), maar eerder een handig hulpmiddel bij het voorbereiden van waarnemingen. Het boek geeft een overzicht van de belangrijkste objecten die waarneembaar zijn met middelmatige tot grote telescopen aan onze sterrenhemel.

De belangrijkste Amerikaanse militaire lanceerbasis bevindt zich in de staat Californië aan de Stille Oceaan. Vandenberg Air Force Base is zowel een belangrijke militaire luchtmachtbasis als lanceercomplex voor tal van militaire en orbitale raketten. De basis werd in 1941 opgezet als Camp Cooke door het Amerikaanse leger en werd in 1957 overgedragen aan de Amerikaanse luchtmacht. Vanaf dan werd dit terrein vooral gebruikt voor het testen en lanceren van verschillende soorten raketten. De Vandenberg Air Force Base zou een oppervlakte beslaan van 57,3 vierkante kilometer en wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt voor het testen van intercontinentale raketten en het lanceren van draagraketten. Jaarlijks worden vanop deze basis verschillende Delta en Atlas raketten gelanceerd die vooral militaire kunstmanen in de ruimte brengen in opdracht van de Amerikaanse luchtmacht of inlichtingendiensten. In 1972 werd Vandenberg Air Force Base geselecteerd voor het lanceren van Amerikaanse ruimteveren en het SLC6 lanceercomplex werd hiervoor dan ook speciaal omgebouwd. Na het tragische ongeval met het ruimteveer Challenger in 1986 werd echter beslist om geen ruimteveren aan de westkust. In tegenstelling tot Cape Canaveral is de Vandenberg Air Force Base meer geschikt om vrachten te lanceren die in een polaire baan om de Aarde moeten gebracht worden. Naast zijn ruimtevaarttoepassingen is de Vandenberg Air Force Base ook de vaste thuishaven van de 14th Air Force, 30th Space Wing, 381st Training Group en Western Launch and Test Range (WLTR) devisies.