Het 19,8 ton zware Salyut 6 ruimtestation beschikte over een leef- en werkruimte van 90 kubieke meter. Salyut 6 had een totale lengte van 15,8 meter en een maximale diameter van 4,1 meter. De belangrijkste vernieuwing aan het ruimtestation was het toevoegen van een tweede toegangsluik waardoor het nu mogelijk was twee bemande Soyuz ruimtecapsule te laten koppelen met Salyut 6. De twee toegangspoorten bevonden zich aan de voor- en achterzijde van het ruimtestation. Drie regelbare zonnepanelen die samen tot 4 kW energie leverden, zorgden voor elektriciteit aan boord van Salyut 6.

Het Salyut 6 ruimtestation.

Het belangrijkste wetenschappelijke instrument aan boord van Salyut 6 was de BST-1M multispectrale telescoop. Met deze telescoop kon men astronomische observaties verrichten in het infrarode, ultraviolet en submillimeter gedeelte van het spectrum. Het BST-1M instrument kon enkel maar bediend worden wanneer Salyut 6 zich aan de nachtzijde van de Aarde bevond en beschikte over een 1,5 meter diameter hoofdspiegel die gekoeld werd tot -269 graden Celsius. Een tweede instrument aan boord van Salyut 6 was de MKF-6M multispectrale camera die men gebruikte voor aardobservatie. Elke opname die deze camera maakte besloeg een gebied van 165 x 222 kilometer en had een resolutie van 20 meter. Salyut 6 werd daarnaast ook nog uitgerust met een KATE-140 stereoscopische topografische camera die kon bediend worden vanop afstand of door de ruimtevaarders. Door de enorme fotografische observatie mogelijkheden van de instrumenten aan boord van Salyut 6 besliste het Soviet Ministry of Agriculture speciale gewassen te planten om op deze manier de camera's aan boord van Salyut 6 uit te testen.

De Soyuz 27 en 28 bemanning aan boord van het Salyut 6 ruimtestation.

Op 9 oktober 1977 werd vanop de Baikonur lanceerbasis de Soyuz 25 ruimtecapsule gelanceerd richting Salyut 6. Kosmonauten Vladimir Kovalyonok en Valery Ryumin slaagden er na vijf pogingen echter niet in om hun ruimtecapsule met succes vast te hechten aan het ruimtestation waardoor ze op 11 oktober 1977 terugkeerden naar de Aarde. De tweede Salyut 6 bemanning had meer geluk. Nadat de kosmonauten Yuri Romanenko en Georgi Grechko op 10 december 1977 gelanceerd werden koppelden ze hun Soyuz 26 ruimtecapsule een dag later met succes aan Salyut 6. De Soyuz 26 bemanning verbleef 36 dagen aan boord van het ruimtestation en voerden op 20 december een ruimtewandeling uit waarbij voor het eerst de Orlan ruimtepakken gebruikt werden. De Soyuz 26 bemanning was erin geslaagd het Salyut 6 ruimtestation operationeel en leefbaar te maken waarna zij op 16 januari 1978 terugkeerden naar de Aarde met de Soyuz 27 ruimtecapsule dat zich op vijf dagen eerder had vastgehecht aan Salyut 6. De Sovjet-Unie beschikte voor het eerst over een ruimtestation dat permanent bemand was en kon bezocht worden door twee aparte crews. Dit systeem zorgde ervoor dat er naast de bemande Soyuz ruimtetuigen ook onbemande Progress bevoorradingstuigen gekoppeld werden aan Salyut 6. Door deze extra bevoorrading konden kosmonauten veel langer in de ruimte blijven waardoor de Sovjet-Unie nieuwe records brak. Zo verbleef de Soyuz 32 bemanning in 1979 maar liefst 107 dagen aan boord van het Salyut 6 ruimtestation. Tijdens deze langdurige ruimtemissies voerden de ruimtevaarders tal van experimenten uit op vlak van aardobservatie en de studie van het menselijk lichaam in een gewichtloze omgeving.

Bemande Salyut 6 missies