De Verenigde Staten hebben op vrijdag 24 februari 2012 met succes een militaire communicatiesatelliet in de ruimte gebracht die deel zal uitmaken van het gloednieuwe Mobile User Objective System (MUOS) communicatienetwerk. De 200ste Atlas draagraket vertrok om 23u15 Belgische tijd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida en zette de 6,8 ton zware MUOS-1 communicatiesatelliet drie uur later probleemloos uit in een geostationaire overdrachtbaan. MUOS-1 werd in opdracht van het Amerikaanse ministerie van defensie gebouwd door Lockheed Martin en moet uiteindelijk deel uitmaken van een nieuw netwerk dat zal bestaan uit vijf MUOS-satellieten. Lockheed Martin ondertekende voor de bouw van de eerste twee MUOS-satellieten een contract ter waarde van 2,1 miljard dollar. Het MUOS-netwerk zal door Amerikaanse militaire troepen specifiek gebruikt worden voor mobiele communicatiedoeleinden zoals telefonie, data en video. Zo zullen militaire schepen en vliegtuigen, duikboten, voertuigen en troepen in actie gebruik maken van het MUOS-systeem. Volgens de projectleiders kan het MUOS-netwerk gezien worden als een netwerk van zendmasten waarbij elke satelliet één zendmast voorstelt. Door hun positie in een geostationaire baan om de Aarde zullen de vijf MUOS-satellieten uiteindelijk een wereldwijde dekking aanbieden. De nieuwe MUOS-satellieten zijn zo gesofisticeerd dat één satelliet even krachtig is op vlak van communicatieverbindingen dan het volledige huidige Amerikaanse militaire Ultra High Frequency (UHF) netwerk. Aangezien technologie en communicatie steeds belangrijkere onderdelen worden bij militaire strijdkrachten is de vraag naar krachtige communicatiesatellieten dan ook zeer groot. Met de komst van het nieuwe MUOS-netwerk werden er in 2007 ook vier locaties gekozen in Australië, Italië, Hawaii en de Verenigde Staten voor de bouw van enkele gloednieuwe grondstations. De tweede MUOS-satelliet moet in juli 2013 in de ruimte gebracht worden. Het totale prijskaartje van het MUOS-systeem wordt geschat op 6,4 miljard dollar.

Op 20 februari 2012 is het precies vijftig jaar geleden dat de Verenigde Staten voor het eerst een Amerikaanse ruimtevaarder in een baan om de Aarde brachten. De Mercury-Atlas 6 missie maakte deel uit van NASA’s Project Mercury en werd uitgevoerd door de Amerikaanse ervaren testpiloot John H. Glenn. Ondanks het feit dat John Glenn de eerste Amerikaanse ruimtevaarder werd die zich in een vaste baan om de Aarde begaf, was hij niet de eerste Amerikaan in de ruimte. Voor de ruimtevlucht van Glenn gingen Alan Shepard en Virgil I Grissom al eens de ruimte in. Aangezien beiden een zogenaamde suborbitale ruimtevlucht uitvoerden, maakten zij geen volledige omwenteling om de Aarde en verbleven ze maar even in de ruimte. Voor de Verenigde Staten was een bemande omwenteling om de Aarde van cruciaal belang in het kader van de verdere uitbouw van het bemande ruimteprogramma aangezien de Sovjet-Unie hen op dat vlak al was voorgegaan. De ruimtecapsule van John Glenn, genaamd “Friendship 7”, werd uiteindelijk op 20 februari 1962 in de ruimte gebracht door een Atlas-draagraket. Ook dit was nieuw aangezien de vorige twee astronauten in de ruimte gebracht werden met behulp van lichtere Redstone raketten. Uiteindelijk zou de Mercury-Atlas 6 ruimtevlucht van John Glenn één van de meest heroïsche ruimtemissies uit de geschiedenis worden.

Vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida is op donderdag 11 februari NASA's nieuwste zonnesatelliet in de ruimte gebracht. Om 16u23 Belgische tijd werden de krachtige raketmotoren van de Atlas V draagraket tot ontbranding gebracht. Bovenaan de raket bevond zich in het vrachtruim de 3,1 ton zware Solar Dynamics Observatory (SDO). Eenmaal de kunstmaan tot op een hoogte gebracht werd van 2 500 kilometer werd deze losgekoppeld van de raket waarna het Solar Dynamics Observatory zich op eigen kracht tot in een geosynchrone baan om de Aarde bracht (36 000 kilometer). Het Solar Dynamics Observatory wordt aanzien als de opvolger van de Amerikaans-Europese Solar and Heliospheric Observatory (SOHO) dat in december 1995 in de ruimte gebracht werd. Deze nieuwste zonnesatelliet zal ondermeer hoge resolutie beelden maken van de atmosfeer van onze ster en zal deze elke tien seconden doorsturen naar de Aarde. Elke dag zal SDO maar liefst 1,5 terrabytes aan data doorsturen naar een grondstation in New Mexico. Met deze geavanceerde kunstmaan wil NASA de invloed bestuderen van de zonneactiviteit op de Aarde. SDO is de eerste missie van NASA's 'Living with a star' programma en heeft een prijskaartje van 848 miljoen dollar.

Het sterrenkundig object Arp 192 blijkt niet over een mysterieus 'uitsteeksel' te beschikken dat bij het stelsel hoort. Op een opname uit 1964 was er een merkwaardig uitsteeksel te zien dat na onderzoek geen 'jet' blijkt te zijn maar het lichtspoor van een toevallig op de voorgrond passerende planetoïde. Arp objecten maken deel uit van een atlas van merkwaardig gevormde sterrenstelsels (Atlas of Peculiar Galaxies). Deze atlas werd in 1966 gepubliceerd door de Amerikaanse astronoom Halton Arp die zich hiervoor baseerde op opnamen die met een 5 meter telescoop op Palomar Mountain gemaakt werden. Astronomen namen lange tijd aan dat het uitsteeksel op een opname van Arp 192 een straalstroom was van materie (jet) die uit de kern van het stelsel afkomstig was. Uit amateuropnamen in 2008 bleek van het uitsteeksel echter geen spoor meer te zijn waardoor de oorzaak bij een ander object moest liggen. De Amerikaanse sterrenkundige journalist Jeff Kanipe lostte uiteindelijk het mysterie rond dit object op doordat hij erachter kwam dat planetoïde 84447 zich op de dag van de opname in 1964 voor het object bevond. De planetoïde werd pas in 2002 officieel ontdekt en draagt nu de naam 'Jeffkanipe'.

Klik hier voor Halton Arp's officiële website!

Op maandag 23 november werd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis met succes een Atlas V raket gelanceerd met in zijn vrachtruim de Intelsat 14 communicatiesatelliet. Nadat de Atlas V draagraket om 07u55 Belgische tijd vertrok vanop lanceercomplex 41 werd de Intelsat 14 satelliet 1 uur en 58 minuten later probleemloos uitgezet in een baan om de Aarde. De 5,6 ton zware Intelsat 14 werd gebouwd door het Amerikaanse ruimtevaartbedrijf Space Systems/Loral en werd uitgerust met 40 C-band en 22 Ku-band transponders. Daarnaast beschikt deze kunstmaan ook nog over het Internet Router In Space (IRIS) experiment dat ontwikkeld werd door het Amerikaanse Department of Defense. Intelsat gaat deze nieuwe satelliet de volgende 15 jaar gebruiken voor televisie, data en andere communicatietoepassingen voor Noord- en Zuid-Amerika, Afrika en Europa. International Telecommunications Satellite Organization (INTELSAT) werd in 1964 opgericht en is 's werelds grootste commerciële satellietprovider. Vandaag de dag heeft Intelsat 27 operationele kunstmanen in dienst en de volgende drie jaar moeten er nog eens 11 nieuwe communicatiesatellieten de ruimte ingebracht worden. Dit was de 31ste Intelsat satelliet dat gelanceerd werd door een Amerikaanse Atlas draagraket.

