Charles Edouard Guillaume werd op 15 februari 1861 geboren in de Zwitserse Jura en was een fysicus die in 1920 de Nobelprijs kreeg als erkenning voor zijn bijdrages die hij had geleverd aan de fysica door onregelmatigheden in bepaalde metalen te meten. Hij ontdekte bepaalde messings (metaal mengsels zeg maar) die hij 'invar' en 'elinvar' noemde en later nuttig bleken bij het maken van nauwkeurige instrumenten.
Guillaume werkte samen met Kristian Birkeland aan het Observatorium van Parijs, Section de Meudon. Hij voerde diverse proeven uit die te maken hadden met thermische veranderingen, en was de eerste om de reële temperatuur in de ruimte vast te stellen: zo'n 3 Kelvin of -270° Celsius. Hij stierf op 13 mei 1938.
Johannes Stark leefde van 1874 tot 1957 en was een prominente Duitse fysicus.
Hij werd op 15 april 1874 geboren te Schickenhof (Beieren) en begon zijn universitaire loopbaan aan de universiteit van Munchen, waar hij fysica, wiskunde, scheikunde en kristallografie studeerde. Tussen 1894 en 1897 werkte hij aan zijn doctoraatsthesis die een aantal punten behandelde van de theorie van Newton.
Hij werkte in verschillende posities aan het instituut voor de fysica in Munchen tot rond 1900, toen hij een vrijwillige docent werd aan de universiteit van Göttingen. Daarna werkte hij aan onderzoekscentra van de fysica departementen van verschillende universiteiten tot 1922.
Max Planck zorgde voor veel bijdrages aan het gebied van de theoretische fysica en werd beroemd als de stichter van de kwantumtheorie. Zijn theoriën zorgden voor een revolutie van ons begrijpen van de atomaire en subatomaire processen en heeft, als één van de fundamentele theoriën van de 20e eeuw, gezorgd voor industriële en militaire toepassingen die elk aspect van een moderne maatschappij beïnvloeden.
Max Karl Ernst Ludwig Planck werd op 23 april 1858 geboren te Kiel, Duitsland. Toen hij negen jaar oud was, begon hij te studeren aan het beroemde Maximiliaan Gymnasium, waar hij zijn interesse voor fysica en wiskunde ontwikkelde. Alhoewel Planck in alle vakken uitstekende punten behaalde, besloot hij toch om fysica te gaan studeren, omdat volgens hem daarin de grootste originaliteit school. Muziek bleef wel een deel van zijn leven, hij was immers een begaafd pianospeler die graag Schubert en Brahms speelde. Ook was hij een man die graag buiten in de natuur was en die elke dag lange wandelingen maakte, zelfs tot na zijn 70e.
Hij werd in Widnes geboren en studeerde aan de universiteit van Liverpool. In 1913, nadat hij gewerkt had als assistant aan de universiteiten van Cambridge, Liverpool en King's College in Londen, werd hij tot professor in de natuurwetenschappen benoemd aan de universiteit van Edinburgh, een positie die hij tot aan zijn dood in 1944 behield.
Hij verfijnde de wetten van het gedrag van X-stralen waarbij de stralen door materie gaan. Voor zijn ontdekking van de specifieke x-stralen eigenschappen van de scheikundige elementen kreeg ij in 1917 de Nobelprijs fysica. Datzelfde jaar werd hij door de Royal Society beloond met de Hughes Medal.
Om de vooruitgang in de chemische wetenschap niet te stuiten, moest de structuur van ingewikkelde organische (koolstof) moleculen goed onderzocht worden. Door de chemische reacties van die stoffen te bestuderen, konden chemici (maar ook pas na jaren onderzoek) afleiden wat voor structuur het molecule in kwestie had. Toen de röntgenstralen kristallografie werd geïntroduceerd in 1912, werd het mogelijk om de moleculaire structuur te ontdekken via een analyse van X-stralen die parallel op een molecule worden gericht. Totdat elektronische computers werden mogelijkgemaakt in WOII, waren deze berekeningen een monnikenwerk. In 1915 kregen William Henry Bragg (1862-1942) en zijn zoon William Lawrence Bragg (1890 - 1971) samen de Nobelprijs Fysica voor hun onderzoek in X-stralen kristallografie.
