Wereldwijd bestaan er verschillende wedstrijden of uitdagingen met extreme doelen. Eén van de meest opmerkelijke en misschien ook moeilijkste wedstrijden is ongetwijfeld het uitvoeren van de eerste particuliere Maanlanding. Deze wedstrijd wordt georganiseerd door de X Prize Foundation die een specialist is in het organiseren van technologische wedstrijden. Wie bij de Lunar X Prize wedstrijd als eerste een particuliere Maanlanding kan uitvoeren, krijgt van het Amerikaanse internetbedrijf maar liefst 20 miljoen dollar.

Iedereen heeft ongetwijfeld wel al foto's of beelden gezien van Amerikaanse astronauten die wandelen op de Maan. Het Amerikaanse Apollo Maanprogramma is dan ook nog steeds de grootste verwezenlijking van de mensheid op vlak van bemande ruimtevaart. Wat bij het grote publiek echter niet vaak geweten is, is dat de Sovjet-Unie eind de jaren '60 en begin de jaren '70 eveneens beschikten over een eigen krachtige Maanraket, een Sojoez 7K-LOK ruimtecapsule die de kosmonauten naar de Maan moest brengen en een bijhorende Maanlander.

AS-203 (Apollo Saturn-203) was de vijfde onbemande testmissie uit het Amerikaanse Apollo ruimtevaartprogramma. Deze testvlucht wordt soms ook als 'Apollo 2' omschreven. Het belangrijkste doel van deze testvlucht was om het gedrag te bestuderen van de brandstof in de S-IVB raketttrap eenmaal deze zich in een gewichtloze omgeving zou bevinden. Deze S-IVB rakettrap zou tijdens bemande Apollo vluchten de astronauten van de Aarde naar de maan moeten brengen. Aangezien dit nooit eerder getest werd voor een bemande ruimtemissie, en men niet goed wist hoe de vloeibare brandstof zich zou gedragen, was dit voor ingenieurs dan ook een hele uitdaging en een belangrijke test. De S-IVB rakettrap werd hiervoor dan ook uitgerust met 83 sensoren en twee televisiecamera's zodat men perfect kon zien hoe de brandstof zich zou gedragen.

SA-4 (Saturn Apollo-4) was de vierde en laatste lancering van een Saturn I raket waarbij enkel de S-I rakettrap getest werd. Deze testvlucht maakte, net als de vorige SA testvluchten, deel uit van het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Opnieuw zou het gaan om een suborbitale vlucht waarbij ingenieurs vooral de structurele karakteristieken van de rakettrap zouden bestuderen. In tegenstelling tot de vorige SA tesvluchten zou men tijdens deze lancering één van de raketmotoren 100 seconden na de lancering uitzetten waardoor de brandstof voor deze raketmotor zou omgeleidt worden naar de andere nog operationele raketmotoren. Voor ingenieurs was dit een belangrijke test in de ontwikkeling van de Saturn V maanraket aangezien het risico altijd bestond dat één van de vele raketmotoren steeds kon uitvallen tijdens de vlucht. Bovenop de S-I rakettrap werd voor deze testvlucht een tweede dummy rakettrap gemonteerd die dit maal uitgerust werd met het aerodynamische ontwerp van een echte tweede rakettrap. 

‘Een kleine stap voor een mens, maar een grote stap voor de mensheid’. Wie herinnert zich niet de legendarische woorden van Neil Armstrong, de eerste mens die voet op de maan zette? In zijn schitterende De eerste mens op de maan beschrijft Rod Pyle op fascinerende wijze onze zoektocht naar de maan en de toekomst van de ruimtevaart.

STS-3 was de derde bemande Amerikaanse Space Shuttle missie en ging op 22 maart 1982 van start. Deze missie werd uitgevoerd met het ruimteveer Columbia en was de eerste waarbij de External Tank niet wit was geverfd maar in z’n oorspronkelijke kleur gelaten werd om op deze manier overtollig gewicht te besparen. Ook was het de eerste en enige missie waarbij op de White Sands Space Harbor landingsbaan in de Amerikaanse staat New Mexico werd geland. Doel van deze derde STS missie was om het Remote Manipulator System robotsysteem verder te testen en om voor het eerst verschillende experimenten in het ruimteveer uit te voeren. De missie duurde in totaal 8 dagen. Tijdens deze derde Space Shuttle missie kregen de twee astronauten ook last van ruimteziekte.