Op donderdag 9 oktober werd vanop de Amerikaanse Vandenberg lanceerbasis in Californië de tweede WorldView aardobservatiesatelliet in de ruimte gebracht. De 2,8 ton zware kunstmaan vertrok om 20u51 Belgische tijd vanop lanceercomplex SLC-2W en werd 62 minuten later probleemloos losgekoppeld van de Delta 2 raket. WorldView 2 bevindt zich op een hoogte van 768 kilometer boven de Aarde en moet de volgende 7 jaar hoge resolutie beelden maken van het aardoppervlak in opdracht van het Amerikaanse commerciële bedrijf DigitalGlobe. Dankzij een ingebouwde optische telescoop kan WorldView 2 zwart-wit opnames maken van objecten kleiner dan 50 centimeter (1,8 meter in kleur). Uniek aan deze nieuwste aardobservatiesatelliet is dat deze opnames kan maken in acht verschillende kleurenbanden waardoor objecten, landschappen en gebouwen op de definitieve foto's te zien zijn in hun natuurlijke kleur. Tot op heden is dit de eerste commerciële kunstmaan die over dergelijke technologie beschikt. WorldView 2 werd gebouwd door het Amerikaanse ruimtevaartbedrijf Ball Aerospace dat ook al verantwoordelijk was voor de realisatie van de eerste WorldView satelliet. Het Amerikaanse bedrijf Digital Globe werd in september 2001 opgericht en verkoopt zijn hoge resolutie beelden van onze planeet aan Amerikaanse instellingen zoals NASA, het United States Department of Defense's National Geospatial-Intelligence Agency (NGA) en aan Google Earth.

De Amerikaanse ruimtesonde LCROSS zal op vrijdag 9 oktober omstreeks 13u31 Belgische tijd inslaan op de maankrater Cabeus. Oorspronkelijk werd gekozen voor de nabijgelegen krater Cabeus A maar aangezien de maanbodem rondom Cabeus meer waterstof bevat, koos het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA voor dit doel als inslagkrater. Tijdens deze gecontroleerde inslag zal een Centaur rakettrap te pletter slaan op de maanbodem waardoor een enorme stofwolk zal veroorzaakt worden. De 12 meter lange rakettrap zal met een snelheid van 9 000 kilometer op het maanoppervlak inslaan waardoor er meer dan 350 ton aan materiaal de ijle lucht zal ingegooid worden. De stofwolk zal bestudeerd worden door instrumenten aan boord van de LCROSS ruimtesonde die vier minuten later eveneens zal te pletter slaan op de maan. Wetenschappers vermoeden dat er door de inslag van de Centaur rakettrap een nieuwe krater op de maan zal ontstaan die 20 breed en 4 meter diep zal zijn. LCROSS staat voor 'Lunar CRater Observation and Sensing Satellite' en met dit 79 miljoen dollar duur project willen Amerikaanse wetenschappers de aanwezigheid van water in de maanbodem onderzoeken. Op Aarde zullen grote observatoria als het W.M. Keck Observatory, de Gemini North Telescope en Infrared Telescope Facility op Hawaï deze inslag eveneens observeren.

Meer info: LCROSS Homepage!

Vanop de Cape Canaveral lanceerbasis is op vrijdag 25 september een Delta II raket gelanceerd met in zijn vrachtruim twee experimentele satellieten voor het Amerikaanse raketafweersysteem. Nadat de Delta II draagraket om 14u20 Belgische tijd was vertrokken vanop lanceercomplex 17B werden de twee STSS Demo satellieten 55 minuten later met succes uitgezet in een baan om de Aarde. De twee kunstmanen zullen gebruikt worden door het Amerikaanse Missile Defence Agency en werden gebouwd door Nothrop Grumman. Beide hoogtechnologische satellieten beschikken over sensoren waarmee men vijandige raketten moet kunnen volgen van bij de lancering tot en met het moment ze opnieuw de atmosfeer induiken. De satellieten hebben samen een gewicht van bijna 2,5 ton en moeten de volgende twee tot vier jaar het Amerikaanse raketafweersysteem uitvoerig testen. Indien de technologie achter deze testsatellieten betrouwbaar is, plannen de Verenigde Staten een netwerk van dergelijkse kunstmanen die vanop gelijk welke plaats op Aarde een vijandige lancering moeten detecteren. Het STSS demo testproject heeft een prijskaartje van 1,5 miljard dollar en kent zijn oorsprong uit het Star Wars programma van de Amerikaanse regering Reagan. Dit was de 90ste succesvolle lancering op een rij van een Amerikaanse Delta II raket.