Vanop de Amerikaanse Vandenberg lanceerbasis in Californië is op zondag 18 oktober een Atlas 5 raket gelanceerd met in zijn vrachtruim een militaire meteorologische kunstmaan. De DMSP F18 satelliet vertrok om 18u12 Belgische tijd vanop het SLC-2E lanceercomplex en werd 18 minuten later probleemloos losgekoppeld van de Centaur rakettrap. Het Amerikaanse Defense Meteorological Satellite Program (DMSP) verzamelt zoveel mogelijk meteorologische gegevens in opdracht van de strijdkrachten waardoor men bepaalde militaire operaties beter kan plannen en organiseren. Alle DMSP kunstmanen worden gebouwd door het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Lockheed Martin op een Tiros-N Bus platform. De 500 miljoen dollar dure DMSP F18 moet de in 2003 gelanceerde DMSP F16 satelliet vervangen die zich op een hoogte van 857 kilometer bevindt. Het DMSP netwerk bestaat momenteel uit vier operationele kunstmanen die zich in twee verschillende banen om de Aarde bevinden. De instrumenten aan boord van deze satellieten worden gebruikt voor het bestuderen van wolken, ijs, sneeuw, wind, vuur en stofstormen. Dit was de 600ste Amerikaanse Atlas raket die gelanceerd werd sinds deze zijn intrede maakte in 1957.

Op dinsdag 8 september werd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida een Atlas 5 draagraket gelanceerd met in zijn vrachtruim een ultrageheime kunstmaan. De 58 meter lange Atlas 5 401 raket vertrok om 23u35 Belgische tijd waarna de geheime vracht 1 uur en 59 minuten na zijn vertrek uiteindelijk losgekoppeld werd van de Centaur rakettrap. Over de vracht is enkel geweten dat het zou gaan om een communicatiesatelliet die de naam PAN kreeg. Zelfs de opdrachtgever voor wie de kunstmaan gebouwd werd is niet bekend. Het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Lockheed Martin bouwde de PAN satelliet in minder dan 30 maanden tijd nadat het in oktober 2006 het contract toegewezen kreeg. Volgens Lockheed Martin zou PAN gebouwd zijn op een A2100 satellietplatform en zou de geheime kunstmaan gebouwd zijn met onderdelen die men normaal bij commerciële communicatiesatellieten gebruikt. Dit was de derde lancering dit jaar van een Amerikaanse Atlas 5 raket.

In het kader van het Mariner ruimteprogramma lanceerde de Verenigde Staten in 1969 twee identieke Mariner ruimtesondes richting Mars. Mariner 6 en 7 werden op 24 februari en 27 maart 1969 in de ruimte gebracht en hadden als belangrijkste doel een scheervlucht uit te voeren over de evenaar en het Zuidpoolgebied van de rode planeet. Beide ruimtetuigen passeerden Mars in augustus 1969 op een afstand van minder van 4 000 kilometer. Hierdoor kregen de vluchtleiders en wetenschappers nieuwe, ongeziene foto's te zien van het Marsoppervlak dat steeds meer verschillen toonde met het oppervlak van onze maan.

De tweede Amerikaanse Surveyor maanverkenner werd op 20 september 1966 gelanceerd. Deze lander moest normaal een zachte landing maken op het oppervlak van de maan en had als doel het maanterrein in beeld te brengen voor toekomstige bemande ruimtemissies. In tegenstelling tot zijn voorganger (Surveyor 1) slaagde het 290 kilogram zware tuig hier niet in en stortte het op 23 september 1966 te pletter op de maan nabij de Copernicus krater. Normaal had deze lander moeten neerdalen op de maan in het Sinus Medii gebied waarvan het beelden zou terugsturen naar de Aarde. Surveyor 2 werd probleemloos in de ruimte gebracht door een Atlas-Centaur raket maar door een probleem met een raketmotor tijdens zijn reis naar de maan, begon Surveyor 2 te tollen en verloor men alle contact met de lander. De missie duurde slechts 62 uur en 46 minuten.

In november 1961 was de Sovjet-Unie er al in geslaagd om twee mensen in de ruimte te brengen met hun Vostok ruimteprogramma terwijl Amerika nog niet eens een chimpansee in de ruimte had kunnen krijgen. Hierdoor werd de druk op het bemande Amerikaanse Mercury ruimteprogramma steeds groter en besliste de NASA om tijdens de eerstvolgende testvlucht een aapje te gebruiken als bemanningslid alvorens een mensenleven op het spel te zetten. Uiteindelijk ging de Mercury-Atlas 5 missie op 29 november 1961 van start en maakte de chimpansee Enos probleemloos twee omwentelingen om de Aarde waarna hij een zachte landing maakte voor de kust van Puerto Rico. Na deze geslaagde testvlucht besliste de NASA uiteindelijk om één van zijn 7 eerste astronauten in te zetten voor de volgende Mercury ruimtemissie waarbij de eerste Amerikaan de ruimte zou ingaan.