China heeft op zondag 6 mei succesvol een aardobservatiesatelliet in de ruimte gebracht. Vanop het Jiuquan Satellite Launch Center, in de noordwestelijke provincie Gansu, vertrok om 15u10 plaatselijke tijd een 41 meter lange CZ-2D draagraket met aan boord de Tianhui 1-02 kunstmaan. Enkele minuten na de lancering werd de kunstmaan uitgezet in een cirkelvormige baan om de Aarde op een hoogte van ongeveer 500 kilometer. Deze satelliet werd, net als zijn voorganger, gebouwd door de Hangtian Dongfanghong Weixing Corporation, de China Aerospace Science and Technology Corporation (CASC) en de Chinese Academy of Space Technology (CAST). Het tuig zal volgens China gebruikt worden voor het in kaart brengen van natuurlijke rijkdommen en cartografie. Daarnaast zal deze satelliet ook ten dienste staan van wetenschappelijk onderzoek en experimenten. In augustus 2010 werd de eerste Tianhui 1 satelliet in de ruimte gebracht. Beide Tianhui aardobservatiesatellieten maken ook deel uit van het Ziyuan programma dat zowel voor civiele alsook voor militaire doeleinden kan gebruikt worden. Dit was de 161ste lancering van een Chinese Chang Zheng (CZ) draagraket sinds de Aziatische grootmacht in 1970 zijn eerste satelliet in een baan om de Aarde bracht.

Op zondag 29 april 2012 heeft China succesvol twee Chinese navigatiesatellieten in de ruimte gebracht. De 54 meter lange en 425 ton zware CZ-3B draagraket vertrok om 22u50 Belgische tijd vanop de Xichang lanceerbasis en zette de twee kunstmanen uit in een tijdelijke elliptische baan om de Aarde. De volgende dagen zullen beide satellieten door middel van hun eigen propulsiesysteem zich tot in een definitieve cirkelvormige baan brengen op een hoogte van 21 500 kilometer. Volgens de China Academy of Launch Vehicle Technology was dit de eerste maal dat China twee navigatiesatellieten tijdens één lancering in de ruimte bracht. De twee kunstmanen maken deel uit van het Chinese Beidou-navigatiesysteem dat tegen 2020 een wereldwijde dekking moet verzekeren en een grote concurrent moet worden voor het Amerikaanse GPS-systeem. Het navigatiesysteem, dat ook gekend is onder de naam 'Compass', werd in december 2011 op grote schaal geactiveerd voor Chinese gebruikers en bestaat momenteel uit elf operationele satellieten die navigatiediensten aanbieden voor een groot deel van Azië. Het systeem wordt momenteel al gebruikt in verschillende besdrijfssectoren en wordt daarnaast ook gebruikt door het Chinese leger en Chinese overheden. In tegenstelling tot het Amerikaanse GPS of het Europese Galileo systeem gebruikt China voor zijn navigatiesysteem verschillende banen om de Aarde waardonder ook de geostationaire baan. Wanneer het Chinese navigatiesysteem volledig zal operationeel zijn, zal dit bestaan uit een netwerk van 35 Beidou-satellieten.

China heeft in de nacht van 31 maart op 1 april met succes een Aziatische communicatiesatelliet in de ruimte gebracht. De 54 meter lange CZ-3B/E draagraket vertrok om 00u27 Belgische tijd vanop de Xichang lanceerbasis in het noordwesten van China en zette de Apstar 7 kunstmaan iets meer dan 25 minuten uit in een tijdelijke baan om de Aarde. Dankzij wee ontstekingen van de cryogene rakettrap aan boord van de CZ-3B/E werd de Apstar 7 satelliet in een tijdelijke elliptische baan om onze planeet gebracht vanwaar de satelliet zich de volgende dagen op eigen kracht tot in een geostationaire positie zal brengen. Apstar 7 heeft een gewicht van 5 ton en werd in opdracht van APT Satellite Co. Ltd. in Frankrijk gebouwd door Thales Alenia Space op een Spacebus 4000 C2 platform. De kunstmaan werd uitgerust met 28 C-band en 28 Ku-band transponders die de volgende vijftien jaar vooral voor televisie- en internettoepassingen zullen gebruikt worden in China, het Midden-Oosten, Afrika, Australië en Zuid-Azië. Eenmaal operationeel zal Apstar 7 de verouderde Apstar 2R communicatiesatelliet vervangen die in oktober 1997 in de ruimte gebracht werd. Dit was de vierde Chinese lancering in 2012 en was meteen ook de negende maal dat China een CZ-3B/E draagraket lanceerde. De CZ-3B/E is vandaag de dag het meest krachtige Chinese lanceermiddel en kan vrachten tot 11,2 ton in een lage baan om de Aarde brengen.

