Ondanks de grote internationale druk om het niet te doen, heeft Noord-Korea in de nacht van 12 op 13 april 2012 toch een drietrapsraket gelanceerd met aan boord een 100 kilogram zware satelliet. De dertig meter lange Unha-3 draagraket vertrok om 00u39 Belgische tijd vanop de Tongchang-ri lanceerbasis in het noordwesten van Aziatische land maar stortte volgens de Verenigde Staten, Japan en Zuid-Korea iets meer dan een minuut later neer in de oceaan. Volgens Zuid-Korea zou de raket kort na de lancering in verschillende stukken uit elkaar gevallen zijn waarna de brokstukken in de Gele Zee zouden gevallen zijn. Met deze Unha-3 raket wou Noord-Korea de Kwangmyongsong-3 kunstmaan in een 500 kilometer hoge polaire baan om de Aarde brengen waar men de satelliet zou gebruiken voor doeleinden op vlak van aardobservatie. Deze lancering zorgde over de hele wereld voor heel wat ophef en ongeloof aangezien velen hier een schending in zien van resolutie 1874 van de VN-Veiligheidsraad waarin staat dat Noord-Korea geen raketten mag lanceren voor zowel militaire alsook burgerlijke doeleinden. Zo zijn de Verenigde Staten, Japan en Zuid-Korea ervan overtuigd dat Noord-Korea deze lancering heeft gebruikt als test voor een ballistische raket. De druk op Noord-Korea  en de leiders in Pyongyang was zelfs zo groot dat Japan en Zuid-Korea er met dreigden de raket neer te halen indien deze over hun grondgebied zou hebben gevlogen. Noord-Korea blijft er echter van overtuigd dat dergelijke lanceringen en missies van essentieel belang zijn voor de verdere economische ontwikkeling van het geïsoleerde land.

Op 20 februari 2012 is het precies vijftig jaar geleden dat de Verenigde Staten voor het eerst een Amerikaanse ruimtevaarder in een baan om de Aarde brachten. De Mercury-Atlas 6 missie maakte deel uit van NASA’s Project Mercury en werd uitgevoerd door de Amerikaanse ervaren testpiloot John H. Glenn. Ondanks het feit dat John Glenn de eerste Amerikaanse ruimtevaarder werd die zich in een vaste baan om de Aarde begaf, was hij niet de eerste Amerikaan in de ruimte. Voor de ruimtevlucht van Glenn gingen Alan Shepard en Virgil I Grissom al eens de ruimte in. Aangezien beiden een zogenaamde suborbitale ruimtevlucht uitvoerden, maakten zij geen volledige omwenteling om de Aarde en verbleven ze maar even in de ruimte. Voor de Verenigde Staten was een bemande omwenteling om de Aarde van cruciaal belang in het kader van de verdere uitbouw van het bemande ruimteprogramma aangezien de Sovjet-Unie hen op dat vlak al was voorgegaan. De ruimtecapsule van John Glenn, genaamd “Friendship 7”, werd uiteindelijk op 20 februari 1962 in de ruimte gebracht door een Atlas-draagraket. Ook dit was nieuw aangezien de vorige twee astronauten in de ruimte gebracht werden met behulp van lichtere Redstone raketten. Uiteindelijk zou de Mercury-Atlas 6 ruimtevlucht van John Glenn één van de meest heroïsche ruimtemissies uit de geschiedenis worden.

Het Amerikaanse Landsat programma begon officieel op 23 juli 1972 toen de Verenigde Staten met succes de Landsat 1 satelliet in een baan om de Aarde brachten. Deze satelliet heette, net als het programma, oorspronkelijk 'Earth Resources Technology Satellite' (ERTS) en werd in de ruimte gebracht vanop de Vandenberg lanceerbasis in Californië door een Delta 900 draagraket. Nadat het in 1975 duidelijk werd dat er meer van dit soort satellieten zouden gelanceerd worden, veranderde men het ERTS-programma in 'Landsat'. Landsat 1 was de eerste satelliet die ontwikkeld werd voor uitsluitend onderzoek van het aardoppervlak. Tot voor Landsat 1 verkregen de Verenigde Staten enkel beeldmateriaal van het aardoppervlak door middel van militaire spionagesatellieten. Het Landsat ruimteprogramma is vandaag de dag het langst lopende aardobservatieprogramma. Dankzij dit satelliet fotografieprogramma werden er al miljoenen foto's van onze planeet geachiveerd die van groot belang zijn voor wetenschappelijk onderzoek naar veranderende omstandigheden op de Aarde. Daarnaast worden landsat-foto's ook gebruikt voor toepassingen op vlak van onderwijs, landbouw, stedenbouw, bosbeheer, oceanologie en geologie.

