Astronomen zijn aan de hand van gegevens, afkomstig van de Amerikaanse Kepler ruimtetelescoop, tot de conclusie gekomen dat 17 procent van alle sterren in het bezit zijn van een planeet ter grootte van de Aarde die zich in een omloopbaan bevindt die kleiner is dan die van Mercurius. Aangezien er zich in ons sterrenstelsel, de Melkweg, 100 tot 200 miljard sterren bevinden, resulteert dit dus in 17 tot 34 miljard zogenaamde 'hete Aardes'.

Sinds 2006 heeft de Internationale Astronomische Unie (IAU) de samenstelling van het zonnestelsel gewijzigd in 8 planeten, 5 dwergplaneten, een asteroïdengordel, de Edgeworth-Kuiper gordel, Small Solar System Bodies (SSSB) en de Opïk-Oort wolk, bron van kometen. De aanleiding hiervan was de ontdekking van objecten voorbij de baan van Neptunus, waarvan tenminste één (2003 UB313 later “Eris” hernoemd) groter was dan de planeet Pluto.

Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA heeft nieuwe foto's bekend gemaakt van de dwergplaneet Pluto die gemaakt werden met de Hubble Space Telescoop. Op deze foto's zijn zeer duidelijk kleurverschillen te zien op het oppervlak van de dwergplaneet wat wijst op temperatuursverschillen in het ijsoppervlak en seizoensveranderingen.

Korte inleiding

Nereïde werd in 1949 ontdekt door Gerard Kuiper en is de derde grootste maan van Neptunus. Veel informatie over dit object hebben wetenschappers niet aangezien de Voyager 2 ruimtesonde zich op een afstand van 4,7 miljoen kilometer bevond van deze maan toen het tuig langs Neptunus vloog. Opvallend aan deze onregelmatige maan is zijn hoge excentriciteit waardoor dit object zich op een bepaald moment op slechts 1.372.000 kilometer van Neptunus bevindt en op andere momenten 9.655.000 kilometer van de gasreus verwijdert is.

Korte inleiding

Triton is met zijn gemiddelde diameter van 2.700 kilometer de grootste maan van Neptunus. Dit object werd in 1846 ontdekt en werd genoemd naar de Griekse god van de zee Triton. In augustus 1989 maakte de Amerikaanse Voyager 2 ruimtesonde als enigste ruimtetuig een scheervlucht langs deze maan. Vandaag de dag is de meeste informatie die we hebben van deze maan dan ook afkomstig van deze ruimtesonde. Triton blijkt een bijzondere maan te zijn die enkele specifieke kenmerken heeft waardoor wetenschappers dan ook vermoeden dat dit object niet afkomstig is van Neptunus.

Een Plutoïde is een transneptunische dwergplaneet. De Internationale Astronomische Unie (IAU) creëerde in 2008 deze categorie van astronomische objecten als gevolg van een resolutie over de definitie van het woord 'planeet'. Plutoïden kunnen aanzien worden als de scheiding tussen de groep dwergplaneten en transneptunische objecten.

Aan de nachtelijke hemel kunnen we bij goede omstandigheden soms wel vijf planeten zien zonder hulp van binoculairen of telescopen. Planeten lijken met het blote oog op het eerste zicht op sterren maar je kan makkelijk leren ze van de sterren te onderscheiden. Sterren zijn grote hete bollen van brandend gas en staan héél erg ver weg van ons waardoor we ze aan de hemel zien als kleine lichtpunten. Dat beetje licht dat we van de sterren zien, gaat doorheen de atmosfeer van de Aarde naar onze ogen. De atmosfeer is echter erg turbulent en is constant in beweging. Deze beweging kan het sterrenlicht verstrooien waardoor het lijkt of een ster 'twinkelt'. Planeten staan veel dichter tot de Aarde zodat we deze kunnen zien als kleine lichtschijfjes en niet als felle lichtpunten. Aangezien het beeld van een planeet dat op ons oog valt groot is, zal de atmosfeer dit beeld minder beïnvloeden.

Korte inleiding

Proteus is de tweede grootste maan van Neptunus en werd in 1989 ontdekt door Stephen P. Synnot en Bradford Smith die foto’s bestudeerde die gemaakt werden door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2. Ondanks het feit dat deze maan niet veel groter is dan die andere Neptunusmaan Nereide werd Proteus pas heel laat ontdekt aangezien dit object zeer donker is en zich heel dicht bij Neptunus bevindt. Deze maan heeft, in tegenstelling tot vele andere manen, geen mooie ronde vorm en heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 418 kilometer.

Scattered Disk Objects (SDO's) zijn een groep planetoïden die zich in de buitenste regionen bevinden van ons zonnestelsel. De omlooptijd van SDO's is meer dan 330 jaar en gemiddel bevinden deze ijs- en steenklompen zich op een afstand van 48 Astronomische Eenheden (AE). Astronomen vermoeden dat SDO's afkomstig zijn uit de Kuipergordel. Tijdens hun kortste passage tot de zon (periheliumpassage) begeven Scattered Disk Objects zich in de buurt van de baan van Neptunus ergens tussen de 28 en 40 AE. De banen van SDO's zijn behoorlijk elliptisch terwijl ze een hellingshoek (ten opzicht van de ecliptica) kunnen hebben van 40°.

Het aantal planeten in ons zonnestelsel is in de loop van de geschiedenis meermaals veranderd, van zes planeten tot 23 planeten en uiteindelijk in 2006 slechts 8 planeten. In dit artikel vliegen we door de geschiedenis en geven een tijdlijn van het aantal planeten.