Op 20 februari 2012 is het precies vijftig jaar geleden dat de Verenigde Staten voor het eerst een Amerikaanse ruimtevaarder in een baan om de Aarde brachten. De Mercury-Atlas 6 missie maakte deel uit van NASA’s Project Mercury en werd uitgevoerd door de Amerikaanse ervaren testpiloot John H. Glenn. Ondanks het feit dat John Glenn de eerste Amerikaanse ruimtevaarder werd die zich in een vaste baan om de Aarde begaf, was hij niet de eerste Amerikaan in de ruimte. Voor de ruimtevlucht van Glenn gingen Alan Shepard en Virgil I Grissom al eens de ruimte in. Aangezien beiden een zogenaamde suborbitale ruimtevlucht uitvoerden, maakten zij geen volledige omwenteling om de Aarde en verbleven ze maar even in de ruimte. Voor de Verenigde Staten was een bemande omwenteling om de Aarde van cruciaal belang in het kader van de verdere uitbouw van het bemande ruimteprogramma aangezien de Sovjet-Unie hen op dat vlak al was voorgegaan. De ruimtecapsule van John Glenn, genaamd “Friendship 7”, werd uiteindelijk op 20 februari 1962 in de ruimte gebracht door een Atlas-draagraket. Ook dit was nieuw aangezien de vorige twee astronauten in de ruimte gebracht werden met behulp van lichtere Redstone raketten. Uiteindelijk zou de Mercury-Atlas 6 ruimtevlucht van John Glenn één van de meest heroïsche ruimtemissies uit de geschiedenis worden.

Uit een uitgebreid onderzoek is gebleken dat de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA niet zo zuinig omspringt met de zeer kostbare monsters die afkomstig zijn uit de ruimte. De afgelopen veertig jaar heeft NASA vele honderden stukjes maansteen en meteorieten uitgeleend aan wetenschappers, wetenschappelijke instellingen en musea. Nu is uiteindelijk gebleken dat meer dan vijfhonderd van deze monsters zijn zoekgeraakt of werden gestolen. Volgens NASA valt dit aantal eigenlijk nog mee aangezien de meeste van de 26 000 uitgeleende monsters terug werden gebracht. De ruimtevaartorganisatie is dan ook niet van plan het uitlenen van monsters stop te zetten. Het onderzoek richtte zich ondermeer naar 59 Amerikaanse wetenschappers die materiaal uit de ruimte van NASA hadden uitgeleend. Elf van de 59 wetenschappers konden niet alle monsters meer terugvinden, enkele andere wetenschappers bleken al overleden te zijn en nog anderen bleken verhuisd te zijn. Opvallend is wel dat tientallen stukjes maansteen nog bij twee wetenschappers bleken te liggen die ze al meer dan vijftien jaar geleden hadden geleend van NASA. Eén van de wetenschappers bleek zelfs al 35 jaar in het bezit te zijn van negen kostbare maansteentjes die hij vandaag de dag nog steeds niet heeft onderzocht. NASA zit ondertussen wel verveeld met de resultaten van het onderzoek aangezien de Verenigde Staten nieuwe dure missies plannen waarbij men bodemmonsters van andere hemellichamen wil naar de Aarde brengen.

De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft laten weten in 2014 haar nieuwste ruimtecapsule te lanceren in het kader van een eerste testvlucht. Tijdens deze zogenaamde 'Exploration Flight Test 1' zal men voor het eerst de door Lockheed Martin Space Systems gebouwde Orion Multi-Purpose Crew Vehicle in de ruimte brengen door middel van een bestaande draagraket (wellicht een Delta 4 Heavy). De lancering zal plaatsvinden vanop Cape Canaveral in Florida en zal gevolgd worden door vluchtleiders van het Kennedy Space Center en het Johnson Space Center in Houston, Texas. Deze eerste testvlucht van NASA's nieuwste ruimtetuig komt dus drie jaar eerder dan eerst werd gepland. Het doel van deze onbemande 370 miljoen dollar dure testvlucht is om na te gaan hoe het huidige ontwerp van het nieuwe ruimtetuig de terugkeer in de atmosfeer en een landing in de oceaan overleeft. Net als tijdens de Mercury, Gemini en Apollo ruimteprogramma's in de jaren '60 en '70 koos NASA er ook ditmaal voor om de capsule te laten neerplonsen in zee waarna een speciale crew deze moet opvissen. De draagraket moet tijdens de eerste testvlucht de onbemande Orion ruimtecapsule in een hoge baan om de Aarde brengen (maximaal 8 000 kilometer hoogte) waarna het ruimtetuig, na twee omwentelingen om de Aarde, met hoge snelheid moet terugkeren in de atmosfeer van de Aarde. De Orion ruimtecapsule moet in de toekomst opnieuw Amerikaanse ruimtevaarders in de ruimte en naar het internationaal ruimtestation ISS brengen. Na enkele bemande testvluchten moet het Orion Multi-Purpose Crew Vehicle zelfs tegen 2020 mensen naar een planetoïde brengen en tegen 2030 mensen naar Mars.