De Verenigde Staten hebben in de nacht van 19 op 20 januari 2012 met succes een militaire communicatiesatelliet in de ruimte gebracht. Vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida vertrok om 01u38 Belgische tijd de achttiende Delta 4 raket met in zijn vrachtruim de vierde Wideband Global Satcom (WGS). De meer dan 250 ton zware Delta 4 Medium (5,4) draagraket zette de communicatiesatelliet 40 minuten na de start van de lancering uit in een tijdelijke baan om de Aarde op een hoogte van ongeveer 2 250 kilometer. In de volgende dagen en weken zal de WGS-4 satelliet zich op eigen kracht tot in een geosynchrone baan om de Aarde brengen op een hoogte van 35 900 kilometer. Eind april zal de satelliet uiteindelijk overgedragen worden aan de Amerikaanse luchtmacht. De 5,9 ton zware WGS-4 satelliet werd net als zijn voorgangers gebouwd door het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbedrijf Boeing en heeft een prijskaartje van 464 miljoen dollar. Het Wideband Global Satcom netwerk is vandaag de dag het meest krachtige communicatienetwerk van het Amerikaanse ministerie van Defensie. Zo zal de WGS-4 satelliet de volgende vijftien jaar gebruikt worden voor het doorsturen van grote hoeveelheden data naar militaire troepen in het Midden-Oosten en Zuidwest-Azië. Daarnaast zal deze satelliet ook gebruikt worden als belangrijke tussenschakel voor het versturen van data naar militaire onbemande vliegtuigjes. Naast de Verenigde Staten werkt ook Australië mee aan het Wideband Global Satcom programma. Zo zal Australië de bouw en lancering van de zesde en laatste WGS-satelliet financieren. De eerste WGS-communicatiesatelliet werd in oktober 2007 in de ruimte gebracht waarna in 2009 de twee volgende gelanceerd werden.

Het Shuttle-Mir programma was een bemand ruimtevaartprogramma dat werd uitgevoerd door de Verenigde Staten en Rusland. Het programma bestond uit enkele Space Shuttle missies waarbij men een bezoek bracht aan het Russische Mir ruimtestation. Het doel van dit programma was om beide ruimtevaartnaties nauwer te laten samenwerken in de ruimte met het oog op een toekomstig internationaal ruimtestation. Tijdens het Shuttle-Mir programma werden ondermeer Russische kosmonauten met behulp van Amerikaanse Space Shuttles naar Mir gebracht en verbleven Amerikaanse astronauten gedurende lange perioden aan boord van Mir. Het Shuttle-Mir programma, ook gekend onder de naam 'Phase One', duurde uiteindelijk vier jaar en zorgde voor enkele opmerkelijke mijlpalen in de ruimtevaart. Zo werd tijdens dit programma voor het eerst een Amerikaan met een Russische Sojoez-raket in de ruimte gebracht en werd op dat moment het grootste ruimtetuig ooit geassembleerd. Ondanks de vele successen kende het Shuttle-Mir programma ook enkele ernstige incidenten die mee aan de basis lagen van het stopzetten van het Russische Mir programma.

Explorer 1 was de eerste kunstmaan die met succes in de ruimte gebracht werd door de Verenigde Staten. Deze 14 kilogram zware satelliet werd op 31 januari 1958 met behulp van een Juno I raket in de ruimte gebracht vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida en bleef in een baan om onze planeet tot 31 maart 1970 waarna het tuig opbrandde in de atmosfeer van de Aarde. Deze eerste Amerikaanse satelliet werd ontwikkeld en gelanceerd in het kader van het International Geophysical Year. Dankzij de Explorer 1 ontdekte men stralingsgordels rond de Aarde die we vandaag de dag kennen als de ‘Van Allen-gordels’. Explorer 1, ook gekend onder de naam ‘1958 Alpha 1’, gaf de Verenigde Staten na enkele tegenslagen eindelijk toegang tot de ruimte wat uiteindelijk leidde tot de start van een ruimtewedloop tussen twee grote naties die nog vele jaren zou duren.