We hebben zonnevlekken in alle maten en vormen, de ene met een complexere magnetische structuur dan de andere, maar hoe kan je nu weten of een zonnevlek een gevaar vormt voor grote uitbarstingen? Om onderscheid te kunnen maken, zijn er regels opgesteld door het Mount Wilson observatorium in Californië. Elke zonnevlek zal nu in een bepaalde klasse ingedeeld worden.

De verscheidene classificaties:

1. α – Alpha:
   Een unipolaire zonnevlekkengroep.
2. β – Bèta:
   Een zonnevlekkengroep die zowel positieve als negatieve polariteit heeft (dit noemt men bipolair), met een eenvoudige scheiding tussen de polariteiten.
3. γ – Gamma:
   Een complexe actieve regio in welke de positieve en negatieve polariteiten zo onregelmatig verdeeld zijn dat dit niet als een bipolaire zonnevlekkengroep kan geclassificeerd worden.
4. β-γ – Bèta-Gamma:
   Een zonnevlekkengroep die bipolair is maar voldoende complex is zodat geen enkele lijn kan getrokken worden tussen vlekken van omgekeerde polariteit.
5. δ – Delta:
   De umbrae van omgekeerde polariteit in één enkele penumbra.
6. β-δ – Bèta-Delta:
   Een zonnevlekkengroep met een algemene beta magnetische configuratie maar die één (of meer) delta zonnevlekken bevat.
7. β-γ-δ – Bèta-Gamma-Delta:
   Een zonnevlekkengroep met een beta-gamma configuratie maar die één (of meer) delta zonnevlekken bevat.
8. γ-δ – Gamma-Delta
   Een zonnevlekkengroep met een gamma configuratie maar die één (of meer) delta zonnevlekken bevat.

Meer dan de helft van de waargenomen zonnevlekgroepen zijn alpha en bèta klasses, bij de grotere zonnevlekgroepen hebben meestal een klasse bèta, bèta-gamma of delta. Het is algemeen bekend dat delta zonnevlekgroepen zeer actief zijn en grote uitbarstingen kunnen veroorzaken.

De delta klasse

Laten we even dieper ingaan op de delta klasse. Deze is het meest interessant voor ons wegens de grote activiteit die deze kunnen teweegbrengen. Aan de hand van volgend lijstje kan je zelf bepalen of een zonnevlek een delta klasse heeft:

1. Delta groepen zijn meestal groot en 90 procent van de vlekken met omgekeerde polariteit hebben een hoog activiteitsniveau, vooral wanneer er zich grote zonnevlammen voordoen. Deze hebben meestal een complex, ongewoon of gebroken uitzicht van de umbra.
2. Delta groepen vormen zich door het bijeenvoegen van zonnevlekken met omgekeerde polariteit van diverse dipolen, welke verbonden zijn met gedeelde magnetische veldlijnen in plaats van directe krachtlijnen. Alle vlekken bevinden zich in het penumbrale gebied.
3. Delta zonnevlekken gaan zelden langer mee dan een rotatie om de zon en leven veel minder lang dan andere vlekken van dezelfde grootte. Alhoewel dat er zich nieuwe delta vlekken kunnen vormen in hetzelfde gebied.
4. Delta zonnevlekkengroepen scheiden zich meestal niet, maar sterven eerder aan elkaar gesloten.
5. Actieve delta gebieden stralen heldere H-alpha emissies uit. Soms kan men een filament uit de groep zien komen.