Op woensdag 14 september 2011 heeft de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA haar nieuwe raket voorgesteld waarmee het in de toekomst mensen wil in de ruimte brengen. Het lanceermiddel kreeg de naam 'Space Launch System' (SLS) en wordt aangedreven door vloeibare waterstof en vloeibare zuurstof. Wanneer deze raket zal klaar zijn voor haar lancering, zal dit de meest krachtige draagraket zijn die ooit gebouwd werd door de mens. Verwacht wordt dat het Space Launch System tien tot twintig procent meer kracht zal hebben dan de krachtige Saturn V Maanraket. Met het Space Launch System wil men in een eerste fase vrachten tot 77 ton in de ruimte brengen (drie keer zoveel als de Space Shuttle). Later moet het laadvermogen opgetrokken worden tot 130 ton. Ondanks het feit dat deze raket gelijkenissen vertoond met de Space Shuttle door de twee Solid Rocket Boosters aan weerszijde van de onderste trap, moet het Space Launch System de mens verder dan ooit in de ruimte brengen. Door zijn enorme kracht en groot laadvermogen wil NASA deze raket gebruiken voor ondermeer bemande ruimtemissies naar Mars. Bovenop de SLS zal zich een ruimtecapsule bevinden waarvan de ontwikkeling volop bezig is. Tot 2017 zal Amerika 18 miljard dollar investeren in het SLS-project. Tien miljard dollar zal gebruikt worden voor ontwikkeling van de raket en haar systemen en zes miljard zal besteed worden aan de realisatie van de nieuwe ruimtecapsule. De overige twee miljard dollar wordt uiteindelijk gebruikt voor de modernisering van het Kennedy Space Center in Florida dat de thuisbasis wordt van het Space Launch System. De eerste testvlucht van het Space Launch System is voorzien voor 2017. Vanaf 2021 plant NASA de eerste bemande vluchten met het Space Launch System en in 2025 moet deze raket voor het eerst mensen naar een asteroïde brengen. Indien men hierin slaagt, zal Amerika rond 2030 de eerste Amerikanen naar Mars sturen met behulp van het Space Launch System.

Vanop de Amerikaanse Cape Canaveral lanceerbasis in Florida werd op vrijdag 5 augustus de Juno ruimtesonde met succes in de ruimte gebracht. De krachtige Atlas 5 draagraket vertrok om 18u25 Belgische tijd vanop lanceercomplex SLC-41 waarna het 3,6 ton zware ruimtetuig iets meer dan 53 minuten later losgemaakt werd van de Centaur rakettrap. De Amerikaanse Juno ruimtesonde moet, indien alles verloopt, in 2016 aankomen bij de planeet Jupiter. Doordat de Atlas 5 draagraket niet krachtig genoeg is om Juno direct naar Jupiter te brengen, zal de verkenner in oktober 2012 een scheervlucht maken langs de Aarde waardoor de snelheid van het ruimtetuig opgedreven wordt. Vanuit een polaire elliptische baan om de grootste planeet uit het zonnestelsel moet Juno uiteindelijk het magnetisch veld, de aurora's, de atmosfeer en het inwendige van Jupiter bestuderen. Om dit te verwezenlijken zal Juno 33 keer rondom Jupiter vliegen. Wetenschappers willen met deze prestigieuze missie meer leren over het ontstaan van Jupiter en zijn rol tijdens de beginjaren van het zonnestelsel. Zo gaan wetenschappers er momenteel van uit dat Jupiter de eerste planeet is die in ons zonnestelsel werd gevormd. De informatie afkomstig van Juno kan zeer handig zijn voor astronomen in de zoektocht naar planeten als de Aarde die zich rondom andere sterren bevinden. Juno werd gebouwd door het Amerikaanse ruimtevaartbedrijf Lockheed Martin Space Systems uit Denver en de missie zelf wordt geleid door NASA's Jet Propulsion Laboratory in Californië. Aan de ruimtesonde werd maar liefst acht jaar gewerkt. De kostprijs van deze ambitieuze missie wordt geraamd op 1,1 miljard dollar. Juno wordt de negende ruimtesonde die een bezoek zal brengen aan Jupiter en is nog maar het tweede ruimtetuig dat zich in een baan om deze reusachtige planeet zal begeven.

Vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida is op zaterdag 7 mei 2011 een Atlas 5 raket gelanceerd met aan boord de militaire Space Based Infrared System (SBIRS) GEO-1 satelliet. De lancering vond een dag later plaats dan gepland omwille van slechte weersomstandigheden en was meteen ook de vijftigste lancering van een Atlas 5 raket. Iets meer dan 43 minuten na de start van de lancering werd de militaire kunstmaan losgekoppeld van de Centaur rakettrap. De 4,5 ton zware SBIRS GEO-1 satelliet is het eerste exemplaar dat deel gaat uitmaken van een nieuwe constellatie van satellieten dat Amerikaanse strijdkrachten zeer snel op de hoogte moet brengen wanneer een vijandige raket waar ook ter wereld wordt gelanceerd richting Amerika. Alles samen zal het netwerk bestaan uit minstens vier SBIRS GEO satellieten die allemaal gebouwd worden door het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Lockheed Martin in opdracht van de Amerikaanse luchtmacht. Ongeveer 9 000 mensen uit 23 Amerikaanse staten hebben de afgelopen jaren aan de ontwikkeling en realisatie van de SBIRS GEO-1 satelliet gewerkt. De sensoren die deze kunstmanen aan boord hebben moeten in staat zijn om vanuit een geostationaire baan om de Aarde de lancering van een vijandige raket op Aarde te detecteren zodra deze tot ontbranding gebracht wordt. Volgens de Amerikaanse luchtmacht gaan deze nieuwe SBIRSS GEO satellieten een cruciale rol spelen in het verzekeren van de nationale veiligheid. Het SBIRS-programma moet het verouderde DSP-netwerk vervangen waarvan de eerste satellieten al begin de jaren '70 in de ruimte gebracht werden. Het contract voor de bouw van de vier SBIRS-satellieten heeft een prijskaartje van 1,8 miljard dollar.

Een Europese Ariane 5 draagraket heeft op woensdag 29 december met succes twee zware commerciële communicatiesatellieten in de ruimte gebracht. De 55ste Ariane 5 raket vertrok om 22u27 Belgische tijd vanop het Guiana Space Center in Zuid-Amerika en zette 27 en 34 minuten later de Hispasat 1E en Koreasat 6 kunstmanen uit in een tijdelijke geostationaire baan om de Aarde. De volgende dagen moeten de twee satellieten zich op eigen kracht tot in hun gewenste positie brengen op 30° westerlengte en 116° oosterlengte. De 5,2 ton zware Hispasat 1E werd gebouwd door het Amerikaanse ruimtevaartbedrijf Space Systems/Loral en moet de volgende achttien jaar in dienst van de Spaanse operator Hispasat tal van telecomdiensten leveren voor Europa en Noord- en Zuid-Amerika. De tweede vracht aan boord van de Ariane 5 ECA raket was de Zuid-Koreaanse Koreasat 6 kunstmaan. Deze 2,6 ton zware satelliet werd gebouwd door Thales Alenia Space en Orbital Sciences Corp. en moet de volgende jaren klanten in Zuid-Korea en de buurlanden ondermeer voorzien van HD- en 3D-televisie. Dit was de zesde Ariane 5 lancering van 2010 en was meteen ook de 199ste lancering van een Europese Ariane raket sinds 1979. Tijdens deze afgelopen zes Ariane 5 lanceringen werd er voor 45,2 ton aan vracht in de ruimte gebracht. Hierdoor blijft het Europese lanceerbedrijf Arianespace marktleider op vlak van het lanceren van zware commerciële kunstmanen.

