Spacepage
Het Apollo Maanproject

Het Apollo Maanproject

Het Amerikaanse Apollo project is vandaag de dag nog steeds het duurste, grootste en meest succesvolle ruimtevaartproject uit de geschiedenis van Amerika. Dit project zorgde ervoor dat 12 mensen wandelden op de maan tussen 1969 tot 1972. Amerika versloeg de Sovjet-Unie in een hevige strijd om als eerste een mens te laten lopen op de maan. Wegens een te duur prijskaartje en de oorlog met Vietnam werden de laatste geplande Apollo missies geannuleerd waardoor er na 1972 nooit nog een mens voet zette op het oppervlak van onze trouwe buur. In totaal brachten de Apollo astronauten 382 kilogram aan maanrotsen en bodemstalen terug mee naar de Aarde. Naar schatting zou het hele Apollo project 135 miljard dollar hebben gekost en tijdens één van de eerste bemande tests kwamen drie astronauten om het leven door een hevige brand in hun ruimtecapsule.

Begin de jaren '60, toen men het bemande Amerikaanse Apollo maanprogramma aan het ontwerpen was, was één van de grootste uitdagingen voor de ingenieurs het ontwerpen van een systeem waarmee men een zachte landing zou kunnen maken op het oppervlak van de maan en later ermee zou kunnen terugkeren naar de Aarde. Verschillende ideeën en ontwerpen werden voorgelegd aan de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA maar uiteindelijk kwam het Lunar Excursion Module project er uit als winnaar warna men van start ging met de bouw en ontwikkeling van de Lunar Excursion Module of kortweg 'LEM'. Het Amerikaanse bedrijf Grumman kreeg in juli 1962 de leiding over de bouw van de LEM maanlander die zou bestaan uit twee compartimenten waarin zich 64 kilometer bedrading, twee radio's, één computer, 6 motoren, 2 radarinstallaties en tal van wetenschappelijke instrumenten zouden bevinden.

De Lunar Rover of maanwagen werd ontwikkeld om afstanden te overbruggen op het oppervlak van de maan. Dit voertuig werd ontworpen tijdens het Amerikaanse Apollo maanproject. In totaal werden drie van deze maanwagens meegenomen tijdens de drie laatste bemande Apollo maanmissies en op kleine aanpassingen na waren alledrie de maanwagens vrijwel identiek en vertoonden deze geen problemen tijdens hun missies. Dankzij deze voertuigen konden astronauten op de maan andere regionen verkennen en hoefde men niet altijd in de buurt van de maanlander te blijven.

ApolloSA-1 (Saturn Apollo-1) was de eerste testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo maanprogramma. Dit was de eerste lancering van een gloednieuwe generatie raketten die veel groter en krachtiger waren dan raketten die voorheen gelanceerd werden. Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA besliste om niet meteen alle onderdelen tijdens één testmissie te testen maar om elke rakettrap apart te lanceren tijdens verschillende missies. Tijdens deze SA-1 missie werd de S-1 rakettrap getest. Bovenop deze rakettrap werd de neuskegel van een Jupiter raket gemonteerd. Net als alle andere onderdelen die deel uit maakten van de Saturn V maanraket stond ook het ontwerp van deze S-1 rakettrap onder leiding van Wernher von Braun. De voorbereidingen en de vlucht van deze eerste Saturn I raket zouden een belangrijke impact hebben op de verdere evolutie van het prestigieuze Apollo programma waarmee Amerika als eerste natie een mens met op de maan wou brengen.

ApolloSA-2 (Saturn Apollo-2) was de tweede testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo programma. Net zoals bij de vorige testvlucht was men vooral benieuwd naar de vluchtgegevens van de raket en de prestaties van zijn krachtige raketmotoren. Deze SA-2 missie maakte ook deel uit van het Project Highwater waarmee men het effect wou bestuderen van een grote hoeveelheid water in de bovenste lagen van de atmosfeer. Om dit te realiseren werd het bovenste gedeelte van de Saturn I raket gevuld met 109 000 liter water. Eenmaal de raket een bepaalde hoogte zou bereiken zou men deze laten exploderen waardoor het water zou vrijkomen. Op deze manier konden meteorologen de evolutie van waterdamp en de vorming van wolken bestuderen in de atmosfeer.

ApolloSA-3 (Saturn Apollo-2) was de derde testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo programma. Net als bij de vorige twee testvluchten zou ook dit maal een S-1 rakettrap gelanceerd worden maar dit was de eerste maal dat de S-1 rakettrap 100% gevuld werd met brandstof. Net als bij de SA-2 missie maakte ook deze testvlucht deel uit van het Project Highwater waarbij men op grote hoogte een grote hoeveelheid water in de atmosfeer zou brengen om op deze manier wolkenvorming en het gedrag van waterdamp te bestuderen. Tijdens deze SA-3 testvlucht zou men voor het eerst ook de zogenaamde retroraketten testen die de tweede rakettrap van de onderste moet scheiden. Net als bij de vorige twee Saturn I raketten werd er geen tweede rakettrap bovenop de onderste gemonteerd maar een zogenaamde dummy die gevuld werd met 109 000 liter water. Deze derde testvlucht uit het Apollo programma vond plaats tijdens gespannen momenten aangezien een paar weken eerder de Cubacrisis plaats vond.

