Vrijdag 6 augustus 2004: een mooie windstille avond. We lieten de kans niet schieten om nog eens onze raketjes af te "vuren". Rond 17h30 was Karel Dewaele ter plaatse bij Jochen Debaenst. Deze had al enkele testvluchtjes gedaan met zijn raket:

De waterraket is zoals je ziet uitgerust met 3 megagrote vinnen en een bumper van hoogtechnologische kwaliteit (eigenlijk gewoon een flessendop, werkt goed maar daar komen we later op terug). De top is met houtlijm sterk bevestigd en de capaciteit van de raket is 1.5 l

Een eerste lancering werd ingezet. De fles zoefde zowat direct weg en ging maar een zevental meter hoog. We zagen dat de vinnen toch te groot waren en dat de kurk niet genoeg spande.

Voor we enkele aanpassingen deden haalden we eerst even de raket van Karel om die nog eens te testen.

Misschien vraag je je af hoe die parachute kan opengaan op het juiste moment. Wel: als de raket vertrekt, blijft de capsule op de raket door de snelheid en aërodynamica. Als de raket op het eind van zijn krachten is en zich omdraait om naar beneden te suizen komt de capsule los, de parachute ontplooit zich en de raket komt sierlijk naar beneden.

Na de nodige veiligheidsmaatregelen getroffen te hebben (als de parachute niet open zou gaan) schoten we de raket af. Hij maakte een mooie rechte vlucht, haalde een hoogte van 20 m en de parachute ontplooide zich op het perfecte moment. De raket kwam precies op zijn lanceerplek terug op de grond.

Toen de vinnen kleiner gemaakt waren en een andere kurk gekozen was probeerden we nog eens Jochen’s raket. Ditmaal was de lancering een groot succes.

De waterraket volgde een rechte baan, ging vrijwel even hoog als de parachute-raket en suisde daarna ongelooflijk snel af op de stenen grond. Hiermee werd bewezen dat de bumper voortreffelijk werkte, want de raket was nog helemaal intact. De bumper zelf heeft het spijtig genoeg laten afweten en was afgebroken.

De kinderen waren natuurlijk dol enthousiast toen ze al dit spektakel zagen. De kindgemaakte raket met vier verschillende vinnen ging weliswaar niet zo hoog, maar stal wel de show toen hij rondtollend op de grond terechtkwam.

Daarna lanceerden we nog eens alle raketjes. Soms hadden ze een bijna-in-het-zwembad-val ervaring en de andere keer belandde een fles bij de schapen.
Inmiddels was het bijna negen uur en moesten Jochen Debaenst en Karel Dewaele afscheid nemen want het avondeten stond klaar.