China is van plan om in 2013 zijn eerste Maanrover te lanceren. Volgens één van de hoofdingenieurs van het project zal China's derde Maanmissie, genaamd Chang'e-3, bestaan uit een tuig dat een zachte landing moet maken op het Maanoppervlak waarna een kleine rover onze trouwe buur zal verkennen. China's eerste Maanrover zal een gewicht hebben van ongeveer 100 kilogram en zal uitgerust worden met verschillende instrumenten waarmee men vooral het oppervlak en zijn samenstelling zal besturen. De rover werd zo ontworpen dat hij in staat moet zijn om te kunnen afdalen in kleine kraters en om over kleine rotsen te kunnen rijden. Het kleine wagentje zal door Chinese vluchtleiders vanop Aarde bestuurd worden en zal ook uitgerust zijn met een gesofisticeerd herkenning- en navigatiesysteem. Eén van de grootste uitdagingen in het ontwerp van de rover is het wagentje voorzien van voldoende energie zodat de vele systemen niet uitvallen door de extreme koude (-170° Celsius) wanneer het donker wordt op het Maanoppervlak. China zou hiervoor speciale zonnepanelen ontwikkeld hebben die de rover overdag voorzien van energie en wanneer het donker wordt de instrumenten beschermen tegen de lage temperaturen. China hoopt dat zijn eerste Maanrover drie minstens drie maanden operationeel zal zijn. Indien deze missie een succes wordt, plant China een vierde Maanmissie waarbij het land zal proberen om bodemstalen van het Maanoppervlak terug te brengen naar de Aarde.

China heeft op vrijdag 17 februari 2012 bekend gemaakt dat het land tussen juni en augustus 2012 de Shenzhou 9 ruimtecapsule zal lanceren met aan boord drie Chinese ruimtevaarders. Tijdens deze vierde bemande Chinese ruimtemissie moet de Shenzhou 9 zich vasthechten aan het Chinese Tiangong-1 ruimtelabo. Eenmaal men hier zal in slagen, zal China voor het eerst in de geschiedenis een eigen bemand ruimtelaboratorium hebben in een baan om de Aarde. De combinatie Shenzhou 9 en Tiangong 1 zal als 'mini-ruimtestation' een leef- en werkruimte hebben van twintig kubieke meter waar de 'Taikonauten' allerlei experimenten kunnen in uitvoeren. In 2013 plant China de lancering van de Shenzhou 10 ruimtemissie die eveneens een bezoek moet brengen aan het Tiangong-1 ruimtelabo. China wil met deze ruimtemissies zoveel mogelijk ervaring opdoen aangezien het land plannen heeft om tegen 2020 een groot modulair ruimtestation te bouwen. Nadat het Tiangong-1 ruimtelabo in september 2011 gelanceerd werd, bracht de Aziatische grootmacht op 31 oktober 2011 de onbemande Shenzhou-8 ruimtecapsule in de ruimte dat zich met succes tweemaal vasthechtte aan het ruimtelabo. De Shenzhou-9 ruimtecapsule zal deze zomer in de ruimte gebracht worden door een CZ-2F draagraket vanop de Jiuquan lanceerbasis dat de thuisbasis is van het Chinese bemande ruimteprogramma. Over de duur en de crew van de Shenzhou 9 missie werden nog geen gegevens vrijgegeven. Wel is geweten dat zich onder de laatste negen geselecteerde kandidaten twee vrouwen bevinden.

China heeft op vrijdag 13 januari met succes een geostationaire weersatelliet in de ruimte gebracht. Vanop het Xichang Satellite Launch Center vertrok om 01u56 Belgische tijd de 23ste CZ-3A draagraket met in zijn vrachtruim de FengYun-2F kunstmaan. Net als zijn voorgangers werd ook de FengYun-2F weersatelliet ontwikkeld door de Shangai Academy of Space Flight Technology (SAST) en de China Academy of Space Technology (CAST). Elke FengYun weersatelliet heeft een gewicht van 1,3 ton en heeft een diameter van 2,1 meter. Eénmaal aangekomen in zijn geostationaire baan op een hoogte van ongeveer 36 000 kilometer draait de satelliet 100 maal per pinuut om zijn as. Tijdens elke omwenteling voeren de instrumenten aan boord van de satelliet metingen uit. Het IVISSR-instrument aan boord van de FengYun-2F satelliet is een radiometer waarmee wetenschappers ondermeer de temperatuur van het zeewater, de temperatuur van de atmosfeer, de temperatuur van het aardoppervlak en de verschillende soorten wolken willen onderzoeken. Daarnaast werd de FengYun-2F ook uitgerust met een röntgenstralingsdetector waarmee men uitbarstingen op de zon wil in de gaten houden. De ontwikkeling van de Chinese geostationaire FengYun weersatellieten begon al in de jaren '80 maar het programma kende in het begin een enorme tegenslag. Toen de eerste satelliet in 1994 klaar werd gemaakt voor zijn lancering ontplofte de kunstmaan toen deze gevuld werd met brandstof. Bij de explosie kwam één technicus om het leven en raakten 31 andere gewond. Drie jaar later slaagde China er uiteindelijk in om de eerste FengYun weersatelliet in de ruimte te brengen. De FengYun-2F satelliet is inmiddels al de zesde Chinese FengYun kunstmaan die met succes in de ruimte werd gebracht.