Max von Laue werd op 9 oktober 1879 geboren in Duitsland en was een fysicus die bij Max Planck gestudeerd heeft. Von Laue werd professor in de natuurkunde aan de universiteit van Zurich in 1912. Hij was de eerste om te suggereren dat een kristal gebruikt kan worden voor de diffractie van X-stralen. Als een x-straal door een kristal gaat, zou er diffractie plaatsvinden en een patroon gevormd worden aan de andere kant van het kristal. Dit patroon zou de symmetrische ordening van atomen in het kristal symboliseren. Dit werd in 1912 geverifiëerd door twee van Laue's studenten. Hiermee bewees Laue dat X-stralen elektromagnetische stralen zijn, gelijkaardig aan licht en ook een experimenteel bewijs dat kristallen zijn opgebouwd uit een zichzelf repeterende symmetrie.
Heike Kamerlingh Onnes werd op 21 september 1853 geboren te Groningen. Zijn vader was Harm Kamerlingh Onnes en zijn moeder Anna Gerdina Coers uit Arnhem.
In 1870 begon Onnes aan de Universiteit van Groningen. Daarna studeerde hij aan de Universiteit van Heidelberg onder Robert Bunsen (die van de Bunsenbrander) en Hustav Kirchhoff, van 1871 tot 1873. Terug in Groningen behaalde hij zijn master diploma in 1878 en een doctoraat in 1879. Zijn thesis was getiteld 'Nieuwe bewijzen voor de aswenteling van de aarde'.
Nils Gustaf Dalén werd op 30 Nobember 1869 geboren in Zweden en was een uitvinder die de Nobelprijs voor de fysica kreeg in 1912 voor zijn werk over automatische gasgecontroleerde boeien (zoals die op zee).
Dalén werd in Stenstorp geboren en kreeg zijn Master diploma en een doctoraat van de Calmers Universiteit voor Technologie. Daléns belangrijkste en best bekende uitvinding is die van een lamp voor een vuurtoren. Dalén werd blind door een gas explosie in hetzelfde jaar dat hij de Nobelprijs kreeg, en dit leidde tot speculaties dat hij deels vanuit medelijden werd gekozen.
Wilhelm Wien werd geboren op 13 januari 1864 in Duitsland en was een fysicus die in 1893 een thermodynamische wet opstelde die de warmtestraling van een zwart voorwerp als functie van zijn temperatuur beschreef. Hiervoor gebruikte hij theoriën op het gebied van warmte en elektromagnetisme. Max von Laue schreef over hem: 'Zijn onsterfelijke glorie zal ons tot aan de poorten van de kwantumfysica leiden'.
Hij werd in Fischhausen geboren, een dorpje in het toenmalige Oost-Pruisen, als de zoon van een landeigenaar, Carl Wien. In 1866 verhuisde hij samen met zijn familie naar Drachtstein, bij Rastenburg in Oost-Pruisen.
Johannes Diderik van der Waals was een Nederlandse fysicus en leefde van 1837 tot 1923. In 1910 kreeg hij de Nobelprijs voor de fysica voor zijn onderzoek naar de thermodynamica van gassen en vloeistoffen.
In 1871 behaalde hij aan de universiteit van Leiden zijn doctoraat, en begon nadien geboeid te raken door de processen van de thermodynamica. Het was al geruime tijd bekend dat het gedrag van de bestaande gassen anders was dan voorspeld door de thermodynamica voor een ideaal gas. Van der Waals ontwikkelde de hypothese dat die ideale gaswet enkel geldig is voor verdunde gassen. De truc bleek te zijn dat moleculen niet als puntjes voorgesteld moesten worden, maar als een soort bollen met een zekere omvang.
Spacepage wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door Spacepage en Guidestar te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van nieuws, artikelen en ons digitaal magazine.
Twitter
Facebook
YouTube
RSS