Het Amerikaanse Moon Mineralogy Mapper (M3) experiment, dat zich aan boord van de Indiase maanverkenner Chandrayaan-1 bevond, heeft op de maan de aanwezigheid ontdekt van watermoleculen. Het zou gaan om relatief kleine hoeveelheden watermoleculen die zich in de bovenste paar milimeter van het maanoppervlak aan bevinden. Vermoedelijk zijn de watermoleculen ontstaan door reacties van zonnewinddeeltjes met zuurstofatomen die zich in deze mineralen bevinden. Wetenschappers hebben al een tijdje een vermoeden dat er water op de maan is maar dankzij metingen met het M3 instrument heeft men nu voor het eerst ook harde bewijzen. Het door de NASA en de Brown University ontwikkelde M3 instrument detecteert tot op een diepte van enkele milimeters elektromagnetische straling van verschillende mineralen in de maanbodem. In oktober 2008 werd de eerste Indiase Chandrayaan maanverkenner in een baan om onze trouwe buur gebracht. Nadat Chandrayaan-1 312 dagen optimaal had gefunctioneerd, verloor India op 29 augustus 2009 alle contact met het ruimtetuig. Zowel voor het Indiase alsook voor het Amerikaanse ruimtevaartprogramma is deze ontdekking een grote opsteker aangezien water essentieel is indien men ooit op de maan een permanente bemande basis wil bouwen. Op 9 oktober zal de Amerikaanse Lunar Crater Observation and Sensing Satellite (LCROSS) zoals voorzien te pletter slaan op het oppervlak van de maan. Door een kunstmatige inslag te veroorzaken kunnen wetenschappers sporen van ijs of water makkelijker opsoren. Onderzoekers zijn er immers ook al een tijd van overtuigd dat de maan water bevat dat afkomstig is van kometen toen deze massaal op de maan te pletter sloegen.

Zaterdag 12 september gaf het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA nieuwe foto's vrij waarop de hoeveelheden ruimteschroot rondom de Aarde  in kaart gebracht werden. Volgens NASA is de situatie "not as bad as it looks". Op de foto's zijn alle objecten rondom de Aarde te zien die groter zijn dan 10 centimeter. Volgens de laatste schattingen die gemaakt werden door het U.S. Space Surveillance Network en het Orbital Debris Program Office zou het gaan om 19 000 stukjes ruimteschroot. Afgelopen week moest het ruimteveer Discovery nog uitwijken voor een stuk ruimteschroot en enkele dagen eerder vloog een onderdeel van een Europese Ariane 5 draagraket op een afstand van 3 kilometer langs het internationaal ruimtestation waarin zich op dat moment dertien ruimtevaarders bevonden. Tot mei 2009 werden al drie kunstmanen uit NASA's Earth Observing System van positie verandert zodat deze niet in aanrakeing kwamen met stukken ruimteafval. In februari van dit jaar botste nog een Amerikaanse en Russische satelliet op elkaar waardoor honderden nieuwe brokstukken afval werden veroorzaakt. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap erkent het probleem en ziet in dat ruimteschroot zal blijven toenenemen tenzij men andere manieren ontwikkeld om vrachten of mensen in de ruimte te brengen. Volgens kenners ligt een mogelijke oplossing bij de commerciële industrie die grote stukken ruimteschroot zouden kunnen uit de ruimte halen in opdracht van ruimtevaartnaties.

Op dinsdag 8 september werd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida een Atlas 5 draagraket gelanceerd met in zijn vrachtruim een ultrageheime kunstmaan. De 58 meter lange Atlas 5 401 raket vertrok om 23u35 Belgische tijd waarna de geheime vracht 1 uur en 59 minuten na zijn vertrek uiteindelijk losgekoppeld werd van de Centaur rakettrap. Over de vracht is enkel geweten dat het zou gaan om een communicatiesatelliet die de naam PAN kreeg. Zelfs de opdrachtgever voor wie de kunstmaan gebouwd werd is niet bekend. Het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Lockheed Martin bouwde de PAN satelliet in minder dan 30 maanden tijd nadat het in oktober 2006 het contract toegewezen kreeg. Volgens Lockheed Martin zou PAN gebouwd zijn op een A2100 satellietplatform en zou de geheime kunstmaan gebouwd zijn met onderdelen die men normaal bij commerciële communicatiesatellieten gebruikt. Dit was de derde lancering dit jaar van een Amerikaanse Atlas 5 raket.

