Radioastronomie
Tot de ontwikkeling van radioastronomie in de jaren '40, was onze zicht op het Heelal beperkt tot het zichtbare licht. Nochtans, is er meer in het Heelal dan het oog doet vermoeden. Naast het licht dat door sterren, melkwegen, quasars en andere hemelvoorwerpen wordt uitgezonden, is er ook onzichtbare energie - infrarood en ultraviolet licht, röntgenstralen en radiostralen - die onze ogen niet kunnen zien. Er zijn speciale telescopen nodig die deze onzichtbare straling "zien".
De radioastronomie heeft onze kennis van het verleden, heden en toekomst van het heelal verhoogd.
Wanneer je luistert naar de radio, met de GSM aan het bellen bent of als je televisie kijkt gebruik je een apparaat dat radiogolven ontvangt. radiogolven zijn een vorm van elektromagnetische radiatie, net zoals het visueel licht dat je met de ogen ziet. Het verschil in radiogolven is dat ze een langeregolflengte hebben en lagere frequentie hebben dan visueel licht, ze dragen ook minder energie met zich mee. Visueel licht heeft energie genoeg om planten te helpen met het produceren van eigen voedsel door fotosynthese. Radiogolven zijn veel zwakker zodat we electronische versterkers nodig hebben om het signaal te versterken. Elkelektromagnetische golf met een golflengte groter dan 1 millimeter is een radiogolf.
Om radiogolven te ontdekken, gebruiken de wetenschappers grote parabolische "schotels", gelijkaardig aan de veel kleinere satellietschotels die algemeen in vele huishoudens worden gebruikt om satelliettelevisie te ontvangen. Momenteel zijn de grootste parabolische radioschotels in de wereld de 305m diameter radiotelescoop van Aricebo, in Puerto Rico, en de 100m diameter radioantenne van Effelsburg, in Bonn, Duitsland.
Eén van de meest gekende en spraakmakende astronomische observatoria ter wereld is wellicht de Very Large Array die zich in de Amerikaanse staat New Mexico bevindt en bestaat uit 27 identieke radioantennes die gebruikt worden voor tal van astronomische doeleinden. Dit reusachtig grote observatorium maakt deel uit van de National Radio Astronomy Observatory van Amerika en het hele complex bevindt zich op een vlakte die zich 2.214 meter boven de zeespiegel bevindt. Elke radioantenne heeft een gewicht van 209 ton, een diameter van 25 meter en kunnen afzonderlijk verplaatst worden door middel van een netwerk van spoorlijnen waarop deze antennes gemonteerd werden.