ApolloSA-4 (Saturn Apollo-4) was de vierde en laatste lancering van een Saturn I raket waarbij enkel de S-I rakettrap getest werd. Deze testvlucht maakte, net als de vorige SA testvluchten, deel uit van het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Opnieuw zou het gaan om een suborbitale vlucht waarbij ingenieurs vooral de structurele karakteristieken van de rakettrap zouden bestuderen. In tegenstelling tot de vorige SA tesvluchten zou men tijdens deze lancering één van de raketmotoren 100 seconden na de lancering uitzetten waardoor de brandstof voor deze raketmotor zou omgeleidt worden naar de andere nog operationele raketmotoren. Voor ingenieurs was dit een belangrijke test in de ontwikkeling van de Saturn V maanraket aangezien het risico altijd bestond dat één van de vele raketmotoren steeds kon uitvallen tijdens de vlucht. Bovenop de S-I rakettrap werd voor deze testvlucht een tweede dummy rakettrap gemonteerd die dit maal uitgerust werd met het aerodynamische ontwerp van een echte tweede rakettrap. 

ApolloSA-5 (Saturn Apollo-5) was de vijfde testvlucht van een Saturn I raket uit het Amerikaanse Apollo ruimteprogramma. Tijdens deze belangrijke testvlucht zou de raket voor het eerst uitgerust worden met een tweede S-IV rakettrap die beschikte over zes raketmotoren. Daarnaast werd de Saturn I raket voor het eerst ook gevuld met 340 000 kilogram brandstof. De S-I onderste rakettrap zou beschikken over vernieuwde raketmotoren die elk een kracht konden leveren van 836 kN. Doordat deze raket voor het eerst uitgerust werd met een operationele tweede rakettrap kon de Saturn I raket nu voor een eerste keer in een vaste baan om de Aarde gebracht worden. Bovenop de tweede rakettrap zou opnieuw een neuskegel van een Jupiter-C raket gemonteerd worden waarin zich alle besturingsonderdelen zouden in bevinden. De onderste S-I rakettrap zou voor deze testvlucht ook voor het eerst uitgerust worden met acht vinnen die voor meer stabiliteit tijdens de vlucht moesten zorgen.

ApolloNa de wereldberoemde toespraak van de Amerikaanse president John F. Kennedy in 1962 over het Amerikaanse maanprogramma begon men kort hierna met de eerste voorbereidingen en ontwerpen van een maanraket en maanlander. In juni 1966 werd de eerste Apollo ruimtecapsule, waarin de bemanning moest verblijven tijdens een reis naar de maan, overgebracht van het Amerikaanse bedrijf North American Aviation naar het Kennedy Space Center waar het nog verschillende aanpassingen en testen moest ondergaan voor men een eerste dergelijke capsule in een baan om de Aarde kon brengen. Ondertussen was bekend gemaakt door de NASA dat de bemanning van de eerste Apollo ruimtemissie zou bestaan uit "Command Pilot" Virgil Grissom, "Senior Pilot" Ed White en "Pilot" Roger Chaffee. Deze eerste Apollo crew zou de Apollo commando module en terugkeercapsule zowel op de grond alsook tijdens een eerste ruimtemissie uitvoerig testen en controleren op fouten. De meest ervaren astronaut van deze drie was Virgil Grissom die al twee ruimtemissies op zijn palmares had (Mercury 4 en Gemini 3). Hij zou een uitstekende commandant zou zijn tijdens deze eerste Apollo testen. Alle drie de bemanningsleden hadden een militaire achtergrond en zowel Virgil Grissom als Edward White hadden de graad van kolonel bij de Amerikaanse luchtmacht.

ApolloAS-203 (Apollo Saturn-203) was de vijfde onbemande testmissie uit het Amerikaanse Apollo ruimtevaartprogramma. Deze testvlucht wordt soms ook als 'Apollo 2' omschreven. Het belangrijkste doel van deze testvlucht was om het gedrag te bestuderen van de brandstof in de S-IVB raketttrap eenmaal deze zich in een gewichtloze omgeving zou bevinden. Deze S-IVB rakettrap zou tijdens bemande Apollo vluchten de astronauten van de Aarde naar de maan moeten brengen. Aangezien dit nooit eerder getest werd voor een bemande ruimtemissie, en men niet goed wist hoe de vloeibare brandstof zich zou gedragen, was dit voor ingenieurs dan ook een hele uitdaging en een belangrijke test. De S-IVB rakettrap werd hiervoor dan ook uitgerust met 83 sensoren en twee televisiecamera's zodat men perfect kon zien hoe de brandstof zich zou gedragen.

Pagina 1 van 3

Guidestar magazine

Ontvang de Guidestar in uw mailbox
Inschrijven
Uitschrijven

Steun Spacepage!

Spacepage wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door Spacepage en Guidestar te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van nieuws, artikelen en ons digitaal magazine.

Nog 72% tot doel

Sociale netwerken

Naar boven