Regens van kosmische stralen worden voortdurend op de Aarde uitgestort. We kunnen er niet aan ontkomen, zelfs niet als we binnenshuis gaan zitten, want kosmische straling is in staat dwars door bakstenen en cement heen te dringen. Kosmische stralen zijn deeltjes met een ongelooflijke energie, die van buiten en van in ons zonnestelsel komen. Hoewel ze stralen worden genoemd, lijken kosmische stralen niet op lichtstralen of hun tegenhangers met hogere energie, de X-stralen en gamma-stralen. Want dat zijn alle stralingen met een golfkarakter: elektro-magnetische golven. Kosmische straling daarentegen bestaan uit deeltjes. Ze hebben een hoeveelheid energie die vele malen groter is dan de energie die de mens zijn kunstmatig versnelde deeltjes kan geven. In Genève heeft men deze deeltjes al kunnen produceren met een energie van 30 000 miljoen elektron-volt. De energie van de kosmische straling wordt echter geschat tussen de 10 miljoen en triljoenen elektron-volt, dat is zo'n 100 miljoen maal rijker dan de mens ze kan produceren. Kosmische straling werd oorspronkelijk ontdekt in het begin van de 20^ste eeuw toen wetenschappers proeven deden met X-stralen, radioactiviteit en elektrische ontladingen door gassen. Eén van de meetinstrumenten was de goudbladtelescoop: 2 dunne gouden blaadjes die, als er elektrische lading op aangebracht werd, elkaar afstoten en wijd uiteen gaan staan. Hoever ze uiteenstaan, hangt af van de lading die ze ontvangen hebben. De goudbladtelescoop was gewoonlijk geïsoleerd, zodat de lading op de goudbladen niet kon weglekken. Maar als hij geplaatst werd in een baan van X-stralen, of stralen van een blok radioactief materiaal, dan klapten de 2 bladen van de telescoop tegen elkaar. Dit gebeurde omdat de straling de lucht om de telescoop had geïoniseerd. De positieve lading werd van de negatieve lading gescheiden en de lucht werd in staat gesteld, door geleiding, de lading van de bladen te laten wegvloeien.

De kosmische achtergrondstraling is isotroop aan ruwweg één deel in 100 000: de effectieve waarde variaties zijn slechts 18 µK. De Far-Infrared Absulute Spectrophotometer (FIRAS) instrument op de NASA COsmic Background Explorer (COBE) satelliet heeft het spectrum van de kosmische achtergrondstraling nauwkeurig opgemeten. FIRAS vergeleek de kosmische achtergrondstraling met een refererend zwart lichaam en kon geen verschil zien in hun spectra. Elke afwijking van de zwarte lichaamsvorm kan nog steeds niet gedetecteerd worden in het spectrum van de kosmische achtergrondstraling over een golflengte van 0,5 tot 5 mm en een effectieve waarde moet hebben van hoogstens 50 deeltjes per miljoen (0,005%) van de maximale helderheid van de kosmische achtergrondstraling. Dit zorgde ervoor dat het spectrum van de kosmische achtergrondstraling het meest precieze gemeten zwarte lichaam spectrum in de natuur is.