De Belgische ruimtevaarder Frank De Winne heeft vandaag, 4 september 2009, reden tot feestvieren. De Tweede Belgische ruimtevaarder verblijft al 100 dagen in de ruimte nadat hij op 27 mei 2009 om 12u34 Belgische tijd gelanceerd werd vanop de Baikonur lanceerbasis in Kazachstan. Momenteel is het ruimteveer Discovery gekoppeld aan het internationaal ruimtestation in het kader van de STS-128 ruimtemissie en verblijven er dertien ruimtevaarders aan boord van de ruimtemeccano. Onder de dertien ruimtevaarders bevindt zich ook de Zweedse astronaut Christer Fuglesang waardoor het ISS nu tijdelijk twee Europese ruimtevaarders telt. Sinds Frank De Winne aan boord verblijft van het ISS kreeg hij in juli al het bezoek van een Amerikaans ruimteveer dat ondermeer een extern Japans experimentenplatform naar het ruimtestation bracht. De volgende dagen zullen ongetwijfeld één van de meest spannende worden voor Frank De Winne aangezien Japan dan voor het eerst in de geschiedenis een onbemande cargomodule zal lanceren richting ISS. De Belgische gewezen gevechtspiloot is één van de ruimtevaarders die speciaal opgeleidt werd om met de robotarm van het ISS de Japanse HTV module vast te grijpen en te koppelen aan het ruimtestation. Vanaf oktober wordt Frank De Winne de eerste Europese gezagvoerder van het ISS. Indien alles verder verloopt zoals gepland zal hij op 23 november 2009 terugkeren naar de Aarde met dezelfde Soyuz ruimtecapsule die hem naar het ruimtestation bracht.

Meer info over Frank De Winne en ruimtevaart in België: Belgium in Space

Meer dan 20 jaar na de eerste lancering van een Delta II draagraket in opdracht van het Amerikaanse leger werd op maandag 17 augustus de laatste Delta II raket gelanceerd voor de U.S. Air Force (USAF). Tijdens deze lancering werd met succes een navigatiesatelliet in een baan om de Aarde gebracht die deel uitmaakt van het Global Positioning System (GPS). Het Global Positioning System is het meest gebruikte navigatiesysteem op Aarde en is in handen van de Amerikaanse luchtmacht. De GPS 2R-21 satelliet is de laatste GPS kunstmaan uit de GPS 2R serie die gebouwd werd het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Lockheed Martin. Eenmaal in een baan omze planeet op een hoogte van 20 200 kilometer vervangt deze nieuwe GPS 2R-21 satelliet de verouderde GPS 2A-26 die in juli 1996 gelanceerd werd. Nu de Amerikaanse luchtmacht alle GPS 2R satellieten in de ruimte heeft zal men in de toekomst GPS 2F kunstmanen lanceren die gebouwd worden door Boeing. Deze nieuwe navigatiesatellieten zullen vanaf 2010 in de ruimte gebracht worden door middel van zwaardere Delta 4 en Atlas 5 draagraketten. Met deze laatste Delta II lancering voor de Amerikaanse luchtmacht wordt een belangrijk hoofdstuk afgesloten. Sinds 1989 werden meer dan 50 Delta II raketten gelanceerd in opdracht van de USAF, het National Reconnaissance Office (NRO) en andere Amerikaanse militaire instellingen.

De 50ste Amerikaanse Space Shuttle missie vond in september 1992 plaats en werd uitgevoerd met het ruimteveer Endeavour. Deze Spacelab-J missie werd uitgevoerd in opdracht van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA en het Japanse ruimtevaartagentschap NASDA. In het vrachtruim van het ruimteveer bevond zich het Spacelab ruimtelabo waarin 44 experimenten en onderzoeken werden uitgevoerd op vlak van materiaalonderzoek en life sciences. De STS-47 bemanning bestond uit zes Amerikaanse ruimtevaarders en één Japanse. Opvallend aan deze bemanning was dat er zich voor het eerst een getrouwd koppel tussen bevond en voor het eerst ook een Afro-Amerikaanse vrouw de ruimte zou ingaan. Net als vele andere Spacelab missies was ook deze ruimtevlucht een groot succes en werden tal van belangrijke wetenschappelijke onderzoeken uitgevoerd.

De STS-99 missie ging op 11 februari 2000 van start en behoort tot één van NASA's meest succesvolle wetenschappelijke missies. Het hoofddoel van deze ruimtevlucht was het uitvoeren van het Shuttle Radar Topography Mission project. Deze ruimtemissie werd uitgevoerd met het ruimteveer Endeavour en aan boord van de ruimtependel bevonden zich vier Amerikaanse ruimtevaarders, één Japanse en één Duitse ruimtevaarder. Met deze Shuttle Radar Topography Mission (SRTM) wou het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA en het National Imagery and Mapping Agency (NIMA) in samenwerking met de Japanse en Europese ruimtevaartorganisaties een digitaal hoogtemodel maken van het hele aardoppervlak door middel van radartechnologie. De gegevens die afkomstig waren van deze missie zouden gebruikt worden voor tal van toepassingen waaronder het maken van betere kaarten of het plaatsen van telefoonmasten. Na een succesvolle ruimtevlucht van 11 dagen en 5 uur keerde de STS-99 terug naar huis. Dit was de 97ste Space Shuttle missie en 127ste Amerikaanse bemande ruimtevlucht.