Crew info

Vance D. Brand was de gezagvoerder aan boord van de Challenger tijdens deze missie en hij ging eerder al de ruimte in tijdens de historische Apollo-Soyuz missie in 1975 en de vijfde Space Shuttle vlucht in 1982. De ervaren US Navy piloot Robert L. Gibson was piloot aan boord van de Challenger tijdens deze STS-41-B missie en net als voor Gibson was deze vlucht voor de drie Mission Specialists Bruce McCandless, Ronald E. McNair en Robert L. Stewart hun eerste ruimteavontuur. Na deze STS-41-B missie ging McCandless in 1990 opnieuw de ruimte in tijdens de historische STS-31 missie waarbij de Hubble Space Telescope gelanceerd werd en ook Robert Stewart maakte in 1985 een nieuwe ruimtevlucht tijdens de STS-51-J missie. De Amerikaan Ronald McNair maakte in 1986 opnieuw deel uit van een Space Shuttle crew maar kwam helaas om het leven toen het ruimteveer Challenger enkele minuten na de lancering explodeerde.

De STS-41-B bemanning - Foto: NASA

Lancering en missie

Dit zou de eerste missie worden waarbij een Manned Maneuvering Unit (MMU) zou worden uitgetest in de ruimte maar oorspronkelijk was dit voorzien voor de STS-11 missie. Toen de militaire STS-10 missie werd uitgesteld voor één jaar wegens vertragingen met de vracht werd de eerstvolgende vlucht na de STS-9 missie STS-41-B genoemd. Het cijfer “4” in STS-41-B staat voor het jaar 1984 terwijl de “1” dan weer staat voor het Kennedy Space Center. De letter “B” stond voor de tweede vlucht van het jaar 1984 maar uiteindelijk werd dit de eerste lancering van 1984 en wordt de vorige missie (STS-9) soms ook aanzien als STS-41-A. Op 3 februari omstreeks 8u00 plaatselijke tijd werd het ruimteveer Challenger met succes in de ruimte gebracht en acht uur na de lancering werden de twee communi- catiesatellieten WESTAR en Palapa B-2 met succes uitgezet in een baan om onze planeet. Helaas kwamen beide kunstmanen in een verkeerde baan om de Aarde terecht doordat de PAM raketmotoren van beide tuigen niet goed functioneerden. Het hoogtepunt van de missie vond plaats op 7 februari 1984 toen de twee astronauten McCandless en Stewart zich buiten het ruimteveer begaven tijdens hun eerste ruimtewandeling. McCandless slaagde er in zich door middel van zijn MMU tot op 98 meter te begeven van het ruimteveer terwijl Stewart zich op het uiteinde van de Remote Manipulator System (RMS) robotarm bevond.

Astronaut Bruce McCandless tijdens een van de twee ruimtewandelingen waarbij voor het eerst
de speciaal ontworpen MMU gebruikt werd - Foto: NASA

Dit was de eerste maal dat de robotarm van het ruimteveer een astronaut vasthield tijdens een ruimtewandeling. Hiermee wou de NASA handelingen testen die nodig zouden zijn tijdens de latere STS-41-C missie. De volgende dag testte McCandless de tweede MMU die zich in het laadruim van het ruimteveer bevond tijdens de twee ruimtewandeling. Beide ruimtewandelingen duurden elk 5 uur, 55 minuten en 6 uur, 17 minuten. In totaal werden beide MMU’s gedurende 4 uur en 42 minuten gebruikt en bleken deze een goot succes te zijn. Naast de twee communicatiesatellieten bevond zich in het vrachtruim van de Challenger ook de Duitse Shuttle Pallet Satellite die eerder al eens de ruimte in ging tijdens de STS-7 missie maar ditmaal niet kon gebruikt worden wegens een technisch probleem met de RMS robotarm van het ruimteveer. Op 11 februari 1984 keerde de Challenger uiteindelijk terug naar huis en ondanks de vele tegenslagen die deze missie kende, landde de Challenger als eerste ruimteveer op de Shuttle Landing Facility van het Kennedy Space Center in Florida.

Cijfers en overzicht

• 10de bemande Amerikaanse Space Shuttle missie
• Aantal astronauten: 5
• Duur missie: 7 dagen, 23 uur
• Aantal omwentelingen: 127
• Baan coördinaten: 350 kilometer
• Hellingshoek van de baan: 28,5°
• Afgelegde afstand: 5 329 150 kilometer