De Amerikaanse National Research Council (NRC) heeft NASA aanbevolen om meer te investeren in de zoektocht naar planetoïden en kometen die dichtbij de Aarde komen. De 4 miljoen dollar die Amerika nu jaarlijks uitgeeft naar de zoektocht van zogenaamde 'aardscheerders' is volgens de NRC niet genoeg aangezien dergelijke objecten een serieuze bedreiging kunnen vormen voor de mensheid. Het Amerikaanse Congres gaf NASA in 2005 nog de opdracht om tegen 2020 alle aardscheerders groter dan 140 meter op te sporen maar in 2008 meldde de NRC al dat dit onmogelijk is met de bestaande middelen. Indien men dit toch wil verwezenlijken, moet NASA volgens de NRC een gerichte zoekactie starten met een telescoop op Aarde alsook een ruimtetelescoop. Tevens raad de NRC NASA ook aan om de Arecibo radiotelescoop op Puerto Rico te gebruiken aangezien dit instrument de eigenschappen van de reeds gekende aardscheerders kan achterhalen. NASA maakte op 22 januari nog bekend dat de WISE ruimtetelescoop zijn eerste onbekende planetoïde heeft ontdekt. Het object bevindt zich op ongeveer 158 miljoen kilometer van de Aarde en is volgens de eerste gegevens 1 kilometer groot. WISE moet in de komende maanden nog honderden nieuwe planetoïden opsporen die relatief dicht bij onze planeet komen en moet ook op zoek gaan naar nieuwe planetoïden in de gordel tussen de planeten Mars en Jupiter. Wetenschappers gaan er van uit dat de Aarde één keer om de 30 000 jaar getroffen wordt door een planetoïde groter dan 140 meter.

Op maandag 23 november werd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis met succes een Atlas V raket gelanceerd met in zijn vrachtruim de Intelsat 14 communicatiesatelliet. Nadat de Atlas V draagraket om 07u55 Belgische tijd vertrok vanop lanceercomplex 41 werd de Intelsat 14 satelliet 1 uur en 58 minuten later probleemloos uitgezet in een baan om de Aarde. De 5,6 ton zware Intelsat 14 werd gebouwd door het Amerikaanse ruimtevaartbedrijf Space Systems/Loral en werd uitgerust met 40 C-band en 22 Ku-band transponders. Daarnaast beschikt deze kunstmaan ook nog over het Internet Router In Space (IRIS) experiment dat ontwikkeld werd door het Amerikaanse Department of Defense. Intelsat gaat deze nieuwe satelliet de volgende 15 jaar gebruiken voor televisie, data en andere communicatietoepassingen voor Noord- en Zuid-Amerika, Afrika en Europa. International Telecommunications Satellite Organization (INTELSAT) werd in 1964 opgericht en is 's werelds grootste commerciële satellietprovider. Vandaag de dag heeft Intelsat 27 operationele kunstmanen in dienst en de volgende drie jaar moeten er nog eens 11 nieuwe communicatiesatellieten de ruimte ingebracht worden. Dit was de 31ste Intelsat satelliet dat gelanceerd werd door een Amerikaanse Atlas draagraket.

In de nacht van vrijdag 6 maart op zaterdag 7 maart 2009 werd vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida Amerika's nieuwste ruimtetelescoop gelanceerd. NASA's Kepler Space Observatory vertrok omstreeks 4u49 Belgische tijd en werd in de ruimte gebracht door middel van een Delta 7925 raket. Deze missie is voor astronomen van zeer groot belang aangezien Kepler op zoek gaat naar planeten rondom andere sterren. Iets meer dan een uur na de lancering werd de ruimtetelescoop losgekoppeld van de derde Delta rakettrap. In tegenstelling tot andere ruimtetuigen werd Kepler niet in een traditionele baan om de Aarde gebracht maar in een zogenaamde "earth-trailing solar orbit" zodat onze planeet de observaties van de sterren niet kan verhinderen. Oorspronkelijk zou deze ruimtetelescoop in januari 2006 al de ruimte in gegaan zijn maar wegens budgettaire problemen besliste het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA de lancering acht maanden uit te stellen. Het Kepler Space Observatory werd gebouwd door Ball Aerospace en het controlecentrum van dit ruimteobservatorium bevindt zich in de faciliteiten van de University of Colorado. Het totale prijskaartje van het Kepler project bedraagd 600 miljoen dollar.