Eigenschappen van de geluiden
Er zijn geen opnames van de geluiden te vinden dus aan de hand van getuigenissen kunnen we onderstaande omschrijvingen van de geluiden gebruiken.
- Je kan het vergelijken met het geluid van een radio die niet op een juiste frequentie zit
- Een licht krakend geluid of lichte ruis
- Een scherp geluid
- Net als een plasticzak die je naast je oor verfrommelt
- Een klein dier dat in het gras loopt of door bladeren
- ...
Wat is er nodig om deze geluiden te horen?
Het is niet erg duidelijk wat de condities moeten zijn om deze geluiden te horen. Meestal doen ze zich voor wanneer er een zeer helder vertoning is van het poollicht vlak in het zenith en duren slechts enkele minuten.
Het lijkt ook dat niet iederee ndeze geluiden kan horen. Er zijn vele mensen die vele krachtige poollichtstormen hebben meegemaakt zonder enige geluiden te horen. Tegelijkertijd zijn er mensen die observeren in een groep waar iedereen deze geluiden kon horen, dit is zo het geval in zowat de helft van de gevallen. Het rare is dat deze geluiden selchts één of tweemaal worden gehoord in een mensenleven. Het doet dan ook vermoeden dat deze zich in extreem zeldzame gevallen voordoen.
De meest voorkomende theorieën
Weinig wetenschappers hebben studies rond dit mysterie gedaan en er zijn ook weinig pogingen gedaan om dit fenomeen te erkennen. Één van de grootste verklaringen hiervoor is het grote sceptiscisme rond dit onderwerp bij de wetenschappers.
De meeste studies rond deze geluiden werden gedaan door Silverman en Tuan. Zij maakten een grote lijst op van observaties, veel statistieken, geografische gegevens en andere analayses gemaakt. Op basis van die data stelden ze mogelijke theorieën die delen van de poollichtgeluiden kan verklaren. Silverman en Tuan hechten het meeste geloof in de sproeiontladingstheorie. Een andere grote bijdrage werd gedaan door Colin Keay die de theorie met elektromagnetische golven ondersteund waarin elektromagnetische golven omgezet worden naar geluidsgolven. Hij wees er zelfs op dat geluiden van meteoren een gelijkaardige overeenkomsten heeft met deze poollichtgeluiden. We gaan even dieper in op de theorieën.
Het rinkelt in uw oren. Tinnitus
Deze theorie wordt aangenomen door de mensen die veel poollicht hebben gezien maar nog niets hebben gehoord. Tinitus is het geluid dat je altijd kan horen, zoek een zeer stille plaats en luister. Tinnitus verklaard waarom vele gekende personen deze geluiden niet horen, ze kunnen het geluid in de oren onderscheiden van het echte ding. De moeilijkheid van deze theorie is dat de eigenschappen van Tinnitus verschillend is dan dat van de poollichtgeluiden. Tevens verklaart tinnitus niet waarom gelijkaardige geluiden niet geobserveerd zijn met andere natuurfenomenen.
Elektromagnetische golven geconverteerd naar geluid
Deze theorie werd voorgesteld in 1980 door Keay. Het toont aan dat audio-frequentie elektromagnetische golven deels hun energie kunnen omzetten naar geluidsgolven met de hulp van objecten in de nabijheid van de waarnemer. Deze objecten zijn gras, haar, bomen... Uit laboratoriumonderzoeken blijkt dat de meest gevoelige onderwerpen electrische velden kon waarnemen die zo laag zijn als 160V/m voor golven met een frequentie van 4 en 8Khz. Alhoewel deze gevoeligheid duizenden malen kan verschillen.
Elekromagnetische golven met geluidsfrequenties worden waargenomen tijdens poollichtstormen met satellieten en op de grond met radio antennes. Sterke golven worden ook waargenomen bij vuurbollen en nucleaire explosies. In beide gevallen hebben ze ongeveer dezelfde eigenschappen als poollichtgeluiden.
Directe transmissie van geluiden
Poollicht doet zich voor op een hoogte van 60 tot 400km. Men kan aannemen dat de geluiden binnenin het poollicht worden aangemaakt en nadien zich verplaatsen naar het oppervlak. De geluiden nemen in volume af door het verspreiden. Hierbij is de vermindering van hoge frequentiegeluiden zorgt ervoor dat er slechts 0,1% van 40 Herz van de geluidsgolfenergie de grond bereikt vanaf de hoogte van 60km en zelfs nog minder voor hogere frequentiegolven. Als resultaat hiervan zijn deze hoge frequentiegeluiden niet hoorbaar. Enkel ionische geluidsgolven met een frequentie rond 1Hz en minder (infrageluid) kan deze praktisch onverlicht verspreiden. Deze infrageluiden zijn geregistreerd door wetenschappelijke instrumenten, alhoewel zijn deze te zwak om hoorbaar te zijn.
Nog een probleem dat zich voordoet bij deze theorie, het duurt enkele minuten voor het geluid van het poollicht neerdaalt naar de grond, alhoewel de meeste waarnemingen vertellen dat deze gelijktijdig met de beweging en geluid van het poollicht voordoen.
Sproeiontlading
Deze theorie is de favorioet van Silverman en Tuan. Sproeiontlading gebeurt bij spitse elektroden waar scherpe potentiële gradiënten in bestaan. Deze kunnen bomen, bossen, haar en andere scherpe objecten zijn. De ontlading hiervan kan krakende of slissende geluiden produceren. Het nodige electrische veld om deze sproeiontlading te doen ontstaan is 1500V/m. Onthou dat het electrisch veld in de grootte van 100V/m in open lucht permenant aanwezig is. Tijdens periodes met helder en hevig poollicht kan het elektrisch veld waarden bereiken van 1000V/m en meer. Alhoewel de veranderingen in het elektrisch veld niet constant is maar een stijgingstijd heeft van ongeveer tien seconden. Maar terug is er het probleem dat het moeilijk om de observaties uit te leggen in de veranderingen van het geluid die volgen op de ontwikkeling van het poollicht.
De sproeiontlading kan enkele bijwerkingen hebben zoals de geur van ozon of het tintelen van de huid. Er zijn een paar waarnemers die de geur van ozon hebben gerapporteerd
Conclusie
Is het waar of niet, zijn het dieren in het bos die de geluiden maken of is het toch het poollicht. Een vraag die ons nog een tijd zal bezighouden zolang er niet meer onderzoek naar gebeurt. Wetenschappers zijn de dag van vandaag meer bezig met de magnetosfeer en weinigen naar het onderzoek naar wat het geluid precies veroorzaakt. Vele theorieën zijn er maar welke is nu de juiste, gaan we het ooit nog weten...







